Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (μεσημέρι)…

toscano-valley-i-by-art-fronckowiak.jpegΤελικά, δεν άντεξα να περιμένω μιάμιση ώρα. Έφυγα πολύ νωρίτερα. Μάλλον βαριόμουν αφόρητα. Μπορεί βέβαια και να σερνόμουν πίσω από την Ελένη με μεγαλύτερη ευκολία απ’ ότι περίμενα ή περίμενε. Θα δείξει. Χωρίς πολλά-πολλά, ξεκίνησα κατά τις 12.15. Δεν ήθελα πάνω από ένα τέταρτο για να βρεθώ στο σπίτι της. Και δεν έπεσα έξω. Στις 12.27 ήμουν εκεί. Της έκανα ένα τηλέφωνο από το κινητό. Δεν δυσκολεύτηκε να μου πει να ανέβω επάνω, μιας και δεν είχε ετοιμαστεί ακόμη. Μου είπε ότι ήταν μόνη. Ενδιαφέρον.

Με υποδέχθηκε φορώντας μία μαύρη σατέν ρόμπα, η οποία έπεφτε απαλά επάνω στους ώμους της. ‘Τελικά υπάρχει Θεός’, σκέφτηκα. Γέλασα από μέσα μου. Έσκυψα και την φίλησα για συλλυπητήρια. Μύριζε υπέροχα. Πέρασα στα ενδότερα. Κάθισα σε μία πολυθρόνα και μου είπε να μου προσφέρει καφέ. Δεν δέχθηκα. Λάθος μου, εκ των υστέρων. Κάθισε δίπλα μου. Νόμιζα ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Λάθος μου. Πολλά λάθη μαζεμένα. Έχανα την επαφή με την συνείδηση και την αυτοκυριαρχία μου. Λάθος μου. Μου έπιασε το χέρι και με κοίταξε στα μάτια.

– Μου έλειψες.
– Και μένα.
– Και γιατί δεν κάναμε κάτι γι’ αυτό.
– Είσαι παντρεμένη με τον καλύτερό μου φίλο.
– Ήμουν. Όχι τώρα πια.
– Μα, δεν έχουν περάσει ούτε 72 ώρες.
– Το ξέρω. Τυπικά. Ουσιαστικά έχουν περάσει πολύ περισσότερες.
– Και γιατί το ανεχόσουν;
– Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Εξαρτιόμουν από αυτόν. Όχι όμως τώρα. Τώρα, όλα τέλειωσαν. Καιρός να κοιτάξω και την Ελένη λίγο. Δεν συμφωνείς;
– Καλά τα λες, αλλά δεν είναι λίγο πρόστυχο;
– Πρόστυχο είναι να το λες και δεν είναι να το κάνεις;
– Μάλλον.
– Φίλησέ με.
– Τι λες; Έτσι, τώρα, σήμερα;
– Ναι. Τι έχεις να φοβηθείς;
– Θα αργήσουμε να πάμε στο νεκροταφείο.
– Και λες να βαρεθεί και να φύγει ο Κώστας;
– Όχι. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Αλλά, τι θα πει ο κόσμος;
– Ο κόσμος ας κοιτάξει τον εαυτό του. Πίσω από κάθε κλειστή πόρτα παίζεται ένα αντίστοιχο έργο με διαφορετικούς ρόλους και διαφορετική πλοκή. Εμάς, μας έτυχε κάτι τέτοιο. Δέχεσαι τον ρόλο σου;
– Τον δέχομαι.
– Έλα λοιπόν, τι περιμένεις;

Πρέπει να είχα ποθημένο την ηθοποιία. Μπήκα στον ρόλο μου πολύ εύκολα. Σχεδόν λες και ζούσα την ζωή μου. Της έβγαλα την ρόμπα. Το γυμνό κορμί της φάνηκε λαμπερό και ερεθισμένο. Όταν έβγαλα και τα δικά μου ρούχα, φάνηκε και το δικό μου κορμί λαμπερό και ερεθισμένο. Έπεσε στα γόνατα και πήρε το μόριό μου μέσα στο στόμα της. Ξανασκέφτηκα ‘ότι υπάρχει Θεός’. Λάθος μου. Με οδήγησε στο κρεβάτι της. Για μια στιγμή κοντοστάθηκα. Το κατάλαβε. ‘Έχω να κάνω έρωτα πάνω από ένα χρόνο. Μη φοβάσαι’ μου είπε και με απενοχοποίησε. Λάθος μου. Έπεσε στα τέσσερα και με κάλεσε να μπω από πίσω της. Τρελάθηκα. Κρατιόμουν να μην τελειώσω από την ηδονή που με κατελάμβανε. Λάθος μου. Γύρισε και ξάπλωσε. Με πήρε κανονικά. Βογκούσαμε ηδυπαθώς. Έχασα κάθε επαφή με το περιβάλλον. Λάθος μου. Ήταν πια αργά να κάνω οτιδήποτε, όταν άκουσα μια φωνή πίσω μου να φωνάζει, σε έξαλλη κατάσταση, ‘Ελένη, Δημήτρη, τι κάνετε εκεί;’. Γύρισα και είδα τον Κώστα να κάθεται στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας με τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο ένα χέρι και μία σακούλα με ψώνια στην άλλη. Το μόνο που πρόλαβα να δω, έως ότου λιποθυμήσω, ήταν τον Κώστα να πέφτει με γδούπο πάνω στο μαρμάρινο δάπεδο του διαδρόμου. Εγώ ευτυχώς, έπεσα στα μαλακά. Πάνω στο κρεβάτι.

Ένοιωσα την δροσιά ενός ποτηριού νερού επάνω στο πρόσωπό μου. Ξύπνησα από τον λήθαργό μου. Συνειδητοποίησα ότι ένα όργανο του σώματός μου δεν είχε μπει σε λήθαργο. Το μόριό μου στεκόταν στο ύψος του. Σκέφτηκα να εξετάσω την ανεξαρτητοποίηση του οργάνου μου, σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα, αργότερα στο internet. Κοίταξα γύρω μου. Η Ελένη στεκόταν μπροστά μου γυμνή. Ανασηκώθηκα λίγο. Ο Κώστας κείτονταν αναίσθητος ακόμη. Γύρισα στην Ελένη και την κοίταξα με έκπληξη.

– Τι με κοιτάς με αυτό το ύφος; Πρώτη φορά βλέπεις πεθαμένο;
– Πέθανε;
– Ναι. Από ανακοπή καρδιάς.
– Είσαι τρελή, παρανοϊκή και ανισόρροπη. Τι έκανες; Με χρησιμοποίησες για να τον ξεκάνεις; Με παγίδεψες και ‘γώ έπεσα με τα μούτρα στην παγίδα σου.
– Γιατί χρυσέ μου; Δεν το ευχαριστήθηκες; Τι φωνάζεις;
– Καλά, είσαι εντελώς τρελή; Πέθανε, το καταλαβαίνεις;
– Μικρολεπτομέρειες. Ασήμαντες.
– Τον δολοφονήσαμε.
– Εγώ. Εσύ δεν ήξερες.
– Και δεν σε νοιάζει;
– Καθόλου. Είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου γι’ αυτόν.
– Τι ακούω Θεέ μου; Τι ακούω και δεν ουρλιάζω. Καλή μου καταλαβαίνεις τι λες; Τον σκοτώσαμε. Πέθανε.
– Ε, και; Εκεί δεν θα πάμε κάποια μέρα όλοι μας; Άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα.
– Δεν σε πιστεύω. Πάω να τηλεφωνήσω στην αστυνομία. Να τους πω ότι έγινε.
– Και θα σε πιστέψουν νομίζεις; Οι ενδείξεις οδηγούν στην σύλληψη στα πράσα από τον άντρα μου των δύο μας, την ώρα που πηδιόμασταν και μάλιστα πολύ καλά; Ή έχεις αντίρρηση και γι’ αυτό;

Έμεινα στο κρεβάτι αποσβολωμένος. Σκεφτόμουν τα λεγόμενα της Ελένης. Από την μία το μυαλό μου διαφωνούσε με τον τρόπο που προσέγγιζε το γεγονός, από την άλλη το μόριό μου συμφωνούσε καθολικά μαζί της. Ακόμη παρέμενε στητό και θεληματικό. Έκλεισα τα μάτια και ξάπλωσα εντελώς. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Με είχε παγιδέψει αριστοτεχνικά. Της έβγαζα το καπέλο. Άξια. Και στο μυαλό και στο σώμα. Ένοιωσα την παλάμη της να χουφτώνει το μόριό μου και να το οδηγεί στο στόμα της. Αφέθηκα. Τελείωσα μέσα στην στοματική της κοιλότητα. Δεν είπαμε κουβέντα. Σηκώθηκα. Πέρασα πάνω από το νεκρό σώμα του, πάλαι ποτέ, φίλου μου Κώστα και πήγα να ντυθώ. Άκουσα την Ελένη να τηλεφωνεί στην Άμεσο Δράση και να ιστορεί το γεγονός του θανάτου του άντρα της, παραλείποντας τις πικάντικες λεπτομέρειες. Ανακουφίσθηκα όταν αντιλήφθηκα ότι κράτησε μία στάση διακριτικότητας απέναντι στο συμβάν. Ντύθηκα βιαστικά. Δεν προλαβαίναμε να πούμε πολλά. Δώσαμε rendez-vous για μεθαύριο, στην πραγματική κηδεία του Κώστα. Θα πέρναγα νωρίτερα, ως συνήθως. Βγήκα από την πολυκατοικία και έψαξα για κάποιο φαγάδικο. Η ένταση της ημέρας μου έφερνε λιγούρα. Τα αίτια θα τα έψαχνα αργότερα στο internet. Το απόγευμά μου προμήνυε έντονο σερφάρισμα. Τέλος, αποφάσισα να μην ξανασηκώσω τηλέφωνο απόγευμα…

(‘Toscano Valley I’ by Art Fronckowiak)

Advertisements

12 comments on “Απόγευμα – Πρωί – Μεσημέρι (μεσημέρι)…

  1. Ανταποκρίθηκες στις προσδοκίες μου για τη συνέχεια της ιστορίας. Και με το παραπάνω. Τελικά, ποτέ δεν ξέρουμε όχι μόνο τί μπορεί να συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά και στο μυαλό των άλλων…

  2. To πήρε …αψήφιστα ο Κωστάκης…
    Δεν εξετίμησε ορθώς την κατάσταση…

    ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ!

    Είσαι φοβερός!

    Ασύλληπτη πλοκή!!!!
    Αισθησιακό χωρίς να προκαλεί.
    Ενδιαφέρον απ’ αρχής μέχρι τέλους.

    Γλαρένιες αγκαλιές

  3. Απιστευτο!
    Μόλις τελείωσα το διαβασμα των κειμένων είχα μείνει κ κοιταζα!Α ρε τι κάνουμε οι άτιμες!!!!
    Για ποιο απ’όσα εκανες μετάνιωσες περισσοτερο?
    Κ εμένα με εντυπωσίασε ο τρόπος γραφής κ έκφρασης!!
    Μπράβο!

  4. χαίρομαι…
    και κοκκινίζω…
    και χαίρεται η ψυχή μου με τα σχόλιά σας…

    δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, όπως αυτοί που περιγράφω…
    ίσως και να υπάρχουν βέβαια, μιας και η πραγματική ζωή είναι υπεράνω οποιασδήποτε φαντασίας…

    την καληνύχτα μου σε όλους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s