Παιχνίδι ερωτήσεων (ένα χρόνο μετά)…

my-love-i-by-willem-haenraets.jpeg– Είμαι εδώ;
– Είσαι παντού.
– Θα με κρατάς;
– Όσο μπορώ.
– Θα με αντέχεις;
– Όσο χρειαστεί.
– Τόσο πολύ;
– Και λίγο είναι.
– Με νοιώθεις δική σου;
– Σε νοιώθω να κυλάς μέσα μου.
– Έχεις ξανανιώσει έτσι;
– Έχεις αναρωτηθεί ξανά έτσι;
– Ανάσα;
– Η δική σου.
– Ματιά;
– Η δική σου.
– Άγγιγμα;
– Το δικό σου.
– Ήχος;
– Ο δικός σου.
– Όλα εγώ;
– Έτσι φαίνεται.
– Δεν φοβάσαι μην χαθείς;
– Φοβάμαι μήπως δεν με βρεις.
– Έχεις μετανιώσει;
– Έχω νοιώσει.
– Σου ζητάω πολλά;
– Ζητάς αυτά που σου αξίζουν.
– Δεν θέλω να τελειώσει.
– Θα τελειώσει μόνο όταν εμείς τελειώσουμε μέσα μας.
– Θα με μάθεις να περπατάω μόνη μου;
– Θα σε μάθω να πιστεύεις σε σένα.
– Δεν έχω το θάρρος.
– Θα γίνω το θάρρος σου.
– Σ’ ευχαριστώ.
– Εγώ περισσότερο…

Ένα αντίστοιχο κείμενο γράφηκε ένα χρόνο πριν. Πολλά άλλαξαν. Πολλά έμειναν ίδια. Όμως αυτό το παιχνίδι ερωτήσεων δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Όσο υπάρχουν δύο άνθρωποι που έρχονται κοντά, που μπαίνουν σε μία σχέση ουσιαστική. Πάντα θα υπάρχει ο φόβος, ο ενδοιασμός, η αμφιβολία. Πάντα θα γεννώνται τέτοιοι διάλογοι. Είτε φανεροί, είτε όχι…

(‘My Love I’ by Willem Haenraets)