Πόνος…

kato-samika_fire.jpgΠονάω.
Και οι λέξεις δεν βγαίνουν.
Και τα μάτια δακρύζουν.
Και η ανάσα βαραίνει.
Και το στόμα στεγνώνει.
Και η διάθεση χάνεται.
Και η ψυχή μαυρίζει.
Και η καρδιά ματώνει.

Πονάω.
Και από πουθενά γιατρικό.
Και από πουθενά βοήθεια.

Πονάω.
Όταν βλέπω παλικάρια να κλαίνε ανήμπορα.
Όταν βλέπω μάνες να κλαίνε απελπισμένες.
Όταν βλέπω γερόντους να ξεριζώνονται από τα σπίτια τους.

Απελπίζομαι.
Και από πουθενά φως.
Και από πουθενά σημάδι.

Κλαίω.
Χωρίς σταματημό.
Χωρίς διακοπή.
Συνεχόμενα.

Και μόνο ένας σπαραγμός βγαίνει από τα στήθη:

‘Θεέ μου, βοήθησέ μας. Δώσε μας δύναμη να αντέξουμε. Δείξε έλεος!’

Advertisements

Φωτιά…

fire.jpgΦΩΤΙΑ…

ΘΑΝΑΤΟΣ…

ΠΟΝΟΣ…

ΟΡΓΗ…

ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ…

ΓΙΑΤΙ;;;

ΣΙΩΠΗ…

(updated)

Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική, που οποιαδήποτε οχλοβοή ωχριά μπροστά της. Μπροστά στον πόνο και τον οδυρμό των ανθρώπων που βλέπουν τους κόπους και τους μόχθους μιας ζωής να γίνονται βορά στις αδηφάγες ορέξεις της φωτιάς.

Και όλους εμάς, να παρακολουθούμε εκστατικοί από λύπη, τον πόνο και τον τρόμο που ζωγραφίζεται στα πρόσωπα των πληγέντων. Και να μακαρίζουμε την τύχη μας που δεν βρισκόμαστε στη θέση τους.

Μία λέξη μόνο σχηματίζεται στα χείλη: ΠΟΝΟΣ. Και μάλιστα μεγάλος. Που κανένας άνθρωπος, κανένα μέτρο, κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να απαλύνει. Δυστυχώς…

(updated II)

Ταιριάζει ο τίτλος: ‘Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται’. Ειρωνία ή πραγματικότητα; Υπάρχει απάντηση; Δεν ξέρω…

(updated III)

Ισως, οι 63 νεκροί, έως τώρα, μπορούν να μας εξηγήσουν τι σημαίνει ο όρος ‘ασύμμετρη απειλή’
Μπορεί να μην καταφέρνουμε να σβήσουμε τις φωτιές, μπορούμε όμως κάλλιστα να τις ορίσουμε με νέους όρους…

Αναπόφευκτα αδιέξοδα (συνέχεια)…

impression-sunrise-by-claude-monet.jpegΟ μεσημεριανός ύπνος της ήταν ανήσυχος. Από την μία η μεσημεριανή ζέστη, από την άλλη η έγνοια της αναπόφευκτης συνάντησης, δεν την άφησαν σε ηρεμία να τον ευχαριστηθεί. Έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στο μπαλκόνι να τον πιει, ατενίζοντας την αγαπημένη της εικόνα, την θάλασσα. Πάντα την μάγευε η θάλασσα. Και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που είχαν αγοράσει αυτό το εξοχικό. Η θάλασσα. Ατίθαση, γεμάτη αυθορμητισμό, ανένταχτη και δυνατή, όπως πίστευε ότι ήταν και εκείνη. Μία θάλασσα μέσα της η ψυχή της. Αυτές τις ιδιαίτερες πλευρές του χαρακτήρα της, τις είχε εντοπίσει ο Χάρης, ο πρώην άντρας της. Και αυτές τις πλευρές ήταν που δεν μπόρεσε να αντέξει, όπως της είχε πει. Έφυγε και, τρία χρόνια τώρα, δεν επανήλθε. Αλλά, αυτά ήταν παλιές ιστορίες που είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα, τα δεδομένα είχαν διαμορφωθεί διαφορετικά. Έπρεπε να ξανασυναντηθούν. Έπρεπε.

Άνοιξε το μενού του κινητού της. Πήγε στα μηνύματα κειμένου και πληκτρολόγησε:

‘ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΔΙΩΚΩ ΕΓΩ, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ. ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΣΟΥΜΕ. ΠΕΡΙΜΕΝΩ.’

Εύρεση επαφής, αποστολή, αναφορά επίδοσης. Και τώρα, αναμονή.
Ήχος εισερχόμενου μηνύματος. Άνοιγμα και ανάγνωση:

‘ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΩ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ. ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ.’

Απάντηση:

‘Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΥΝΕΣ ΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΔΩ, ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ; ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ. ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.’

Αποστολή. Αναμονή. Απάντηση:

‘ΚΑΛΗ Η ΑΜΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ. ΕΝΤΑΞΕΙ. ΘΑ ΕΡΘΩ. ΚΑΤΑ ΤΙΣ 11 ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ.’

Κλείσιμο και απόθεση του κινητού επάνω στο τραπέζι.

Είχε δυο μέρες να προετοιμαστεί για την συνάντηση. Ούτε μικρό ούτε μεγάλο διάστημα. Ένοιωθε παράξενα. Δεν φοβόταν. Αυτή είχε ξεκαθαρίσει μέσα της τα γεγονότα. Είχε ξεκαθαρίσει μέσα της τους λόγους και τις αφορμές. Έτσι τουλάχιστον πίστευε. Και με την πίστη αυτή θα τον αντιμετώπιζε ξανά. Εξάλλου, δεν θα του ζήταγε κάτι τρελό. Ήθελε την υπογραφή του για να πουλήσει το σπίτι αυτό. Το τελευταίο αντικείμενο που τους ένωνε. Τυπικά τουλάχιστον. Αυτός, είχε αποποιηθεί κάθε απαιτήσεως επί των κοινών περιουσιακών στοιχείων τους. Δεν θα έφερνε αντίρρηση. Από την άλλη βέβαια, θα μπορούσε να γίνει η όλη διαδικασία μέσω των δικηγόρων τους, αλλά αυτό το σπίτι συμβόλιζε κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο κοινό περιουσιακό στοιχείο. Και τα συμβολικά αντικείμενα, θέλουν συμβολικό τρόπο διευθέτησης. Σε δύο μέρες.

Η νύχτα έριξε άπλετα το φως της παντού. Την βρήκε καθισμένη στην πολυθρόνα στο μπαλκόνι. Δεν της έκανε καμία διάθεση να κινηθεί από εκεί. Με βλέμμα καρφωμένο στον θαλάσσιο ορίζοντα. Ακόμη και τώρα, που δεν μπορούσε καλά-καλά να διακρίνει τίποτα. Μόνο σκιές φέγγανε. Κάπου στο βάθος, ένα καϊκάκι είχε ανάψει την λάμπα ψαρέματος. Της θύμισε σκηνή από τον ‘Καιρό των Τσιγγάνων’ με τα κεράκια που έπλεαν επάνω στο ποτάμι. Ταξίδι πυρωμένων ψυχών σε παγωμένη, μόνιμα κινούμενη, επιφάνεια. Αποχαιρετισμός. Καλό ταξίδι. Σε δύο μέρες.

(συνεχίζεται…)

(‘Impression, Sunrise’ by Claude Monet)

Αναπόφευκτα αδιέξοδα…

tanzerin-by-gustav-klimt.jpegΞύπνησε ιδρωμένη. Ασυνήθιστο φαινόμενο, μιας και ποτέ της δεν ίδρωνε. Οι υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν τις τελευταίες μέρες, την είχαν αποσυντονίσει. Και εξωτερικά και εσωτερικά. Πήγε στην μπαλκονόπορτα. Άνοιξε διάπλατα τα θυρόφυλλα και ανέπνευσε λαίμαργα το άρωμα της πρωινής αύρας, που ερχόταν από το περιβάλλον. Τα λουλούδια του κήπου που απλώνονταν μπροστά της, καθώς και το ιώδιο της θάλασσας που κείτονταν ήρεμη σε απόσταση μερικών μέτρων από το εξοχικό της, δημιουργούσαν μία ιδιαίτερη μυρωδιά που μόνο εκεί είχε την δυνατότητα να γεύεται.

Κάθισε να ατενίζει την ήρεμη θάλασσα. Δεν της έκανε καρδιά να αφήσει αυτό το θέαμα, άσχετα αν έπρεπε να πάει να ετοιμαστεί για να φύγει. Οι υποχρεώσεις της ζωής της, την κυνηγούσαν ακόμη και εδώ, στον ελάχιστο χρόνο που διέθετε αποκλειστικά για τον εαυτό της κάθε χρόνο. Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Γδύθηκε, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέπτη και μπήκε στην ντουζιέρα για ένα πρωινό ντους. Ταξίδεψε το χέρι της επάνω στις πτυχές του σώματός της. Κρατιόταν σε καλή κατάσταση, παρά τα ‘πατημένα’ σαράντα που διένυε. Το στήθος της ακόμη σφριγηλό, η μέση της διαγραφόταν ξεκάθαρα σε σχέση με το υπόλοιπο κορμί και οι γλουτοί της σε εξαιρετική κατάσταση.

Χωρίς να σκουπιστεί, φόρεσε το λευκό μπουρνούζι της και βγήκε από την ντουζιέρα. Τα νερά έτρεχαν στο πάτωμα, αλλά λίγο την ένοιαζε. Ξανακοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Τα καστανά μαλλιά της, έπεφταν υγρά επάνω στους ώμους της. Πήρε την βούρτσα και χτενίστηκε. Δεν τα στέγνωσε. Ήθελε να νοιώθει την υγρασία στο κεφάλι της. Την έκανε να λειτουργεί καλύτερα, λες και τα υγρά μαλλιά λειτουργούσαν σαν μέσο απορρόφησης της εσωτερικής υψηλής θερμοκρασίας του σώματός της.

Ξαναγύρισε στο δωμάτιό της. Άνοιξε την ντουλάπα και έβγαλε ένα λευκό πουκάμισο και μία καφέ βερμούδα. Από το συρτάρι με τα εσώρουχα, διάλεξε ένα μαύρο δαντελωτό σλιπ και ένα μπεζ σουτιέν. Αρωματίστηκε πριν ντυθεί και έμεινε κάποια δευτερόλεπτα να ταξιδεύει επάνω την μύτη της επάνω στο φρεσκοπλυμένο και αρωματισμένο κορμί της, απολαμβάνοντας της μυρωδιές που ανάβλυζαν. Τονωτικές ενέσεις παραισθησιογόνων ουσιών στον εγκέφαλο. Ντύθηκε και έβαψε διακριτικά το πρόσωπο και τα χείλη της. Πήρε την τσάντα της, τα κλειδιά και το κινητό της και βγήκε από το σπίτι. Μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε για την κοντινή πόλη.

Ο δρόμος γνωστός, κεντημένος δίπλα στην θάλασσα. Η μυρωδιά της θάλασσας έμπαινε ορμητικά και άπλετα από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου και γέμιζε τις οσφρητικές διόδους. Παράλληλα, ξυπνούσε μνήμες περασμένων καλοκαιριών, όταν οι μυρωδιές και τα ερεθίσματα τους μοιραζόντουσαν στα δύο, ανάμεσα σε κείνη και σε κείνον. Δεν άφησε το μυαλό της να ταξιδέψει στο παρελθόν. Εξάλλου, έφτανε στην μικρή κωμόπολη και έπρεπε να επικεντρωθεί στον δρόμο και στην δουλειά που είχε να τελειώσει.

Πάρκαρε εύκολα. Βγήκε από το αυτοκίνητο, κλείδωσε και κατευθύνθηκε προς το συμβολαιογραφείο της κωμόπολης. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα. Την υποδέχθηκε ο συμβολαιογράφος, με περισσή ευγένεια είναι αλήθεια. Προθυμοποιήθηκε να της παραγγείλει καφέ, αλλά εκείνη τον απέτρεψε ευγενικά. Βιαζόταν να τελειώσει για να φύγει του εκμυστηρεύτηκε και παρακαλούσε να περάσουν γρήγορα στο αντικείμενο της συνάντησής τους. Ο συμβολαιογράφος άνοιξε ένα φάκελο που είχε ακριβώς δίπλα του και συμβουλεύτηκε κάποια χαρτιά. Της είπε ότι υπάρχει ένα θέμα με την ιδιοκτησία του εξοχικού της. Καθαρά διαδικαστικό μεν, αλλά θα πρέπει να συναινέσει με την υπογραφή του ο πρώην άντρας της για να μπορέσει να το πουλήσει. Του είπε ότι με τον πρώην άντρα της δεν μιλιούνται πια μετά το διαζύγιό τους και ότι δεν θα μπορέσει να συμφωνήσει μαζί του για κάτι τέτοιο. Αυτός της απάντησε ότι ο νόμος είναι πάνω από διαζύγια και διαπροσωπικές σχέσεις και ότι έπρεπε να κάνει κάτι για να μπορέσει να προχωρήσει στην μεταβίβαση του ακινήτου, αλλιώς να το ξεχάσει. Σηκώθηκε προβληματισμένη από την καρέκλα που καθόταν και αφού αποχαιρετίστηκε με τον συμβολαιογράφο, έφυγε από το γραφείο του.

Μπήκε στο αυτοκίνητο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι της. Η κατάσταση ήταν περίπλοκη και έπρεπε νηφάλια να κάτσει να σκεφτεί τι θα κάνει. Με μία πρώτη ματιά, όλοι οι δρόμοι για την επίλυση αυτού του ζητήματος, οδηγούσαν, αναπόφευκτα, στην επαναπροσέγγιση του πρώην άντρα της. Κάτι, που οπωσδήποτε δεν ήθελε και που σίγουρα θα της στοίχιζε. Έφτασε στο σπίτι, αγνοώντας για πρώτη φορά τις μυρωδιές του περιβάλλοντος. Αυτή την στιγμή, οι μόνες μυρωδιές που έφταναν στην μύτη της, ήταν μυρωδιές διαζυγίου και κατεστραμμένης σχέσης. Οσμές αποσύνθεσης δηλαδή.

Γδύθηκε και φόρεσε το μαγιό της. Ίσως, το θαλασσινό μπάνιο την έκανε να δει τα πράγματα από άλλη σκοπιά, διαφορετικά. Ίσως. Κατέβηκε στην παραλία και χωρίς ιδιαίτερη καθυστέρηση, βούτηξε. Κρύωνε στην αρχή, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν την προβλημάτιζε. Κολύμπησε για λίγο, έκανε κάποιες βουτιές. Ένοιωσε την θάλασσα να μην την βοηθάει, ένοιωσε την θάλασσα να την πνίγει με την καθαρότητά της. Βγήκε αμέσως, σκουπίστηκε ελαφρά και αφού άπλωσε την πετσέτα της, ξάπλωσε επάνω της. Στο μυαλό της γύριζε μία και μόνη σκηνή. Το αντάμωμά τους μετά από τρία ολόκληρα χρόνια, που ούτε ένα τηλέφωνο δεν είχαν ανταλλάξει.

(συνεχίζεται…)

(‘Tanzerin’ by Gustav Klimt)

Υπάρχω μαζί σου…

mille-et-une-nuit-by-denis-nolet.jpegΥπάρχω μαζί σου.
Εκτελώ χρέη ετερόφωτου σώματος στο πλάι σου. Εσύ δεν χρειάζεσαι φως. Εκπέμπεις. Αυτόφωτη αγάπη μου. Αυτόφωτε έρωτά μου…

Υπάρχω μαζί σου.
Νοείσαι ζωή και θάνατος, αναπνοή και άπνοια, έρωτας και χωρισμός, λόγος και σιωπή, ύπνος και αϋπνία…

Υπάρχω μαζί σου.
Για να ξεγελάσω τον θάνατο, ζώντας την αθανασία του έρωτά σου. Αχ, πόση ζωή μπορώ να σπαταλήσω απλά αναπνέοντας την ανάσα σου!

Υπάρχω μαζί σου.
Αποτυπώνω την ζωή μου στο πλευρό σου. Σκιαγραφώ στιγμές σε ‘κείνα τα σημεία του σώματός σου, που το χέρι μου διαγράφει την πιο ελκυστική διαδρομή του επάνω στο κορμί σου. Για να μην μπορέσεις ποτέ να με αποχωριστείς. Εκτός αν αποκόψεις την πλευρά σου, όπως έκανε ο Θεός στον Αδάμ και δημιούργησε την Εύα. Αλλά, εσύ δεν είσαι Θεός, έ; Ή είσαι και δεν το έχω καταλάβει;

Υπάρχω μαζί σου.
Απλά, για να υπάρχω και ‘γώ…

(‘Mille et Une Nuit’ by Denis Nolet)

Summer Holidays ‘To Do’ List…

dominoes-on-vacation-by-susan-norris.jpeg1. Να την κοιτάω στα μάτια…
2. Να με κοιτάει στα μάτια…
3. Να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε στο ίδιο κρεβάτι…
4. Να της κάνω έρωτα…
5. Να μου κάνει έρωτα…
6. Να σαπίζουμε κάτω από τον ήλιο…
7. Να σαπίζουμε μέσα στη θάλασσα…
8. Να φιλάω τα χείλη της, τα αλατισμένα με την αλμύρα της θάλασσας…
9. Να αλείφω λάδι το κορμί της, το ζεστό από το άγγιγμα του ήλιου. Αλήθεια, πόσο τον ζηλεύω που μπορεί να την ακουμπά σε όλο της το σώμα μονομιάς…
10. Να αφήσω πίσω ότι με τυράννησε όλο τον χειμώνα…
11. Να αφήσει πίσω ότι την τυράννησε όλο τον χειμώνα…
12. Να είμαι δικός της…
13. Να είναι δική μου…
14. Να την αφήσω να κερδίζει στο trivial…
15. Να την βλέπω να γελάει…

Καλές διακοπές αδέρφια. Καλά να περάσουμε, όπου κι’ αν πάμε. Και να επιστρέψουμε με το καλό, δυνατοί και γεμάτοι. Τα λέμε…

(‘Dominoes on Vacation’ by Susan Norris)