Χάραξε…

unmade-bed-by-lilo-raymond.jpegΆνοιξε τα μάτια και κοίταξε το ταβάνι του υπνοδωματίου. Γύρισε στο πλάι. Το φως του ήλιου έμπαινε δειλά-δειλά από τις γρίλιες του παντζουριού. Χάραξε και σήμερα. Συνειδητοποίησε ότι το ξυπνητήρι της δεν είχε ακουστεί. Γύρισε προς το κομοδίνο. Πήρε το ρολόι στα χέρια της και το κοίταξε με όση δύναμη τα μάτια της επέτρεπαν να έχουν μετά τον ύπνο. Επιβεβαίωσε την υποψία της. Απενεργοποίησε το ξυπνητήρι και απόθεσε το ρολόι στο κομοδίνο. Τέντωσε τα χέρια της ψηλά και τα πόδια της στην προέκτασή τους. Συνηθισμένη άσκηση για να κυκλοφορήσει το αίμα στις φλέβες της και να ξυπνήσει το κορμί της. Έμεινε να αφουγκράζεται την σιωπή του δωματίου.

– Με σκέφτεσαι;
– Ναι.
– Μ’ αγαπάς;
– Ναι.
– Με θέλεις;
– Πολύ.
– Θα είσαι κοντά μου;
– Ναι.
– Δεν το πιστεύω.
– Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Έκλεισε τα μάτια της. Εικόνες της χθεσινής βραδιάς πέρασαν κινηματογραφικά στο μαύρο πανί των βλεφάρων της. Απογευματινός καφές με εκείνον, κινηματογράφος με εκείνον, επιστροφή στο σπίτι με εκείνον, ερωτική συνεύρεση με εκείνον, ύπνος μόνη της.

– Δεν θέλω να σε χάσω.
– Ούτε εγώ.
– Ναι. Θέλω να είμαστε πάντα μαζί.
– Θα δείξει.
– Γιατί το λες έτσι;
– Το ‘πάντα’ είναι μεγάλη κουβέντα.
– Μ’ αρέσουν οι μεγάλες κουβέντες.
– Εγώ δεν τις αντέχω. Έπρεπε να το ξέρεις.
– Εγώ θα τις λέω.
– Δεν τρέμεις την περίπτωση της παραπλάνησης;
– Προτιμώ την παραπλάνηση από την ισοπέδωση.
– Δεν είναι κακό να πατάς στην γη.
– Δεν είναι κακό να έχεις φτερά, άσχετα αν δεν πετάξεις.

Ξαναπήρε το ρολόι στο χέρι της. Διέκρινε πιο ξεκάθαρα την ώρα. Είχε ακόμη περιθώριο για την πρωινή της ραστώνη. Οδήγησε τα χέρια της ανάμεσα στα πόδια της. Περιοχή ιδρωμένη από την ζέστη των σκεπασμάτων και από τα υγρά της χθεσινοβραδινής ερωτικής συνεύρεσης. Σκέφτηκε ότι έπρεπε να ρίξει λίγο νερό επάνω της πριν φύγει.

– Μείνε το βράδυ.
– Δεν μπορώ. Πάλι θα τα λέμε;
– Κάνε μία εξαίρεση σήμερα.
– Δεν γίνεται. Δεν θέλω να ταλαιπωρηθώ το πρωί για να πάω στο γραφείο.
– Σε παρακαλώ.
– Δεν γίνεται.
– Ξέρεις, τέτοιες στιγμές νοιώθω σαν πουτάνα. Που τελειώνει την δουλειά της και ο πελάτης της φεύγει.
– Λες βλακείες. Δεν πρέπει να νοιώθεις έτσι. Μαζί δεν πήραμε την απόφαση να γίνεται έτσι;
– Ναι. Αλλά δεν παύει να νοιώθω έτσι.
– Σου υπόσχομαι να μείνω εδώ το Σαββατοκύριακο.
– Ναι; Μου το υπόσχεσαι;
– Ναι. Αν δεν προκύψει βέβαια κάτι άλλο.
– Δηλαδή; Σαν τι άλλο θα μπορούσε να προκύψει;
– Να δουλεύω παραδείγματος χάριν.
– Ε, και; Και τι με αυτό;
– Πάλι θα τα λέμε; Δεν θέλω να ταλαιπωρούμαι.
– Και ‘γώ δεν θέλω να νοιώθω πουτάνα. Βάλε σε μία ζυγαριά την δική σου ταλαιπωρία και το δικό μου αίσθημα και όπου γύρει πράξε τα δέοντα.
– Γίνεσαι άδικη τώρα. Και δεν το αντέχω. Φεύγω.
– Όλο φεύγεις. Βαρέθηκα. Στο καλό.
– Θα με ξεπροβοδίσεις;
– Γιατί; Για να επιβεβαιώσω το αίσθημά μου; Το δρόμο τον ξέρεις.
– Καληνύχτα.
– Στο καλό.

Σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο. Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Άνοιξε την βρύση και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της. Σκουπίστηκε. Χτένισε λίγο τα μαλλιά της. Επιβεβαίωσε ότι είχε ζεστό νερό και γδύθηκε. Οι ρώγες της ήταν ερεθισμένες αλλά πρέπει να ήταν από το κρύο. Μπήκε στην μπανιέρα. Το χλιαρό, προς το ζεστό, νερό της τύλιξε το κορμί. Ένα αίσθημα ευεξίας την τύλιξε.

Πάλι μόνη. Τι θα κάνω; Βαρέθηκα να τον βλέπω να φεύγει. Βαρέθηκα να τον ακούω να είναι μακριά μου. Για να του ‘κάθομαι’ αξίζει να είναι κοντά μου; Μόνο όταν δεν έχει δουλειά μπορεί να είναι δίπλα μου; Πόσο θα τραβήξει αυτό; Τρία χρόνια μαζί, το ίδιο βιολί. Τι θα γίνει; Δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να βρεθεί μία λύση. Θα του προτείνω να μείνουμε μαζί. Αλλιώς, αυτός τον δρόμο του και ‘γώ τον δικό μου.

Βγήκε από το μπάνιο και σκουπίστηκε. Μύριζε όμορφα και ένοιωθε καλά. Έτοιμη για όλα. Για κάθε πράξη και κάθε απόφαση. Δρομολόγησε στο μυαλό της τις ενέργειες που θα έκανε την μέρα που ανοιγόταν μπροστά της. Ήταν καθαρή, μέσα και έξω. Δεν θα επέτρεπε σε κανένα να την κάνει να νοιώθει βρώμικη. Σήμερα θα τελείωνε αυτή την εκκρεμότητα. Τόσο καιρό την είχε αφήσει να αιωρείται. Σήμερα θα χάραζε καινούργια πορεία…

(‘Unmade bed’ by Lilo Raymond)

Advertisements

9 comments on “Χάραξε…

  1. Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, δενόμαστε, προχωράμε…
    Στην πορεία αλλάζουμε κι οι δυό.
    Όταν, όμως, ο καθένας χαράζει τον δικό του δρόμο, καλύτερα να προχωράμε ξέχωρα.
    Η καινούργια μέρα θα μας αναζωογονήσει…
    Καλησπέρα

  2. Καμια φορα τα πραγματα αλλαζουν αλλα αλλαζουμε και εμεις…δεν ξερω νομιζω οτι μερικες φορες καλα θα ηταν να προσαρμοζομασταν σε καποιες νεες καταστασεις αν δουμε οτι ειναι αναποφευκτο τοτε να τολμαμε τις αλλαγες,αρκει να ειμαστε σιγουροι οτι κερδιζουμε με αυτην την αποφαση!!!

    Καλημερα Γιωργο μου!!

  3. Μερικές φορές, ό,τι στην αρχή μας φαίνεται «καλή συμφωνία»
    στη συνέχεια καταλαβαίνουμε πως το μόνο που κάναμε
    ήταν να… ρίξουμε τον εαυτό μας. Και να τον «προσαρμόσουμε»
    στο πατρόν του άλλου.
    Γιατί νομίζουμε πως «έτσι» θα τον κερδίσουμε…
    Αλλά σπανίως τον κερδίζουμε, αν εκείνος δεν νιώθει για μας το ίδιο.
    Αν δεν θέλει με την καρδιά του να «ταλαιπωρηθεί».
    Κι αν πρόκειται για έρωτα, όλα… συγχωρούνται,
    αν όμως δεν είναι έρωτας; Τι ξόδεμα…
    (Πολύ ωραίο. ΠΟλύ ωραίο, για να ΜΗΝ είναι αληθινό.
    Μου θύμισες μια δική μου ιστορία, προσωπική. Έτσι ακριβώς.
    Μερικές φορές οι ιστορίες των ανθρώπων συναντιούνται.
    Είναι σχεδόν ανακουφιστικό.
    Τα σέβη μου. Καλημέρες…)

  4. Μου άρεσε πολύ ό,τι διάβασα εδώ. Η εικόνα που συνοδεύει το κειμενό σου με στοιχείωνει χρόνια τώρα. Όσο για το ηλίθις ή μαλάκας, αληθινά ευτυχισμένος είναι ο χαζός. Καλημέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s