Σαν πόλη τουρκεμένη…

Το σώμα μου λειτουργούσε σαν ηχείο των πιο ανομολόγητων αναστεναγμών σου. Κάθιδρος αναζητούσες κάθε φορά την εκμετάλλευση και την υποταγή του στις πιο μύχιες σκέψεις σου. Έμπαινες μέσα μου με ορμή χωρίς να λογαριάζεις τον πόνο που ένοιωθα. Στο μυαλό σου υπήρχε μόνο η ηδονή σου. Ως τέτοια μετέφραζες τους πνιχτούς φθόγγους που άρθρωναν οι…

Ανάσταση…

Σε Σταύρωσαν… Σε Ενταφίασαν… Αναστήθηκες… Εύχομαι σε όλους Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση να έχουμε. Ανάσταση πάνω από όλα σε αυτά που έχουμε ‘θαμμένα’ μέσα μας και δεν έχουμε την δύναμη να τα ‘αναστήσουμε’. Να έρθουν Χρόνια Καλά δίπλα σε αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν. (κατά σειρά, οι τρεις πίνακες είναι οι: ‘The Crucifixion’,…

Εκεί που ξεκίνησαν όλα…

Εκεί που ξεκίνησαν όλα για το ταξίδι Σου. Μέσα σε Μυστικό Δείπνο, μέσα σε ένα Όρος των Ελεών. Τριγυρισμένος από αυτούς που μπόρεσαν να δουν την θεϊκή Σου υπόσταση μέσα από την Ανθρώπινη όψη σου. Ένοιωσες άνθρωπος. Με πάθη και ελαττώματα. Όμως, περπάτησες την Οδό του Μαρτυρίου όπως μόνο ένας Θεάνθρωπος θα μπορούσε να κάνει….

Θείος εις τον κύβο…

Σε μένα αναφέρομαι. Όχι. Δεν έκλεισα καμία συμφωνία με την Knorr για να γίνω προϊόν της. Και όχι, δεν προσπαθώ να δρέψω καμία δάφνη από τις τόσες πολλές που έχει ο περίφημος Rubik. Απλά, η αδερφή μου φρόντισε να με καταστήσει θείο για τρίτη φορά. Ναι σας λέω. Σήμερα, στις 14.25 περίπου, έγινα θείος για…

Πέρασαν μήνες…

Πέρασαν μήνες χωρίς να έχω γράψει. Βρισκόμουν σε έναν ύπνο πνευματικό που με έκανε να είμαι άλλος στη ζωή. Είχα συχνά μία αίσθηση μεταφορικής ευτυχίας. Δεν υπήρξα, υπήρξα άλλος, έζησα χωρίς να σκέφτομαι. Σήμερα, επέστρεψα ξαφνικά σ’ αυτό που είμαι ή σ’ αυτό που με ονειρεύομαι. Συνέβη σε μια στιγμή μεγάλης κούρασης, μετά από μία…

Amsterdam…

Dans le port d`Amsterdam Y a des marins qui chantent Les rêves qui les hantent Au large d`Amsterdam Dans le port d`Amsterdam Y a des marins qui dorment Comme des oriflammes Le long des berges mornes Dans le port d`Amsterdam Y a des marins qui meurent Pleins de bière et de drames Aux premières lueurs…

Σε είδα…

Σε είδα. Εκεί μέσα. Στο μαύρο Opel Astra. Τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν την ώρα που κοιτούσες τον πλαϊνό καθρέφτη του αυτοκινήτου σου και τακτοποιούσες τα ξανθά σου μαλλιά. Έκανες πως δεν με είδες, αλλά τα χέρια σου κινήθηκαν πιο έντονα όταν οι ματιές μας όρισαν ευθεία στον χώρο. Έβαλες ταχύτητα και πέρασες το φανάρι με…

Πανσέληνος…

Κανένα χνώτο στον χώρο πέρα από το δικό σου. Άδειο σπίτι από την παρουσία άλλης μυρωδιάς πέρα της δικής σου. Περιφερόμενες αναμνήσεις σε κενούς χώρους που δεν μπορούν να βρουν στασίδι για ανάπαυση. Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που ‘χω νοικιάσει το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει. Τα ζήτησα όλα απ’ τη ζωή…

Πρωταπριλιά μου…

Θα πω την μεγαλύτερη αλήθεια σήμερα. Έτσι, γιατί οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και θέλω να με πιστέψεις. Έτσι, γιατί εμείς δεν είμαστε άνθρωποι των κανόνων. Και μην σε νοιάζει για τους άλλους. Εκείνοι μπορούν να ζουν σε ένα συνεχές ψέμα, καλυμμένο με ψήγματα αληθείας. Να σε νοιάζει μόνο για εμάς. Εμείς δεν χρειαζόμαστε αληθοφανή…