Αναπόφευκτα αδιέξοδα (συνέχεια)…

impression-sunrise-by-claude-monet.jpegΟ μεσημεριανός ύπνος της ήταν ανήσυχος. Από την μία η μεσημεριανή ζέστη, από την άλλη η έγνοια της αναπόφευκτης συνάντησης, δεν την άφησαν σε ηρεμία να τον ευχαριστηθεί. Έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στο μπαλκόνι να τον πιει, ατενίζοντας την αγαπημένη της εικόνα, την θάλασσα. Πάντα την μάγευε η θάλασσα. Και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που είχαν αγοράσει αυτό το εξοχικό. Η θάλασσα. Ατίθαση, γεμάτη αυθορμητισμό, ανένταχτη και δυνατή, όπως πίστευε ότι ήταν και εκείνη. Μία θάλασσα μέσα της η ψυχή της. Αυτές τις ιδιαίτερες πλευρές του χαρακτήρα της, τις είχε εντοπίσει ο Χάρης, ο πρώην άντρας της. Και αυτές τις πλευρές ήταν που δεν μπόρεσε να αντέξει, όπως της είχε πει. Έφυγε και, τρία χρόνια τώρα, δεν επανήλθε. Αλλά, αυτά ήταν παλιές ιστορίες που είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα, τα δεδομένα είχαν διαμορφωθεί διαφορετικά. Έπρεπε να ξανασυναντηθούν. Έπρεπε.

Άνοιξε το μενού του κινητού της. Πήγε στα μηνύματα κειμένου και πληκτρολόγησε:

‘ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΔΙΩΚΩ ΕΓΩ, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ. ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΣΟΥΜΕ. ΠΕΡΙΜΕΝΩ.’

Εύρεση επαφής, αποστολή, αναφορά επίδοσης. Και τώρα, αναμονή.
Ήχος εισερχόμενου μηνύματος. Άνοιγμα και ανάγνωση:

‘ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΩ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ. ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ.’

Απάντηση:

‘Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΥΝΕΣ ΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΔΩ, ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ; ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ. ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.’

Αποστολή. Αναμονή. Απάντηση:

‘ΚΑΛΗ Η ΑΜΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ. ΕΝΤΑΞΕΙ. ΘΑ ΕΡΘΩ. ΚΑΤΑ ΤΙΣ 11 ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ.’

Κλείσιμο και απόθεση του κινητού επάνω στο τραπέζι.

Είχε δυο μέρες να προετοιμαστεί για την συνάντηση. Ούτε μικρό ούτε μεγάλο διάστημα. Ένοιωθε παράξενα. Δεν φοβόταν. Αυτή είχε ξεκαθαρίσει μέσα της τα γεγονότα. Είχε ξεκαθαρίσει μέσα της τους λόγους και τις αφορμές. Έτσι τουλάχιστον πίστευε. Και με την πίστη αυτή θα τον αντιμετώπιζε ξανά. Εξάλλου, δεν θα του ζήταγε κάτι τρελό. Ήθελε την υπογραφή του για να πουλήσει το σπίτι αυτό. Το τελευταίο αντικείμενο που τους ένωνε. Τυπικά τουλάχιστον. Αυτός, είχε αποποιηθεί κάθε απαιτήσεως επί των κοινών περιουσιακών στοιχείων τους. Δεν θα έφερνε αντίρρηση. Από την άλλη βέβαια, θα μπορούσε να γίνει η όλη διαδικασία μέσω των δικηγόρων τους, αλλά αυτό το σπίτι συμβόλιζε κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο κοινό περιουσιακό στοιχείο. Και τα συμβολικά αντικείμενα, θέλουν συμβολικό τρόπο διευθέτησης. Σε δύο μέρες.

Η νύχτα έριξε άπλετα το φως της παντού. Την βρήκε καθισμένη στην πολυθρόνα στο μπαλκόνι. Δεν της έκανε καμία διάθεση να κινηθεί από εκεί. Με βλέμμα καρφωμένο στον θαλάσσιο ορίζοντα. Ακόμη και τώρα, που δεν μπορούσε καλά-καλά να διακρίνει τίποτα. Μόνο σκιές φέγγανε. Κάπου στο βάθος, ένα καϊκάκι είχε ανάψει την λάμπα ψαρέματος. Της θύμισε σκηνή από τον ‘Καιρό των Τσιγγάνων’ με τα κεράκια που έπλεαν επάνω στο ποτάμι. Ταξίδι πυρωμένων ψυχών σε παγωμένη, μόνιμα κινούμενη, επιφάνεια. Αποχαιρετισμός. Καλό ταξίδι. Σε δύο μέρες.

(συνεχίζεται…)

(‘Impression, Sunrise’ by Claude Monet)

Advertisements

3 comments on “Αναπόφευκτα αδιέξοδα (συνέχεια)…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s