Όχι πια…

ask-me-no-more-by-sir-alma-tadema.jpgΉρθε το βράδυ.
Η απουσία σου χάραζε τις ώρες
και ξυπνούσε τον τρόμο στην καρδιά μου…

Δεν είχα απαντήσεις
στις ερωτήσεις του αποχωρισμού μας…

Ξύπνησα και σε έψαξα στο πλάι μου.
Όμως η άδεια πλευρά του κρεβατιού
μου θύμισε ότι το κρύο δεν το αντέχω…

Έτρεξα να σε βρω.
Οι δρόμοι που είχαμε περπατήσει μαζί
έμοιαζαν ξένοι και άγνωστοι
στον βηματισμό μου…

‘Μήπως την είδατε;’ φώναξα
και καμία απάντηση από τους τοίχους δεν έλαβα.
Ακόμη και αυτοί παρέμεναν βουβοί
τηρώντας την επιθυμία σου για λήθη…

Έδωσα υπόσταση στις προτροπές μου
για να γυρίσεις κοντά μου:

‘Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη’…
‘Θέλω να μάθω να σε πληγώνω λιγότερο’…
‘Θέλω να γίνω αυτό που θέλεις να έχεις κοντά σου’…

Πέρασαν οι μέρες, τα μεσημέρια, τα βράδια.
Τα έβαζα με τον εαυτό μου
μιας και μόνο αυτός μου είχε απομείνει…

‘Με ακούς;’ σκέφτηκα δυνατά
στην απελπισία της μοναξιάς μου
και ο αέρας μου έφερε την απάντησή σου:

‘Όχι πια’…

(‘Ask me no more’ by Sir Alma-Tadema)

Advertisements

3 comments on “Όχι πια…

  1. Χμ… Οι ανθρώπινες σχέσεις. Τόσο απλές αλλά τόσο πολύπλοκες. Οι κεραίες πρέπει πάντα να είναι τεντωμένες γιατί αν αργήσουν να «πιάσουν» τα μηνύματα το «ναι» γίνεται «όχι πιά»
    Σε φιλώ

  2. Σε κάποιο εφηβικό ημερολόγιο πριν χρόνια είχα διαβάσει:

    «Kαλύτερα να κοιμάσαι και να ξυπνάς μόνος,
    παρά να κομάσαι με κάποιον στο πλευρό σου
    και να νιώθεις μοναξιά».

    Παρέα και καλά δεν υπάρχει στον ορίζοντα;

    Τείνω χείρα εκτίμησης και αλληλεγγύης…
    η συνεκδιδόμενη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s