Memories…

Άφηνα το βλέμμα μου να τρέχει επάνω στου κορμιού σου τις κοιλότητες. Κοιμόσουν στο πλάι μου και ‘γώ καθόμουν να σε χαζεύω σαν μικρό παιδί που στήνεται έξω από ένα μαγαζί με παιχνίδια. Ήσουν για μένα το ξύλινο αλογάκι της παιδικότητάς μου. Οι λανθάνουσες μνήμες του γνωστικού μου κόσμου. Καθόσουν πάντα απέναντί μου. Όχι πλάι…

Μίτωση…

Πρόφαση: ‘Θέλω να χωρίσουμε γιατί σε νοιάζομαι και δεν θέλω να χαραμιστείς μαζί μου.’… Μετάφαση: ‘Σ’ αγαπώ, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Νοιώθω ότι με πνίγεις. Μη φοβάσαι. Θα μείνουμε φίλοι. Στο υπόσχομαι.’… Ανάφαση: ‘Να περάσεις να πάρεις τα πράγματά σου από το σπίτι μου. δεν θέλω να μένουν άλλο εκεί μέσα. Μου θυμίζουν…

Η ανάγκη μας για παρηγοριά…

‘Όσο για μένα, εγώ παγιδεύω την παρηγοριά όπως ο κυνηγός παγιδεύει το θήραμά του. Τραβώ παντού, όπου πιστεύω πως θα την αντιληφθώ μέσα στο δάσος. Συχνά δεν συναντώ παρά το κενό, μα, μια στις τόσες, κάποιο θήραμα πέφτει στα πόδια μου. και, καθώς γνωρίζω ότι η παρηγοριά δεν διαρκεί παρά όσο το φύσημα του ανέμου…

One world…

Ένας κόσμος μικρός… Μέσα από το πάτημα ενός κουμπιού… Μέσα από τα μάτια ενός ταξιδευτή… Μέσα από την ανάμνηση μιας μυρωδιάς… Μέσα από την αίσθηση ενός φιλιού… Γεμάτος εικόνες και χρώματα… Ζωηρά, μουντά, φωτισμένα, νυχτερινά… Ένας κόσμος μικρός… Όχι πολύ μακριά… Εδώ δίπλα, αντίκρυ… Μπροστά σε κουρασμένα και άυπνα μάτια… Ένας κόσμος εδώ…

Εκλογές 2007 – Απορίες…

Πιστεύω, ότι ήταν από τις πιο παράξενες εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα. Για να μην πω η πιο παράξενη. Μέσα από καταστροφές και παροχές, οδηγηθήκαμε στην κάλπη. Το αποτέλεσμα γνωστό και με καθαρά μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες. Πολλοί από εμάς το κατέγραψαν στα blog τους. Πολλοί από εμάς το συζήτησαν στους χώρους εργασίας…

17 Σεπτεμβρίου 2007…

Τα γεγονότα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Εκλογές, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, αλλαγές αρχηγών κομμάτων, δελφίνοι βαρέων κυβικών, δηλώσεις του τύπου ‘νικήσαμε (ή χάσαμε) και πήραμε το μήνυμα’, δηλώσεις του τύπου ‘είμαι παρών’, δηλώσεις του τύπου ‘αυτογνωσία και αυτοσυγκράτηση’. Και μέσα σε όλο αυτόν τον αχταρμά, πριν από 38 χρόνια, στις 17 Σεπτεμβρίου 1969, ένα αγοράκι γεννιόταν για…

Bloggers, εκλογές και ΣΚΑΪ…

Παρακολουθώ ΣΚΑΪ και την πολύ-διαφημισμένη εκπομπή του για τις ‘ΕΚΛΟΓΕΣ 2007’, που συμμετέχουν bloggers. Προσωπικά, είμαι εδώ μέσα στα blogs, πάνω από ενάμιση χρόνο. Πουθενά δεν τους έχω συναντήσει. Πουθενά. Τι συμβαίνει; Αυτοί θεωρούνται αντιπροσωπευτικό δείγμα όλων εμάς; Ή έχουν άλλες άκρες που όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν; Κι’ αν εγώ εξανίσταμαι, όλοι οι bloggers…

Τα 300 μου…

1, 2, 3, …, 300. Τόσα έγραψα έως τώρα. Τόσα ανέβασα. Τόσα πόνεσα. Τόσα έδωσα. Τόσα ασπαστήκατε. Είναι η δική μου η Βουλή. Οι Τριακόσιοι μου. Σαν αυτούς του Λεωνίδα. Στέκουν εδώ, φιλώντας τις Θερμοπύλες του νου μου. Ενάμιση χρόνο τώρα περίπου. Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας. Σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση….

Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (μεσημέρι)…

Τελικά, δεν άντεξα να περιμένω μιάμιση ώρα. Έφυγα πολύ νωρίτερα. Μάλλον βαριόμουν αφόρητα. Μπορεί βέβαια και να σερνόμουν πίσω από την Ελένη με μεγαλύτερη ευκολία απ’ ότι περίμενα ή περίμενε. Θα δείξει. Χωρίς πολλά-πολλά, ξεκίνησα κατά τις 12.15. Δεν ήθελα πάνω από ένα τέταρτο για να βρεθώ στο σπίτι της. Και δεν έπεσα έξω. Στις…

Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (πρωί)…

Σηκώθηκα με ένα φούσκωμα στο στομάχι. Ο απόηχος της χθεσινής συνομιλίας με την Ελένη σε συνδυασμό με τα τέσσερα κομμάτια πίτσα special που καταβρόχθισα με περισσή, οφείλω να πω, λαιμαργία, δημιούργησαν έναν φονικό εχθρό για το ταλαιπωρημένο στομάχι μου. Το σίγουρο ήταν ότι έπρεπε να κόψω μαχαίρι τις οποιεσδήποτε συνομιλίες με την Ελένη από τούδε…

Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (απόγευμα)…

Έχοντας ολοκληρώσει ένα γενναίο πιάτο μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα τόνου, συνοδευόμενο από λευκό κρασί, αποφάσισα να φτιάξω τον απογευματινό μου καφέ και να κάτσω να τον απολαύσω καθισμένος κοντά στο μεγάλο παράθυρο του καθιστικού. Ο βροχερός καιρός προμηνυόταν να παραμείνει βροχερός για τουλάχιστον τις επόμενες τρεις ώρες, κάτι που ενθάρρυνε το εγχείρημά μου. Κρατώντας στο…

Αναπόφευκτα αδιέξοδα (τέλος)…

Η διάρκεια του χρόνου που περνάει, είναι αντιστρόφως ανάλογη της λαχτάρας που καρτεράς ένα γεγονός. Οι δύο μέρες της φάνηκαν μεγαλύτερης διάρκειας. Όμως πέρασαν. Ανεπιστρεπτί. Το πρωινό εκείνο ξύπνησε, παραδόξως, πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Περιποιήθηκε τον εαυτό της πιο οργανωμένα και πιο περίτεχνα απ’ ότι μία άλλη, πιο συνηθισμένη, ημέρα. Με διάθεση καλή και λόγω…

Το χρώμα της ηδονής…

Το χρώμα της ηδονής είναι του αίματος Είναι το χρώμα των κρυφών αναστεναγμών και της μυρωδιάς του αγιοκλήματος Το χρώμα της ηδονής είναι του χώματος που ρουφάει τις ρίζες Είναι της πληγής που άφησε σημάδι Το χρώμα της ηδονής είναι της Μνήμης Είναι του βλέμματος των Οραμάτων που χάθηκαν Το χρώμα της ηδονής είναι του…