Το γράψιμο…

mit-und-gegen-by-wassily-kandinsky.jpgΚρυώνω. Η χθεσινοβραδινή ‘συνεδρία’ εκτόνωσης θυμού και πίεσης με εξάντλησε. Και λογικό είναι, μιας και περιελάμβανε νεύρα πολλά, κλάμα γοερό και κύλισμα στα πατώματα. Τι να σου κάνει ένα κορμί ταλαιπωρημένο εδώ και μήνες καθημερινά; Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει, θα διασπασθεί στα εξ’ ων συνετέθη. Και πάλι καλά που μπορεί να σηκωθεί την επόμενη μέρα, να πλυθεί, να ντυθεί, να οδηγήσει μέχρι το γραφείο και να εργασθεί ακατάπαυστα για ένα 8ωρο και πλέον. Και να έχει και τον καθένα με το κοντό του και το μακρύ του να κάνει κριτική επί παντός επιστητού και ουχί αυτοκριτική επί των ιδίων πεπραγμένων.

Αναρωτιέμαι γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά. Λες και θα αλλάξω την κατάσταση, λες και θα μπορέσω να εκτονώσω την πίεση μέσα μου και να τονώσω τον εαυτό μου.

Άκουσα τα πρωί, ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν προσφέρουν τίποτα, σε ήπιες μορφές κατάθλιψης. Καλύτερα να φας μια σοκολάτα. Πέρασα από ένα περίπτερο και αγόρασα δώδεκα. Καλά έκανα άραγε; Δεν ξέρω. Πάντως σε ηρεμεί η γεύση της, αυτό είναι αλήθεια. Βέβαια το καταλαβαίνεις μετά το τρίτο κομμάτι που έχεις φάει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Διακόπτω την σκέψη μου. Δεν την αφήνω να ολοκληρώσει την πορεία της. Φοβάμαι ότι δεν θα μου φερθεί με καλοσύνη. Θα με αναγκάσει να κάνω κινήσεις που δεν συνάδουν με τον χαρακτήρα και την παιδεία μου. Βέβαια, πόσο να αντέχω να πνίγω την σκέψη μου; Κάποια στιγμή θα υπερνικήσει την θέλησή μου και θα λειτουργήσω ενστικτωδώς και βάρδα ποιος θα βρεθεί μπροστά μου.

Κρυώνω. Ένα εσωτερικό κρύο καλύπτει όλο μου το σώμα. Θέλω να φύγω. Να πάω σε μέρη που το σώμα μου θα ζεσταθεί. Σε μέρη που θα βλέπω μόνο αυτούς που θέλω και όχι αυτούς που μου επιβάλλουν να βλέπω. Τι ζητάω τώρα ο άνθρωπος θα μου πείτε. Η ελπίδα, θα πω στον εαυτό μου, πεθαίνει πάντα τελευταία. Αλλά πεθαίνει γαμώτο.

Στην πορεία του κειμένου, ανακάλυψα και άλλο αντικαταθλιπτικό. Το γράψιμο. Είτε στο χαρτί, είτε εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Και πιστέψτε με, στο δεύτερο είναι και πιο εύκολο και πιο άμεσο…

(‘Mit und Gegen’ by Wassily Kandinsky)

Όχι πια…

ask-me-no-more-by-sir-alma-tadema.jpgΉρθε το βράδυ.
Η απουσία σου χάραζε τις ώρες
και ξυπνούσε τον τρόμο στην καρδιά μου…

Δεν είχα απαντήσεις
στις ερωτήσεις του αποχωρισμού μας…

Ξύπνησα και σε έψαξα στο πλάι μου.
Όμως η άδεια πλευρά του κρεβατιού
μου θύμισε ότι το κρύο δεν το αντέχω…

Έτρεξα να σε βρω.
Οι δρόμοι που είχαμε περπατήσει μαζί
έμοιαζαν ξένοι και άγνωστοι
στον βηματισμό μου…

‘Μήπως την είδατε;’ φώναξα
και καμία απάντηση από τους τοίχους δεν έλαβα.
Ακόμη και αυτοί παρέμεναν βουβοί
τηρώντας την επιθυμία σου για λήθη…

Έδωσα υπόσταση στις προτροπές μου
για να γυρίσεις κοντά μου:

‘Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη’…
‘Θέλω να μάθω να σε πληγώνω λιγότερο’…
‘Θέλω να γίνω αυτό που θέλεις να έχεις κοντά σου’…

Πέρασαν οι μέρες, τα μεσημέρια, τα βράδια.
Τα έβαζα με τον εαυτό μου
μιας και μόνο αυτός μου είχε απομείνει…

‘Με ακούς;’ σκέφτηκα δυνατά
στην απελπισία της μοναξιάς μου
και ο αέρας μου έφερε την απάντησή σου:

‘Όχι πια’…

(‘Ask me no more’ by Sir Alma-Tadema)

Παιχνίδι ερωτήσεων (ένα χρόνο μετά)…

my-love-i-by-willem-haenraets.jpeg– Είμαι εδώ;
– Είσαι παντού.
– Θα με κρατάς;
– Όσο μπορώ.
– Θα με αντέχεις;
– Όσο χρειαστεί.
– Τόσο πολύ;
– Και λίγο είναι.
– Με νοιώθεις δική σου;
– Σε νοιώθω να κυλάς μέσα μου.
– Έχεις ξανανιώσει έτσι;
– Έχεις αναρωτηθεί ξανά έτσι;
– Ανάσα;
– Η δική σου.
– Ματιά;
– Η δική σου.
– Άγγιγμα;
– Το δικό σου.
– Ήχος;
– Ο δικός σου.
– Όλα εγώ;
– Έτσι φαίνεται.
– Δεν φοβάσαι μην χαθείς;
– Φοβάμαι μήπως δεν με βρεις.
– Έχεις μετανιώσει;
– Έχω νοιώσει.
– Σου ζητάω πολλά;
– Ζητάς αυτά που σου αξίζουν.
– Δεν θέλω να τελειώσει.
– Θα τελειώσει μόνο όταν εμείς τελειώσουμε μέσα μας.
– Θα με μάθεις να περπατάω μόνη μου;
– Θα σε μάθω να πιστεύεις σε σένα.
– Δεν έχω το θάρρος.
– Θα γίνω το θάρρος σου.
– Σ’ ευχαριστώ.
– Εγώ περισσότερο…

Ένα αντίστοιχο κείμενο γράφηκε ένα χρόνο πριν. Πολλά άλλαξαν. Πολλά έμειναν ίδια. Όμως αυτό το παιχνίδι ερωτήσεων δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Όσο υπάρχουν δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά, που μπαίνουν σε μία σχέση ουσιαστική. Πάντα θα υπάρχει ο φόβος, ο ενδοιασμός, η αμφιβολία. Πάντα θα γεννώνται τέτοιοι διάλογοι. Είτε φανεροί, είτε όχι…

(‘My Love I’ by Willem Haenraets)

Δια-γράφοντας μία ζωή…

young-man-writing-by-jean-louis-meissonier.jpegΆφησα το γράμμα σου να πέσει από τα χέρια μου. Παρατήρησα την αγωνιώδη του πορεία προς το πάτωμα. Την προσπάθεια να μείνουν οι λέξεις στο φως και όχι να πλακωθούν από το χαρτί. Αυτών των λέξεων που πριν από λίγο άκουγα τον ήχο τους επάνω στο γραμμοσκιασμένο χαρτί, ενώ τις διάβαζα μία-μία, αναγνωρίζοντας φθόγγους και συλλαβές. Έναν ήχο εκκωφαντικό και πιεστικό. Τόσο πιεστικό όσο η δική σου προσπάθεια να τις χαράξεις επάνω σ’ αυτό το χαρτί.

Διαβάζοντας το κείμενο, διάβασα και τον τρόπο που γράφηκε. Δεν μου ήταν δύσκολο. Ίσα-ίσα. Σε ξέρω καλά. Σε γνώρισα. Έγινες δικός μου προτού καν με κάνεις δική σου. Θα μου πεις πως έγινε αυτό. Δεν μου ήταν δύσκολο. Ίσα-ίσα. Έμαθα στην ζωή μου να ‘διαβάζω’ και να ‘παρατηρώ’. Και ‘σύ ήσουν βιβλίο ανοιχτό. Τουλάχιστον σε μένα. Τουλάχιστον για μένα.

Σε φαντάστηκα καθισμένο στο γραφείο σου με την λάμπα ανοιχτή. Καμία άλλη πηγή φωτός. Και εκτός σου και εντός σου. Το φως να διαχέεται στο χαρτί, τα μάτια σου να το ρουφάνε άπληστα και τα χέρια σου να το πετάνε απλόχερα στις λέξεις που σκεφτόσουν και αποτύπωνες στο χαρτί. Για να τις καταστήσεις λαμπερές και φωτεινές μέσα στο σκοτάδι τους. Όχι τόσο για μένα, τον αναγνώστη, όσο για σένα, τον συγγραφέα τους. Προσπάθησες να δώσεις φως στα σκοτάδια της ψυχής σου, κλέβοντας τον ψυχρό φωτισμό από μία πηγή φωτός κατευθυνόμενη και αναλώσιμη. Πόσο λάθος έκανες καλέ μου.

Σε είδα ιδρωμένο και ταλαιπωρημένο. Με ανάσα κοφτή σαν τις μικρές προτάσεις που έγραψες. Μικρές, περιεκτικές, προτάσεις ανάσας. Εκπνοή – εισπνοή. Σε ρυθμό 3/4. Σαν πατήματα ζεϊμπέκικου. Χορευτικές κινήσεις μεθυσμένου. Συγγραφή προτάσεων απελπισμένου. Γιατί γλυκέ μου;

Λες και ήμουν δίπλα σου. Στο πλευρό σου και να σε παρατηρώ. Να παίρνεις χαρτιά, να γράφεις, να σκίζεις, να πετάς. Μέχρι να βρεις τις κατάλληλες λέξεις, τα κατάλληλα γράμματα να διατυπώσεις νόημα, να αποτυπώσεις μια σκέψη, να καταγράψεις και να διαγράψεις μια ζωή. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω ότι το πέτυχες. Ίσα-ίσα. Και με το παραπάνω. Τα κατάφερες αγαπημένε μου. Τα κατάφερες…

(‘Young Man Writing’ by Jean-Louis Meissonier)

Γίναμε ΘΕΜΑ…

Ε, δεν θα το πιστέψετε. Γίναμε ΘΕΜΑ την περασμένη Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008. Ποιοί; Εμείς. Οι επίδοξοι συγγραφείς και αθεράπευτα ονειροπόλοι. Δεν με πιστεύετε; Ψάξτε εδώ. Να και η φωτό ντοκουμέντο:

parousiasi.jpg

Ναι. Το βιβλίο μας παρουσιάστηκε από την εφημερίδα ‘παρέα’ με το βιβλίο της αγαπητής Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, κατ’εμάς «Αθήναιου». Δεν είναι υπέροχο;;;