Κόκκινα προσωπεία…

Αποτυπώνω στο χαρτί αυτά που η ζωή μου έδωσε και ‘γώ αρνήθηκα να πάρω. Έζησα τα προσωπεία που φόρεσα και έθαψα το προσωπείο που ήμουν. Μία ζωή άλλων στο σώμα μου. Γι’ αυτό και το εκδικούμαι. Το ποτίζω και το ταΐζω με προϊόντα που δεν αντέχω, για να το σκοτώσω. Ακόμα και τον θάνατο του…

Ισοζύγιο…

Γλύφω τις πληγές μου σαν τις γάτες. Δημιουργώ μία αυτό-ίαση. Καλό πράγμα. Να μπορείς να επουλώνεις πληγές στην ψυχή. Κι’ ύστερα σου λέει ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Κάθε πρόβλημα, πρώτα βρίσκει την λύση του και ύστερα γεννάται σαν πρόβλημα. Δημιουργούμε το πρόβλημα για να υποστηρίξουμε την λύση που έχουμε στο μυαλό μας. Έτσι και ‘γώ….

Μάγος…

Κοίτα με. Θα γίνω μάγος. Από αυτούς τους μάγους με τα φράκα και τις καπελαδούρες τις μαύρες. Από αυτούς που βγάζουν, από τις ίδιες αυτές ψηλές καπελαδούρες, κουνέλια και περιστέρια λευκά σαν το χιόνι και αγνά σαν τις παιδικές ψυχές. Θα δώσω παράσταση για σένα. Μη γελάς. Δεν είναι για γέλια. Θα είσαι το μοναδικό…

Διακήρυξη των Δικαιωμάτων…

Να σε αναγνωρίζω δίχως να σε μειώνω Να σε ποθώ δίχως να σε εξουσιάζω Να σ’ αγαπώ δίχως να σε καταπιέζω Να σε σκέφτομαι δίχως να με προδίδω Να σε κρατώ δίχως να σε κατασπαράσσω Να σε μεγαλώνω δίχως να σε χάνω Να σε συνοδεύω δίχως να σε οδηγώ Και να αποτελώ το πιο μυστικό…

Μεθύσι ακατάληπτων λέξεων…

Νύχτες άυπνες πάνω από ένα ποτήρι τζιν. Παρέα με τους μοναχικούς ήχους ενός σαξόφωνου. Σκηνικό φιλμ νουάρ. Αλήθεια, πως γίνεται καθετί μελαγχολικό και γκρίζο να φωτίζει την ψυχή μας; Ερωτήσεις δίχως απάντηση, απαντήσεις δίχως νόημα. Κι’ όμως. Κάθε μοιραίο μπορεί να είναι ωραίο, αρκεί να φέρνει την σκέψη μιας ξανθιάς ύπαρξης στην αντανάκλαση ενός ποτού….

Παράλληλοι κόσμοι…

Άνοιξη 1980 Η τελευταία εξεταστική του έτους πλησίαζε. Η άνοιξη είχε εισβάλλει με δύναμη στην ατμόσφαιρα και στα μυαλά των φοιτητών. Το μυαλό έφευγε από τις εξετάσεις και το διάβασμα και τριγυρνούσε στον έρωτα, το πάθος, τις βόλτες και τα ξενύχτια, στο τάβλι με τον κολλητό πίνοντας καφέ και στο ποτό στο μπαρ με την…

Το περιβάλλον & ‘γώ…

Το περιβάλλον είσαι εσύ, εγώ, αυτός, αυτή, εμείς… Σεβασμός προς εκείνο, σημαίνει σεβασμός προς εσένα, αυτήν, αυτόν, εσάς και πάνω απ’ όλα προς τον ίδιο μου τον εαυτό… Και προσωπικά, αυτό με νοιάζει περισσότερο. Να σέβομαι εμένα… Ας κάνουμε τον σεβασμό προς το Περιβάλλον, τρόπο ζωής… Της δικής μας ζωής… Blog action day

Μικρή αγγελία…

Ζήτηση Ζητείται διαμέρισμα 60 μ2, τουλάχιστον, για να στεγάσει δύο ετεροβαρή κορμιά, δύο ισοβαρείς καρδιές, πολλές ετερώνυμες σκέψεις και δύο συγκοινωνούντες ψυχές. Τα κορμιά είναι όρθια προς το παρόν, οι καρδιές χτυπάνε ενίοτε τρελά και ατάσθαλα, οι σκέψεις στοιβάζονται στις εξώτερες στοιβάδες του μυαλού και εξαπολύονται ασυστόλως στην πρώτη ευκαιρία και οι ψυχές υπομένουν το…

Σήμερα, έκλεψα…

Σήμερα, έκλεψα ένα σου γέλιο. Συγχώρα με. Δεν ήταν στις προθέσεις μου, αλλά όταν το είδα να βγαίνει στα χείλη σου δεν άντεξα. Άπλωσα τα φύλλα της καρδιάς μου και του είπα να έρθει να κάτσει επάνω τους. Αμέσως, τα δίπλωσα και τα ξανάκρυψα. Μη φοβάσαι. Το γέλιο σου είναι σε καλά χέρια. Σε μέρος…

Τελευταίος διάλογος…

– Φεύγεις; – Ναι. – Τελικά δεν άντεξες, ε; – Θα τα ξαναλέμε; Όχι, δεν άντεξα. – Καταλαβαίνω. – Αν καταλάβαινες θα έκανες κάτι για να το σταματήσεις. – Πιστεύεις ότι θα μπορούσα; – Ναι. Το πιστεύω. – Εγώ πάλι δεν το πιστεύω. – Υποτιμάς τον εαυτό σου. – Μήπως υπερτιμάς εσύ τον εαυτό μου;…