Μεθύσι ακατάληπτων λέξεων…

jazz-duet-vocal-by-brent-lynch.jpegΝύχτες άυπνες πάνω από ένα ποτήρι τζιν. Παρέα με τους μοναχικούς ήχους ενός σαξόφωνου. Σκηνικό φιλμ νουάρ. Αλήθεια, πως γίνεται καθετί μελαγχολικό και γκρίζο να φωτίζει την ψυχή μας;

Ερωτήσεις δίχως απάντηση, απαντήσεις δίχως νόημα. Κι’ όμως. Κάθε μοιραίο μπορεί να είναι ωραίο, αρκεί να φέρνει την σκέψη μιας ξανθιάς ύπαρξης στην αντανάκλαση ενός ποτού.

Νύχτες μοναχικές και ψυχεδελικές. Με ένα γυμνό κορμί σε ένα κρεβάτι με λευκά σεντόνια και σιδερένια πόδια. Να γέρνει το φως της λάμπας και να φωτίζει τις σκιές που το φως του φεγγαριού ρίχνει άπλετα επάνω του.

Μη με συνερίζεστε. Ένα μεθύσι ακατάληπτων λέξεων περνάω. Σαν την Πυθία επάνω στο θρόνο της νοιώθω. Δεν είναι τίποτα. Θα περάσει…

(‘Jazz Duet, Vocal’ by Brent Lynch)

Advertisements

8 comments on “Μεθύσι ακατάληπτων λέξεων…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s