Κόκκινα προσωπεία…

the-dream-by-salvador-dali.jpegΑποτυπώνω στο χαρτί αυτά που η ζωή μου έδωσε και ‘γώ αρνήθηκα να πάρω. Έζησα τα προσωπεία που φόρεσα και έθαψα το προσωπείο που ήμουν. Μία ζωή άλλων στο σώμα μου. Γι’ αυτό και το εκδικούμαι. Το ποτίζω και το ταΐζω με προϊόντα που δεν αντέχω, για να το σκοτώσω. Ακόμα και τον θάνατο του σώματός μου δεν έχω την παλικαριά να τον δω στα μάτια…

Βάφω τα νύχια των δακτύλων μου στο χρώμα του αίματος. Ένα χρώμα βαθύ κόκκινο, λες και έχω ανοίξει τα σωθικά μου και έχω χώσει μέσα τα δάκτυλά μου. Ευτυχώς, το μανό-αίμα δεν ξεραίνεται και συνεχίζω να ζω…

Λούζω τα μαλλιά μου. Τα στεγνώνω και τα χτενίζω. Παλιές συνήθειες χρόνων αλλοτινών, σκεπασμένων στην άχλη του καιρού. Κάπου εκεί, ξεκαθαρίζω το πρόσωπο από τα απομεινάρια των προσωπείων και βλέπω το χαμόγελό μου. Ευτυχώς, δεν με τρομάζει. Ακόμη τουλάχιστον…

Συνείδηση το λέω. Συνείδηση ματιών που μπορούν ακόμη να ξεχωρίσουν την αλήθεια πίσω από μάτια ψεύτικα και βλέμματα λειψά αισθημάτων. Συνείδηση μιας αληθινής ματιάς επάνω στην ψυχή που πέρασε από συμπληγάδες ανώνυμων εκφάνσεων και ψεύτικων επιφάσεων. Σαν την ματιά του καλλιτέχνη που έχει αποτυπώσει τον σπαραγμό του στο έργο του και τώρα κλαίει στην όψη αυτού που έχει φτιάξει. Αυτός που μόνο ξέρει το μέγεθος ενός πόνου άφωνου, ενός πόνου ανέκφραστου από λέξεις και γκριμάτσες. Ενός αριστουργήματος πόνου και σπαραγμού…

(‘The Dream’ by Salvador Dali)

Ισοζύγιο…

night-thoughts-i-by-susan-osborne.jpegΓλύφω τις πληγές μου σαν τις γάτες. Δημιουργώ μία αυτό-ίαση. Καλό πράγμα. Να μπορείς να επουλώνεις πληγές στην ψυχή. Κι’ ύστερα σου λέει ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Κάθε πρόβλημα, πρώτα βρίσκει την λύση του και ύστερα γεννάται σαν πρόβλημα. Δημιουργούμε το πρόβλημα για να υποστηρίξουμε την λύση που έχουμε στο μυαλό μας. Έτσι και ‘γώ. Επουλώνω πληγές που δημιούργησα. Λάθη που δεν έπρεπε να κάνω, κι’ όμως τα έκανα. Επιλογές που δεν έπρεπε να αποφασίσω, κι’ όμως αποφάσισα. Όμως, κανένας δεν ξέρει ότι είχα πλεόνασμα σε λύσεις στο μυαλό, οπότε έπρεπε να δημιουργήσω προβλήματα για να εξισορροπήσω την κατάσταση, να δημιουργήσω ένα ιδιότυπο ισοζύγιο. Ισοζύγιο προβλημάτων και λύσεων, ισοζύγιο λαθών και σωστών. Πρέπει να φτιάξω τον ψυχικό μου ισολογισμό. Και σε ένα ισολογισμό, όπως μπορείτε να καταλάβετε, πλεονάσματα ή ελλείμματα δεν επιτρέπονται…

Ξημέρωσε πάλι μία από αυτές τις νύχτες που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν. Κάτι τέτοιες νύχτες γράφεις κάτι τέτοια ακαταλαβίστικα. Και το κακό είναι ότι έπονται νύχτες χειμωνιάτικες. Νύχτες με πλεόνασμα σε σκοτάδι. Νύχτες με πλεόνασμα σε κρύο. Νύχτες γεμάτες. Μια χαρά θα πάμε…

(‘Night Thoughts I’ by Susan Osborne)

Μάγος…

night-flight-by-michael-parkes.jpegΚοίτα με. Θα γίνω μάγος. Από αυτούς τους μάγους με τα φράκα και τις καπελαδούρες τις μαύρες. Από αυτούς που βγάζουν, από τις ίδιες αυτές ψηλές καπελαδούρες, κουνέλια και περιστέρια λευκά σαν το χιόνι και αγνά σαν τις παιδικές ψυχές. Θα δώσω παράσταση για σένα. Μη γελάς. Δεν είναι για γέλια. Θα είσαι το μοναδικό ακροατήριό μου. Εσύ. Θα με κοιτάς με εκείνα τα μάτια τα μεγάλα, όλο απορία και αγάπη. Θα πάρω και μία μπαγκέτα. Σαν αυτές που κρατάν οι μαέστροι και διευθύνουν τις ορχήστρες. Να έτσι. Θα σκίζω τον αέρα και θα την χτυπάω απαλά επάνω στο καπέλο. Και ως εκ θαύματος, θα πετάγεται από μέσα ένα σύννεφο λευκό, κατάλευκο, και θα σε παίρνει στην πλάτη του και θα σε γυρνάει στον ουρανό και θα κοιτάς κάτω εκστασιασμένη και θα γελάς και θα ακούγεσαι και θα μαγεύεσαι και θα μαγεύεις και θα ξανάρχεσαι και θα σε παραδίδει στην αγκαλιά μου και θα γελάς περισσότερο και θα με φιλάς και θα σε φιλάω και θα είναι μία στιγμή δική μας και δεν θα είναι κλεμμένη θα είναι δική μας.

Κοίτα με. Θα γίνω μάγος. Όχι για να σε μαγέψω. Μα για να μαγευτώ…

(‘Night Flight’ by Michael Parkes)

Διακήρυξη των Δικαιωμάτων…

caress-by-fraga.jpegΝα σε αναγνωρίζω
δίχως να σε μειώνω
Να σε ποθώ
δίχως να σε εξουσιάζω
Να σ’ αγαπώ
δίχως να σε καταπιέζω
Να σε σκέφτομαι
δίχως να με προδίδω
Να σε κρατώ
δίχως να σε κατασπαράσσω
Να σε μεγαλώνω
δίχως να σε χάνω
Να σε συνοδεύω
δίχως να σε οδηγώ
Και να αποτελώ
το πιο μυστικό κομμάτι
του εαυτού σου.

‘Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Άνδρα και της Γυναίκας στον Έρωτα’ του Jaques Salome από το βιβλίο του ‘ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ’ (Εκδόσεις ΜΑΚΡΗ).

(‘Caress’ by Fraga)

Μεθύσι ακατάληπτων λέξεων…

jazz-duet-vocal-by-brent-lynch.jpegΝύχτες άυπνες πάνω από ένα ποτήρι τζιν. Παρέα με τους μοναχικούς ήχους ενός σαξόφωνου. Σκηνικό φιλμ νουάρ. Αλήθεια, πως γίνεται καθετί μελαγχολικό και γκρίζο να φωτίζει την ψυχή μας;

Ερωτήσεις δίχως απάντηση, απαντήσεις δίχως νόημα. Κι’ όμως. Κάθε μοιραίο μπορεί να είναι ωραίο, αρκεί να φέρνει την σκέψη μιας ξανθιάς ύπαρξης στην αντανάκλαση ενός ποτού.

Νύχτες μοναχικές και ψυχεδελικές. Με ένα γυμνό κορμί σε ένα κρεβάτι με λευκά σεντόνια και σιδερένια πόδια. Να γέρνει το φως της λάμπας και να φωτίζει τις σκιές που το φως του φεγγαριού ρίχνει άπλετα επάνω του.

Μη με συνερίζεστε. Ένα μεθύσι ακατάληπτων λέξεων περνάω. Σαν την Πυθία επάνω στο θρόνο της νοιώθω. Δεν είναι τίποτα. Θα περάσει…

(‘Jazz Duet, Vocal’ by Brent Lynch)

Παράλληλοι κόσμοι…

two-women-by-thai-thai.jpgΆνοιξη 1980
Η τελευταία εξεταστική του έτους πλησίαζε. Η άνοιξη είχε εισβάλλει με δύναμη στην ατμόσφαιρα και στα μυαλά των φοιτητών. Το μυαλό έφευγε από τις εξετάσεις και το διάβασμα και τριγυρνούσε στον έρωτα, το πάθος, τις βόλτες και τα ξενύχτια, στο τάβλι με τον κολλητό πίνοντας καφέ και στο ποτό στο μπαρ με την δυνατή μουσική.

Η Ελένη είχε ακόμη τρία μαθήματα για να τελειώσει την Σχολή της. Οι πιέσεις από την οικογένεια της εντονότερες παρά ποτέ. Ήθελαν να την δουν Δικηγόρο το συντομότερο δυνατό. Για να μπορέσει να πάρει τον δρόμο της. Το δρόμο της επιτυχημένης επαγγελματίας και της στοργικής μητέρας. Τον γαμπρό τον είχαν βρει ήδη. Για να ακριβολογούμε, εκείνη τον είχε βρει, οι υπόλοιποι τον είχαν αποδεχτεί. Δεν μπορούσαν να κάνουν κι’ αλλιώς βέβαια. Βέτο είχε προβάλλει η Ελένη και μάλιστα έντονο. Οι παραινέσεις των δικών της για μεγαλύτερη προσπάθεια αυτή την εξεταστική, περισσότερο σαν διαταγές ακούγονταν παρά σαν καλοπροαίρετες συμβουλές και υποδείξεις. Τους καταλάβαινε. Ήδη είχαν περάσει έξι χρόνια από τότε που είχε φύγει από κοντά τους για να σπουδάσει. Τα έξοδα έτρεχαν ιλιγγιωδώς με θετικό πρόσημο και δεν υπήρχε ακόμη απόσβεση από μέρους της.

Η Άννα είχε πολύ περισσότερα μαθήματα για να πάρει το πτυχίο της ως Αρχιτέκτονας. Φύσει ονειροπόλα και καλλιτεχνική ψυχή, ένοιωθε να πιέζεται μέσα στη διαδικασία επίτευξης του στόχου. Οι γονείς της εύποροι έμποροι στην Βόρειο Ελλάδα, δεν την ενοχλούσαν ιδιαίτερα με την πραγμάτωση των σπουδών της. Μποέμ τύπος η Άννα. Οι συναναστροφές της ήταν με παρέες αντίστοιχης κουλτούρας. Φιλοσοφικοί περίπατοι υπό το φως των αστεριών με φόντο την φωτισμένη Ακρόπολη, μεταμεσονύχτιες προβολές κινηματογραφικών σινεφίλ ταινιών σε κινηματογράφους του Κέντρου, κρασί και μεζέ στο ‘Σχολαρχείο’ στην Πλάκα. Μόνη, χωρίς σύντροφο μόνιμο, πιο πολύ με περιστασιακές σχέσεις. Έπεφτε με τα μούτρα, τα χτύπαγε με φόρα και μετά δεινοπαθούσε μέχρι να τα συνεφέρει.

Τα δύο κορίτσια είχαν συναντηθεί τυχαία, μέσω κοινών γνωστών. Ξεκίνησαν να κάνουν παρέα, συνδυάζοντας και συμπληρώνοντας η μία την προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία της με της άλλης. Γέλαγαν πολύ με τα καμώματα των συμφοιτητών τους. Στήριζε η μία την άλλη στις επιλογές της. Η Ελένη την Άννα στους πρόσκαιρους έρωτες, η Άννα την Ελένη στον ένα και μοναδικό έρωτα. Συζητήσεις μέχρι το πρώτο χάραμα, ύπνος στο ίδιο κρεβάτι, φαΐ από το ίδιο πιάτο. Επικοινωνία με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Εκείνο το βράδυ, η Ελένη θα έμενε μέσα για να διαβάσει. Είχε να εξεταστεί σε 3 ημέρες και δεν είχε προετοιμαστεί όσο θα έπρεπε. Η Άννα της είχε τηλεφωνήσει για να βγουν, να γνωρίσει και το νέο amore της. Η Ελένη είχε αρνηθεί, παραθέτοντας την κατάστασή της. Η Άννα δεν δεχόταν καμία αντίρρηση. Με τα πολλά έκλεισαν το τηλέφωνο έχοντας συμφωνήσει να περάσει το βραδάκι η Άννα από το σπίτι της Ελένης να την ετοιμάσει για να βγούνε παρέα.

Το κουδούνι που ηχούσε έντονα την έκανε να σηκώσει το βλέμμα της από το βιβλίο που είχε μπροστά της και να δει το ρολόι. Είχε φτάσει 8 και 10 το βράδυ. Η Άννα είχε ήδη έρθει και εκείνη δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Της άνοιξε. Η Άννα έλαμπε μέσα στο λευκό πουκάμισο που φορούσε. Ήταν πολύ όμορφα βαμμένη. ‘Ακόμη δεν ετοιμάστηκες’ ήταν η πρώτη ατάκα της Άννας όταν την αντίκρισε. Η Ελένη δικαιολογήθηκε και υποσχέθηκε να ετοιμαστεί γρήγορα. Πέρασαν στο υπνοδωμάτιο της, η Άννα κάθισε στο κρεβάτι και η Ελένη ξεκίνησε να γδύνεται. Πρώτη φορά μπροστά στην Άννα. Κάπου ντράπηκε. Κάπου ερεθίστηκε. Το παρατήρησε η Άννα. Και αυτή αντίστοιχα έβλεπε πρώτη φορά την Ελένη γυμνή. ‘Παράξενο συναίσθημα’ σκέφτηκε η Άννα και άφησε το μυαλό της να φύγει από το κορμί της Ελένης.

Άνοιξε το νερό και μπήκε στην μπανιέρα. Δεν άργησε να λουστεί, να πλυθεί και να αρωματιστεί. Κατά ένα παράξενο τρόπο, ένοιωθε πολύ ερεθισμένη. Άγγιξε τις ρώγες της και ήταν σκληρές. Άγγιξε και την ήβη της και ήταν υγρή. Έριξε παγωμένο νερό επάνω της. Δεν ήταν πράγματα αυτά. Να νοιώθει έτσι για την φίλη της ήταν ανεπίτρεπτο. Ο ερεθισμός επέμενε. Βγήκε από την μπανιέρα και σκουπίστηκε. Τύλιξε την πετσέτα γύρω από το σώμα της και κατευθύνθηκε έτσι στην κρεβατοκάμαρα.

Η Άννα κοιταζόταν στον καθρέπτη και διόρθωνε κάποιες ατέλειες στο makeup της. Την είδε με την άκρη του ματιού της να μπαίνει στο δωμάτιο, τυλιγμένη στην πετσέτα. Γλυκιά μυρωδιά αφρόλουτρου γιασεμιού πλημμύρισε τον χώρο. Έκλεισε τα μάτια της και μύρισε με το νου της την ατμόσφαιρα. Της άρεσε πολύ. Την είδε να στέκεται μπροστά στην ντουλάπα της, να πετάει κάτω την πετσέτα και να διαλέγει εσώρουχα. Το θέαμα, πρωτόγνωρο, της δημιούργησε επιθυμία ερωτική. Είδε την Ελένη να την κοιτάζει μέσα από τον καθρέπτη. Να στέκεται γυμνή, με τα στήθη στητά και τις ρώγες ερεθισμένες και να την κοιτάει με λάγνο βλέμμα μέσα από τον καθρέπτη. Γύρισε. Κατευθύνθηκε κοντά της. Έσκυψε και πήρε τις ρώγες της στο στόμα της. Η Ελένη της σήκωσε το κεφάλι από το στήθος της. Την φίλησε με πάθος στα χείλη. Την έγδυσε και εκείνη και έπεσαν στο κρεβάτι. Σηκώθηκαν μετά από μία ώρα. Η Άννα ντύθηκε και έφυγε μόνη της. Η Ελένη έμεινε επάνω στο κρεβάτι να μυρίζει το άρωμα της Άννας επάνω στα υγρά από τον ιδρώτα σεντόνια.

Η εξεταστική τελείωσε. Η Ελένη πέρασε όλα τα μαθήματα που είχε. Η Άννα δεν πήγε να εξεταστεί σε κανένα. Πέρναγε καλά με το νέο amore της. Δεν ξανασυναντήθηκαν οι δύο φίλες σε κλειστό χώρο, μόνες τους. Αποχαιρετίσθηκαν όταν η Ελένη έφυγε για την πόλη της. Θα πήγαινε σε ένα γνωστό δικηγορικό γραφείο της περιοχής για Πρακτική Εξάσκηση και παράλληλα θα έβαζε μπροστά τις ετοιμασίες του γάμου της. Συμφώνησαν να επικοινωνούν που και που. Στο τέλος χάθηκαν.

Ώσπου έφτασε η Άνοιξη του 2007.

(συνεχίζεται…)

(‘Two Women’ by Thai Thai)

Το περιβάλλον & ‘γώ…

blog-action-day.JPGΤο περιβάλλον είσαι εσύ, εγώ, αυτός, αυτή, εμείς…

Σεβασμός προς εκείνο, σημαίνει σεβασμός προς εσένα, αυτήν, αυτόν, εσάς και πάνω απ’ όλα προς τον ίδιο μου τον εαυτό…

Και προσωπικά, αυτό με νοιάζει περισσότερο. Να σέβομαι εμένα…

Ας κάνουμε τον σεβασμό προς το Περιβάλλον, τρόπο ζωής…

Της δικής μας ζωής…

Blog action day

Μικρή αγγελία…

my-house-by-tandi-venter.jpegΖήτηση

Ζητείται διαμέρισμα 60 μ2, τουλάχιστον, για να στεγάσει δύο ετεροβαρή κορμιά, δύο ισοβαρείς καρδιές, πολλές ετερώνυμες σκέψεις και δύο συγκοινωνούντες ψυχές.

Τα κορμιά είναι όρθια προς το παρόν, οι καρδιές χτυπάνε ενίοτε τρελά και ατάσθαλα, οι σκέψεις στοιβάζονται στις εξώτερες στοιβάδες του μυαλού και εξαπολύονται ασυστόλως στην πρώτη ευκαιρία και οι ψυχές υπομένουν το τελικό αποτέλεσμα.

Δεκτή κάθε προσφορά, αρκεί να διέπεται από σοβαρότητα και στοιχειώδη κατανόηση των αναγκών.

(‘My House’ by Tandi Venter)

Σήμερα, έκλεψα…

elle-by-pierre-farel.jpegΣήμερα, έκλεψα ένα σου γέλιο. Συγχώρα με. Δεν ήταν στις προθέσεις μου, αλλά όταν το είδα να βγαίνει στα χείλη σου δεν άντεξα. Άπλωσα τα φύλλα της καρδιάς μου και του είπα να έρθει να κάτσει επάνω τους. Αμέσως, τα δίπλωσα και τα ξανάκρυψα. Μη φοβάσαι. Το γέλιο σου είναι σε καλά χέρια. Σε μέρος ζεστό, καθαρό και ήρεμο. Αν το νοιώθεις να κουνιέται και να ακούει συστηματικούς και επαναλαμβανόμενους θορύβους, εύχομαι να καταλάβεις ότι είναι οι χτύποι της καρδιάς μου που χτυπάνε για σένα.

Σήμερα, έκλεψα ένα σου δάκρυ. Θέλω να συγχωρέσεις τον εγωισμό μου να θέλω να σου κλέβω καθετί που σε πονάει. Το έβλεπα να κυλάει στο πρόσωπό σου και φοβήθηκα ότι θα σου το χαρακώσει. Δεν άντεξα. Άπλωσα τον αντίχειρά μου και το μάζεψα. Στην αρχή με έκαψε. Μετά το συνήθισα. Και με συνήθισε και εκείνο. Τώρα πια θα κλαις επάνω στα χέρια μου. Αυτά δεν έχουν ανάγκη. Έχουν ήδη χαρακιές. Αυλάκια για να κυλάν καλύτερα τα δάκρυά σου. Πότιζέ τα όποτε νοιώθεις βαριά την ψυχή σου. Δεν θα βαρυγκωμήσουν ποτέ.

Σήμερα, έκλεψα ένα σου φιλί. Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, σήμερα πόθησα, ζήτησα και πήρα ένα σου φιλί. Καλά δεν έκανα;

(‘Elle’ by Pierre Farel)

Τελευταίος διάλογος…

you-and-i-by-nodar-giunaschvilli.jpeg– Φεύγεις;
– Ναι.
– Τελικά δεν άντεξες, ε;
– Θα τα ξαναλέμε; Όχι, δεν άντεξα.
– Καταλαβαίνω.
– Αν καταλάβαινες θα έκανες κάτι για να το σταματήσεις.
– Πιστεύεις ότι θα μπορούσα;
– Ναι. Το πιστεύω.
– Εγώ πάλι δεν το πιστεύω.
– Υποτιμάς τον εαυτό σου.
– Μήπως υπερτιμάς εσύ τον εαυτό μου;
– Θέλεις να πεις ότι έκρινα λάθος;
– Έκρινες βάσει των στοιχείων που ήθελες να δεις και όχι βάσει των στοιχείων που σου έδινα.
– Ναι. Βγάλε με και τρελή τώρα. Ότι άλλα βλέπω και άλλα καταλαβαίνω.
– Δεν είπα κάτι τέτοιο και μην εξάπτεσαι αμέσως. Εννοώ ότι η αγάπη και η συμπάθεια που ένοιωθες για μένα σε έκαναν να ωραιοποιείς κάποιες καταστάσεις. Και τώρα που όλα αυτά τα συναισθήματα καταλάγιασαν, ήρθε η πραγματικότητα μπροστά στα μάτια σου.
– Δεν είχα λάθος κρίση. Ποτέ. Αυτά που έβλεπα, αυτά εξακολουθώ να βλέπω και τώρα. Πάντα ήσουν αυτό που είσαι. Δεν προσποιήθηκες ποτέ. Ο καιρός όμως απέδειξε κάτι. Ότι εγώ πιστεύω σε σένα ενώ εσύ όχι. Και αυτό δεν το αντέχω.
– Προσπαθώ. Δεν το βλέπεις; Αλλά όλες οι προσπάθειές μου πέφτουν στο κενό. Ότι κι’ αν κάνω πάντα βρίσκεται κάτι να μου δώσει μία να πέσω. Και όταν πέφτω, τραβάω και τον άλλο μαζί μου. Έπεσα και τράβηξα και σένα. Και τώρα σε χάνω.
– Καλέ μου, αφέθηκες να πέσεις. Εγώ ήμουν εδώ να σε στηρίξω. Δεν ανοίχτηκες. Δεν δέχτηκες βοήθεια.
– Τι να έκανα δηλαδή; Να ερχόμουν να κλαφτώ σαν μωράκι; Εγώ είμαι άντρας και αναλαμβάνω κάθε ευθύνη.
– Αφού αναλαμβάνεις κάθε ευθύνη, μείνε με την ευθύνη παρέα και εμένα ξέχνα με.
– Μη μου λες τι να κάνω, εντάξει;
– Δεν σου λέω τι να κάνεις. Και μόνος σου τα καταφέρνεις να τα κάνεις θάλασσα. Φεύγω.
– Στο καλό.
– Στο καλό θα πάω. Εσύ να δούμε τι θα γίνεις.
– Να μην σε νοιάζει. Θα επιβιώσω. Έστω και μόνος.
– Θα επιβιώσεις. Και αν θες την συμβουλή μου, μείνε μόνος. Καλό θα σου κάνει. Ίσως μάθεις να μοιράζεσαι και να σέβεσαι εσένα. Εγώ δεν μπόρεσα να στο δώσω να το καταλάβεις. Ίσως το βρεις μόνος σου.
– Να μην σε νοιάζει τι θα βρω και τι όχι.
– Άντε γεια.
– Στο καλό και να μας γράφεις.

Ο ήχος της πόρτας που έκλεισε με δύναμη πίσω, κάλυψε τα λόγια της…

(‘You and I’ by Nodar Giunaschvili)