Memories…

the-farewell-by-manuel-castro.jpegΆφηνα το βλέμμα μου να τρέχει επάνω στου κορμιού σου τις κοιλότητες. Κοιμόσουν στο πλάι μου και ‘γώ καθόμουν να σε χαζεύω σαν μικρό παιδί που στήνεται έξω από ένα μαγαζί με παιχνίδια. Ήσουν για μένα το ξύλινο αλογάκι της παιδικότητάς μου. Οι λανθάνουσες μνήμες του γνωστικού μου κόσμου.

Καθόσουν πάντα απέναντί μου. Όχι πλάι μου. Ήθελες πάντα να με έχεις αντίκρυ. Έλεγες ότι με παρατηρούσες καλύτερα και βάθαινες στα απύθμενα της ψυχής μου. Και γέλαγες. Με εκείνο το γέλιο το κελαριστό, το αντρίκιο, το βγαλμένο από τους τόπους της καρδιάς σου.

Και παρατηρούσες τα σύννεφα. Και ανακάλυπτες σχήματα και εικόνες. Και μου τις έδειχνες. Και γέλαγα. Γέλαγα. Ξέρεις πόσο καιρό έχω να γελάσω έτσι; Από τότε. Και βλέπαμε τα σύννεφα να περνούν. Και μέναμε ακίνητοι και άχρονοι. Θέλαμε να σταματήσουμε τον χρόνο μέσα μας για να ζήσουμε περισσότερο την κοινή μας ζωή. Να ζήσουμε περισσότερο ο ένας την παρουσία του άλλου. Προσπαθούσαμε να κερδίσουμε την αιωνιότητα της συνύπαρξής μας.

Αλλά, πάντοτε έφευγες. Έφευγες και έμενα μόνη. Μόνη να κοιτάω έναν ουρανό χωρίς σύννεφα, χωρίς σχήματα, χωρίς εικόνες. Ούτε καν χρωματιστό. Άχρωμο. Άϋλο. Άβουλο. Έναν ουρανό χωρίς προσωπικότητα. Μία γυναίκα, εγώ, χωρίς αξιοπρέπεια.

Και πήγαινες κοντά της. Για να της δείχνεις τον ουρανό που κουβάλαγες μαζί σου και που είχα χρωματίσει με το γέλιο και την ανάσα σου. Της πρόσφερες έναν πλαστό ουρανό. Και εκείνη τον δεχόταν. Και όταν τον ξεζούμιζε, τον έφερνες πίσω σε μένα, για να μπορέσω να τον ξαναχρωματίσω, να τον κάνω ελκυστικό και θεμιτό.

Πάντοτε έφευγες. Τις στιγμές του φευγιού σου, παρατηρούσα το ρολόι. Αμείλικτο. Αδιάψευστο. Χρόνος περασμένος και ποτέ επιστρεφόμενος. Πόσες φορές δεν κοίταζα επίμονα την πόρτα με την λαχτάρα να σε ξαναδώ να την ανοίγεις αμέσως; Πόσες φορές δεν στήθηκα στο παράθυρο και περίμενα να σε δω να ανατρέπεις τα δεδομένα και να επιστρέφεις; Αλλά τίποτα. Τίποτα. Και έφευγες πάντα. Για πάντα…

(‘The Farewell’ by Manuel Castro)

Advertisements

8 comments on “Memories…

  1. εγώ νομίζω πως όταν κπς φεύγει δεν πρέπει να τον εμποδίζουμε.
    Αυτό που λένε….αν γυρίσει είναι δικός σου, αν δεν γυρίσει δεν ήταν ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s