Προπατορικό αμάρτημα…

now-by-joani.jpgΔευτέρα
Μ’ άφησες και κοιμήθηκα εκεί που όλα ξεκινάν. Ανάμεσα στα ανοιγμένα σκέλια σου, εκεί, στο ψηλότερό τους σημείο, πάνω στο αιδοίο σου, αναπνέοντας την υγρασία του έρωτά σου…

Τρίτη
Πάλι βρέθηκα στο ίδιο σημείο. Άθελά μου, σε έφερα σε οργασμό. Φώναξες. Σε κοίταξα με έκπληξη. Μου είπες: Πειράζει που φώναξα;. Σου απάντησα: Δεν έχω κάνει άλλη γυναίκα να φωνάξει. Μου απάντησες: Όλες οι άλλες φοβήθηκαν…

Τετάρτη
Κοιμάσαι και ‘γώ κάθομαι απέναντι από το κρεβάτι και σε κοιτάω. Έξω, ο ήχος από την βροχή αντισταθμίζει την πληρότητα της μοναξιάς μου. Δεν σε ξυπνάω. Ούτε καν έρχομαι να ξαπλώσω δίπλα σου. Φοβάμαι μήπως αναστατώσω την ηρεμία των ονείρων σου. Κοιμάμαι στο πάτωμα…

Πέμπτη
Βυθίζομαι στο φωτεινό σκοτάδι του αιδοίου σου. Μέρα με την μέρα, όλο και περισσότερο. Αποκοιμιέμαι μέσα σου μετά το τέλος της πράξης. Δεν θέλω να χάσω με τίποτα εκείνη την στιγμή που ασυναίσθητα θα μας έρθει η επιθυμία να σκίσουμε ο ένας τις σάρκες του άλλου και να βυθιστούμε ακόμη περισσότερο στο καινό της ύπαρξής μας, τυφλωμένοι από το πάθος της αλληλεξάρτησης…

Παρασκευή
Σχήμα κλειστό το κορμί. Είσοδοι και έξοδοι. Ανακαλύπτω τις σχισμές. Περιδιαβαίνω τις ανωμαλίες. Επισκοπώ τις εξάρσεις. Κι’ όμως. Είσαι εκεί. Αφημένη στην θέληση των δακτύλων μου. Νοιώθω ένα ρίγος να γεννάται. Όχι, δεν είναι ρίγος πόνου. Μοιάζει σαν τέτοιο. Το προσπερνάω και το επιβλέπω. Στο σημείο που ενώνονται οι δύο κόσμοι των ποδιών σου, κάτι φουσκώνει. Υφή βελούδινου υφάσματος αντικρίζουν τ’ αποτυπώματά μου. Υγρασία. Ξανά. Ανασηκώνεις το κορμί, παράλληλα με έναν ήχο κοφτερό. Τινάζεσαι. Ο ήχος διαπερνά τα χείλη σου και απλώνεται στο ανέραστο δωμάτιο. Ξεψυχάς από ηδονή. Κλείνω τα μάτια και ξαπλώνω πλάι σου. Μπορώ να κοιμηθώ πλήρης, έχοντας δει το θαύμα του κόσμου…

Σάββατο
Μόνος. Το κρεβάτι πεδίο ξένο. Το λευκό τέλμα των σεντονιών απειλητικό. Κοιμάμαι στο πάτωμα, κοιτώντας την πόρτα του δωματίου, εκπληρώνοντας την αρχέγονη αποστολή του άντρα-κυνηγού για φύλαξη της ημέτερης σπηλιάς, γραμμένη στο πανάρχαιο DNA μου…

Κυριακή
Φοβάμαι την νύχτα. Ψάχνω το ξημέρωμα στις παρυφές ενός ποτηριού γεμάτου με βότκα. Το βρίσκω κάποτε. Εξαντλημένος από την κάθαρση. Κι’ όμως, καμία κάθαρση δεν είναι αρκετή γνωρίζοντας ότι το αμάρτημα είναι προπατορικό…

(Σκέψεις ανασύρθηκαν διαβάζοντας το βιβλίο της Marguerite Duras ‘Η αρρώστια του θανάτου’ και έγιναν εικόνες βλέποντας εσένα να κοιμάσαι στο πλάι μου)

(‘Now!’ by Joani)