Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (απόγευμα)…

tuscan-afternoon-by-steve-thoms.jpegΈχοντας ολοκληρώσει ένα γενναίο πιάτο μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα τόνου, συνοδευόμενο από λευκό κρασί, αποφάσισα να φτιάξω τον απογευματινό μου καφέ και να κάτσω να τον απολαύσω καθισμένος κοντά στο μεγάλο παράθυρο του καθιστικού. Ο βροχερός καιρός προμηνυόταν να παραμείνει βροχερός για τουλάχιστον τις επόμενες τρεις ώρες, κάτι που ενθάρρυνε το εγχείρημά μου. Κρατώντας στο ένα χέρι τον αχνιστό καφέ και στο άλλο το τελευταίο βιβλίο του Αχιλλέα Κυριακίδη, περπάτησα από την κουζίνα ως το καθιστικό και αφού απέθεσα τα συμπαρομαρτούντα, καφέ και βιβλίο, στο τραπεζάκι δίπλα στην πολυθρόνα, απέθεσα τον εαυτό μου φαρδύ πλατύ επάνω της. Η αίσθηση του βουλιάγματος μέσα στα μαλακά μαξιλάρια της πλάτης και του καθίσματος έκαναν το σώμα μου να νοιώσει υπέροχα μετά από μια κουραστική μέρα στο άβολο κάθισμα του εργασιακού μου χώρου.

Η ανάγνωση του βιβλίου κυλούσε ευχάριστα. Ο καφές κρύωνε και έφτανε στην επιθυμητή θερμοκρασία για πόση και ένοιωθα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, επαναλαμβάνοντας συνέχεια στον εαυτό μου ότι η ευτυχία για τον κάθε άνθρωπο βρίσκεται στα μικρά πράγματα που ομορφαίνουν την καθημερινότητά του. Ή, τουλάχιστον, την κάνουν υποφερτή.

Ο ήχος του τηλεφώνου ήρθε να ταράξει τα ηχητικά κύματα της ατμόσφαιρας, καθώς και την ψυχική μου ηρεμία. Αναθεματίζοντας την τύχη μου, σηκώθηκα ράθυμα να απαντήσω στο επίμονο κάλεσμα αυτού που διατάρασσε την απογευματινή μου σιέστα. Η ένδειξη στην οθόνη του τηλεφώνου δεν μαρτυρούσε την προέλευση του τηλεφωνήματος, μιας και η απόκρυψη του αριθμού λειτουργούσε άψογα. Απάντησα με στόμφο, έχοντας στο μυαλό ότι πρόκειται, πιθανότατα, για κάποιον απίθανο πωλητή πιστωτικών καρτών τράπεζας.

– Παρακαλώ;
– Ο κύριος Αναγνωστόπουλος;
– Ο ίδιος. Ποιος είναι;
– Απορώ πως δεν αναγνώρισες την φωνή μου ακόμη Δημήτρη.
– Θα μου πείτε ποια είστε κυρία μου;
– Η Ελένη είμαι Δημήτρη. Με αναγνώρισες τώρα;

Για να πω την αλήθεια, κάτι είχα αντιληφθεί, αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω. Ένοιωσα έκπληξη, όχι τόσο για την επαλήθευση, όσο για τον σκοπό της επικοινωνίας.

– Καλησπέρα Ελένη. Απ’ όλους τους ανθρώπους που μπορεί να με έπαιρναν τηλέφωνο, είσαι ο τελευταίος που περίμενα να κάνει αυτή την κίνηση.
– Με αδικείς τώρα.
– Χάθηκες τόσα χρόνια. Και εσύ και ο καλός μου φίλος, ο Κώστας, ο άντρας σου. Έτσι δεν είναι;
– Δημήτρη, ο Κώστας πέθανε. Εχθές το απόγευμα. Από ανακοπή καρδιάς επάνω στο κρεβάτι, την ώρα που έκανε έρωτα.

Έμεινα να κοιτάω αποσβολωμένος τον πίνακα απέναντι στον τοίχο που αναπαριστούσε ένα βουκολικό τοπίο με ένα βοσκό να παίζει την φλογέρα του και έναν σκύλο να τρέχει πίσω από ένα κοπάδι πρόβατα. Συνειδητοποίησα ότι ήθελε καθάρισμα, είχε πιάσει ένα στρώμα σκόνης ευδιάκριτο από μακριά, καθώς και ότι έπρεπε να το πασάρω στον πρώτο παλαιοπώλη που θα εύρισκα. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι ο φίλος μου αποχαιρέτησε τα εγκόσμια, τουλάχιστον ευχαριστημένος.

– Λυπάμαι. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Ζωή σε σένα καλή μου. Τι να πω. Είχε πρόβλημα χρόνιο ή ξαφνικά;
– Είχε ‘πάρει’ κάποια κιλά τα τελευταία χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχε παρουσιάσει κάτι. Σ’ ευχαριστώ πάντως. Η κηδεία είναι αύριο το μεσημέρι, στις 15.00 στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.
– Θα έρθω να τον αποχαιρετήσω.
– Σε περιμένω.
– Και να συμπαρασταθώ και σε σένα. Δεν είναι και λίγο πράγμα να πεθαίνει ο άντρας σου και μάλιστα την ώρα που κάνετε έρωτα.
– Δεν πέθανε την ώρα που κάναμε μαζί έρωτα. Με την ερωμένη του έκανε έρωτα και της έμεινε στα χέρια, επάνω στην κορύφωση. Και μετά, η ηλίθια, αντί να καλέσει ένα ασθενοφόρο, προσπάθησε να βρει εμένα στο τηλέφωνο να μου πει τι θα κάνει. Η ηλίθια. Εγώ δεν μπορούσα να απαντήσω, βλέπεις ήμουν στο κομμωτήριο για κούρεμα και βάψιμο στις ρίζες, και δεν μπορούσα να απαντήσω αμέσως. Όταν απάντησα ήταν ήδη πολύ αργά. Καταλαβαίνεις.
– Καταλαβαίνω. Λυπάμαι. Ο συχωρεμένος πάντα προτιμούσε τις γυναίκες με ‘περιορισμένη ευθύνη’ και αυτό τον έφαγε. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον καλύψει.
– Αχ, μην γίνεσαι μελό. Μην προσπαθείς να του αναγνωρίσεις ελαφρυντικά σε παρακαλώ. Λοιπόν, επειδή έχω να πάω να αγοράσω ένα μαύρο φόρεμα για αύριο, σε αφήνω και τα λέμε από κοντά. Φιλιά.
– Καλά ψώνια. Και πάλι, τα συλλυπητήρια μου. Ζωή σε σένα.
– Ευχαριστώ. Γεια.
– Γεια.

Γύρισα στην πολυθρόνα μου. Σκηνές περασμένων χρόνων περνούσαν από το μυαλό μου. Τότε που ήμασταν ακόμη νέοι, η Ελένη, ο Κώστας και ‘γω. Τότε που μαλώναμε σαν τα κοκόρια, ο Κώστας και ‘γω, για την καρδιά και το σώμα της Ελένης. Ιδιαίτερα για το σώμα. Το αποτέλεσμα ήταν να το έχουμε γευτεί και οι δύο, αλλά αυτό ήταν κάτι που ο Κώστας δεν το είχε μάθει ποτέ. Τελικά, ο Κώστας κέρδισε την καρδιά της Ελένης και παντρεύτηκαν. Από τότε, σιγά-σιγά χαθήκαμε. Εγώ παρέμεινα εργένης παρέα με τα βιβλία μου και περιστασιακές σχέσεις, ο Κώστας παντρεμένος υπέρβαρος με ερωμένη και η Ελένη παντρεμένη συλφίδα χωρίς εραστή αλλά με καλοβαμμένα μαλλιά. Διερωτήθηκα, για μία ακόμη φορά, πως τα φέρνει έτσι η ζωή. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Με αυτές τις σκέψεις να με πλημμυρίζουν, πήγα στον τοίχο που είχα κρεμασμένο τον πίνακα με το βουκολικό τοπίο και τον ξεκρέμασα. Το πρωί, φεύγοντας για το γραφείο, θα τον πετούσα στον κάδο απορριμμάτων.

(συνεχίζεται)…

(‘Tuscan Afternoon’ by Steve Thoms)

Advertisements

4 comments on “Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (απόγευμα)…

  1. Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή… Ξέρεις πόσες φορές το έχω αναρωτηθεί αυτό (και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, φαντάζομαι)…

    Φιλί (πολύ ωραίο ΚΑΙ αυτό, αναμένουμε τη συνέχεια).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s