Δια-γράφοντας μία ζωή…

young-man-writing-by-jean-louis-meissonier.jpegΆφησα το γράμμα σου να πέσει από τα χέρια μου. Παρατήρησα την αγωνιώδη του πορεία προς το πάτωμα. Την προσπάθεια να μείνουν οι λέξεις στο φως και όχι να πλακωθούν από το χαρτί. Αυτών των λέξεων που πριν από λίγο άκουγα τον ήχο τους επάνω στο γραμμοσκιασμένο χαρτί, ενώ τις διάβαζα μία-μία, αναγνωρίζοντας φθόγγους και συλλαβές. Έναν ήχο εκκωφαντικό και πιεστικό. Τόσο πιεστικό όσο η δική σου προσπάθεια να τις χαράξεις επάνω σ’ αυτό το χαρτί.

Διαβάζοντας το κείμενο, διάβασα και τον τρόπο που γράφηκε. Δεν μου ήταν δύσκολο. Ίσα-ίσα. Σε ξέρω καλά. Σε γνώρισα. Έγινες δικός μου προτού καν με κάνεις δική σου. Θα μου πεις πως έγινε αυτό. Δεν μου ήταν δύσκολο. Ίσα-ίσα. Έμαθα στην ζωή μου να ‘διαβάζω’ και να ‘παρατηρώ’. Και ‘σύ ήσουν βιβλίο ανοιχτό. Τουλάχιστον σε μένα. Τουλάχιστον για μένα.

Σε φαντάστηκα καθισμένο στο γραφείο σου με την λάμπα ανοιχτή. Καμία άλλη πηγή φωτός. Και εκτός σου και εντός σου. Το φως να διαχέεται στο χαρτί, τα μάτια σου να το ρουφάνε άπληστα και τα χέρια σου να το πετάνε απλόχερα στις λέξεις που σκεφτόσουν και αποτύπωνες στο χαρτί. Για να τις καταστήσεις λαμπερές και φωτεινές μέσα στο σκοτάδι τους. Όχι τόσο για μένα, τον αναγνώστη, όσο για σένα, τον συγγραφέα τους. Προσπάθησες να δώσεις φως στα σκοτάδια της ψυχής σου, κλέβοντας τον ψυχρό φωτισμό από μία πηγή φωτός κατευθυνόμενη και αναλώσιμη. Πόσο λάθος έκανες καλέ μου.

Σε είδα ιδρωμένο και ταλαιπωρημένο. Με ανάσα κοφτή σαν τις μικρές προτάσεις που έγραψες. Μικρές, περιεκτικές, προτάσεις ανάσας. Εκπνοή – εισπνοή. Σε ρυθμό 3/4. Σαν πατήματα ζεϊμπέκικου. Χορευτικές κινήσεις μεθυσμένου. Συγγραφή προτάσεων απελπισμένου. Γιατί γλυκέ μου;

Λες και ήμουν δίπλα σου. Στο πλευρό σου και να σε παρατηρώ. Να παίρνεις χαρτιά, να γράφεις, να σκίζεις, να πετάς. Μέχρι να βρεις τις κατάλληλες λέξεις, τα κατάλληλα γράμματα να διατυπώσεις νόημα, να αποτυπώσεις μια σκέψη, να καταγράψεις και να διαγράψεις μια ζωή. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω ότι το πέτυχες. Ίσα-ίσα. Και με το παραπάνω. Τα κατάφερες αγαπημένε μου. Τα κατάφερες…

(‘Young Man Writing’ by Jean-Louis Meissonier)

Advertisements

4 comments on “Δια-γράφοντας μία ζωή…

  1. Προφανώς, κι εσύ τα κατάφερες.. 🙂 Τι άλλο να πω; Όταν τελειώνει η ανάγνωση και οι σκέψεις του αναγνώστη συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν την ιστορία, έχει επιτευχθεί το ζητούμενο της ταύτισης, όπου ο αναγνώστης μπαίνει μέσα της.. Καλημέρα

  2. «Σαν πατήματα ζεϊμπέκικου»… Μια φορά, ο Χριστιανόπουλος είχε πει πως έτσι όπως ο μερακλής χορευτής σηκώνει τα χέρια ψηλά στα πλάγια για να χορέψει, ο χορός αυτός μοιάζει με την προσπάθεια τ’ ανθρώπου να αποκολληθεί από τη Γη και να πετάξει. Από τότε, στους ανθρώπους που χορεύουν καλά ζεϊμπέκικο, βλέπω πουλιά που πετάνε… Όπως και σ’ όσους βγάζουν την ψυχή τους στο χαρτί… Ζεστά φιλιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s