Σκηνές παραλίας…

women-running-on-the-beach-by-pablo-picasso.jpegΗ παραλία είχε γεμίσει με κόσμο από νωρίς. Η θερμοκρασία στην ατμόσφαιρα το επέβαλλε. Μια βουτιά στην θάλασσα επιβεβλημένη. Το beach bar ζούσε στιγμές μεγάλων επιτυχιών και οι ξαπλώστρες μπροστά στην θάλασσα γεμάτες. Παρατηρώντας καλύτερα, μπορούσες να διακρίνεις ανάμεσα στους λουόμενους και δύο κοπέλες, μόνες από συνοδούς, να κάθονται σε κοντινές ξαπλώστρες. Που και που, κοίταζε η μία την άλλη, χωρίς να ανταλλάσσουν κουβέντα. Ένα μόνο μειδίαμα σχηματιζόταν στα χείλη τους, το οποίο θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει, ίσως, στην απέχθεια που θα μπορούσε να τρέφει η μία για την άλλη.

Από την μία μεριά η Δήμητρα, ετών 35. Πάντα κομψή, πάντα περιποιημένη. Λευκό κορμί, ανοιχτά χρώματα. Ανέκαθεν με παραπανίσια κιλά, χωρίς όμως να γίνονται αντιαισθητικά ή απωθητικά για τον οποιοδήποτε επίδοξο εραστή. Θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την σωματική της διάπλαση ‘αναγεννησιακή’, χωρίς να παρεξηγηθείς και χωρίς να προκαλέσεις τα δυσμενή σχόλια από μέρους της. Η σχέση της με τον Μανώλη καλά κρατεί. Ο Μανώλης, ένας άνδρας μικρότερος στην ηλικία κατά τρία χρόνια από την Δήμητρα, είναι ο σύντροφός της τα τελευταία δύο χρόνια. Προσκολλημένος, γαντζωμένος για την ακρίβεια, επάνω της, ζούσε τον απόλυτο έρωτα με την Δήμητρα. Από την μεριά της εκείνη τον έβλεπε περισσότερο σαν μια λύση ανάγκης τα κρύα βράδια του χειμώνα που γύριζε από την δουλειά της κατάκοπη και εκείνος την περίμενε σπίτι με ένα ζεστό πιάτο φαγητό και πάντα πρόθυμος να της τρίψει λίγο τα πονεμένα πόδια της. Ενίοτε, να την οδηγήσει στο κρεβάτι και να της κάνει έρωτα. Με τον καιρό, τον αγάπησε και κείνη, όχι όμως σαν σύντροφο αλλά σαν τον άνθρωπο δικό της που γνώριζε χρόνια. Στα πλάνα της ήταν ο τερματισμός της σχέσης της μαζί του, σε εύλογο χρονικό διάστημα και κάτω από τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Κοινώς, όποτε το αποφάσιζε εκείνη και υπήρχε ο αντικαταστάτης.

Από την άλλη πλευρά η Θάλεια, ετών 37. Ξερακιανή, ανεπιτήδευτη και χωρισμένη. Δεν είχε παιδιά, δεν τα θέλησε ποτέ. Ελεύθερη κι’ ωραία, όπως συνήθιζε να λέει χαριτολογώντας. Δεν το πίστευε. Όχι το ‘ελεύθερη’ αλλά το ‘ωραία’. Πίστευε ότι το σώμα της την πρόδιδε. Μία γυναίκα ‘πετσί και κόκαλα’, ο χαρακτηρισμός της μητέρας της. ‘Εγώ με το πετσί και τα κόκαλά μου παντρεύτηκα. Όχι σαν κάτι άλλες.’ της γύριζε και η συζήτηση έληγε εκεί. Μέσα της βέβαια ήξερε, ότι δεν έκανε και το μεγαλύτερο κατόρθωμα του κόσμου, αλλά κάτι έπρεπε να αντιτάσσει στις επιθέσεις για το κορμί της. Καστανή με σκούρο δέρμα, ‘γυφτάκι’ το παρατσούκλι της και το προσωνύμιο για περιπαιχτικά σχόλια. Ελάχιστες οι φορές που χρησιμοποίησε αντηλιακό, το σοκολατί χρώμα γινόταν δεύτερη φύση της το καλοκαίρι. Στη ζωή της δεν είχε κάτι αυτόν τον καιρό.

Η Δήμητρα πήρε το ειδικό αντηλιακό για το πρόσωπο μέσα από την τσάντα θαλάσσης που είχε μαζί της. Άπλωσε λίγο στο χέρι της και το τοποθέτησε επάνω στην μύτη της. Παράλληλα, τα μάτια της επόπτευαν τον χώρο γύρω της. ‘Τίποτε το πολύ ενδιαφέρον’ είχε καταλήξει, μετά από ενδελεχή παρατήρηση. Το βλέμμα της είχε κολλήσει σε μία ξερακιανή κοπελιά, ‘ο Θεός να την κάνει κοπέλα’, που καθόταν λίγο πιο εκεί. Την έβλεπε ξαπλωμένη επάνω στην ξαπλώστρα της και τα βλέμματα των όποιων αξιόλογων αντρών, επάνω της. Είχε σκάσει. Διερωτόταν συνέχεια, πως είναι δυνατόν αυτή να τραβάει τα βλέμματα επάνω της, την στιγμή που δεν έλεγε και τίποτα το ιδιαίτερο. Ενώ αυτή, και που καλύτερο σώμα είχε και περισσότερο ήξερε να περιποιείται τον εαυτό της, δεν προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον στον αντρικό πληθυσμό της παραλίας. Έκλεισε το αντηλιακό, το τοποθέτησε πάλι στην τσάντα και ξάπλωσε για να μην βλέπει την ξερακιανή και φουντώνει. Μήπως όμως ζήλευε; Ποια; Αυτήν; Με τίποτα. Με τίποτα; Εξάλλου, τι την ένοιαζε τι έκαναν οι άλλοι άντρες; Αυτή είχε τον Μανώλη της. Αλήθεια, τι να κάνει αυτή η ψυχή τώρα;

‘Χαμηλή αυτό-εκτίμηση’ μουρμούρισε η Θάλεια. Αυτό είχε. Έτσι της το είχαν πει. Προσπαθούσε βελτιωθεί. Όποτε όμως κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέπτη, κάθε διάθεση προσπάθειας για τόνωση της αυτοπεποίθησής της κατέπεφτε. Έτσι και τώρα. Έβλεπε τους άντρες, και μάλιστα κάποιους πολύ καλούς, να την κοιτάνε συνεχώς και δεν ήξερε αν την κοιτάνε από διάθεση για flirt ή για διάθεση να περιπαίξουν την όψη της. Έβλεπε κι’ αυτήν την ξανθιά πουλάδα δίπλα της να αλείφεται συνέχεια με λάδια και άλλα και να χαριεντίζεται ασυστόλως με οτιδήποτε περπατούσε όρθιο και είχε προεξοχή στο μέρος των γεννητικών του οργάνων και συγχυζόταν περισσότερο. Αχ και να είχε το σώμα της! Σαν τα πουκάμισα θα τους άλλαζε τους άντρες. Αλήθεια, πόσο καιρό είχε να βρεθεί με κάποιον στο ίδιο κρεβάτι;

(‘Women running on the beach’ by Pablo Picasso)

Advertisements

6 comments on “Σκηνές παραλίας…

  1. Κάθε άνθρωπος κουβαλά και ζει τις δικές του ανασφάλειες, πάντα θα ‘θελε αυτό το λίγο -ή πολύ- που του λείπει -ή νομίζει πως του λείπει-, για να φθάσει στην υποτιθέμενη τελειότητα, στην πληρότητα. Και νομίζει πως ο δίπλα του το έχει ήδη. Και να ‘ξερε…

    Τέτοιες σκέψεις έχω κάνει πάμπολλες φορές και γω, στην τελική όμως δεν έχουν καμιά αξία. Μέσα μας να κοιτάμε, να καλύψουμε το κενό που μόνοι μας ανοίξαμε και μπάζει…

    Καλημέρα σου… 🙂

  2. Καλημέρα
    Ένοιωσα πως ήμουνα στην παραλία και έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια τη σκηνή…
    Πολύ ζωντανή διήγηση και πραγματικές σκέψεις (τι σου είμαστε οι γυναίκες βρε παιδί μου, όμως…)

  3. εγω παντως αν ημουν στην παραλια..δεν θα ηθελα να βρεθεις ουτε διπλα μου ,ουτε απεναντι μου..
    μα σπιθαμη της σκεψης μου και των κινησεων μου δεν θ αφηνες ανεκμεταλευτη..
    α πα πα καλυτεροι αυτοι που δεν καταλαβαινουν απο την ψυχολογια των γυναικων..καλυτεροι..
    :)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s