Πανσέληνος…

portrait-of-marjorie-ferry-by-tamara-de-lempicka.jpgΚανένα χνώτο στον χώρο πέρα από το δικό σου. Άδειο σπίτι από την παρουσία άλλης μυρωδιάς πέρα της δικής σου. Περιφερόμενες αναμνήσεις σε κενούς χώρους που δεν μπορούν να βρουν στασίδι για ανάπαυση.

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που ‘χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.
Τα ζήτησα όλα απ’ τη ζωή μου,
τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει…

Έριξε στον ώμο της μία εσάρπα. Έφτιαξε ένα καφέ και πήγε κοντά στο παράθυρο. Έξω έβρεχε. Ένα ψιλόβροχο εκνευριστικό. Ίδια αρρώστια κατευθυνόμενη από τον Θεό. Δεν άντεχε να βλέπει στο δρόμο τους ανθρώπους να τρέχουν να προφυλαχθούν από το πιτσίλισμα της βροχής. Αξιολύπητοι πραγματικά. Έστρεψε το βλέμμα της στο εσωτερικό του σπιτιού. Βαρύτερη λύπη, πράγματι.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα ‘κανε όλα ωραία.

Κάθισε στην γωνία του τριθέσιου καναπέ σε εμβρυϊκή στάση. Ήθελε να κλάψει και ο μόνος τρόπος για να αντέξει το κλάμα της ήταν να επιστρέψει νοερά στις απαρχές της ζωής της. Εκεί μέσα που όλα ήταν όμορφα, ζεστά και η προστασία δεδομένη. Πήρε στην αγκαλιά της και το μαξιλαράκι εκείνο που είχε κερδίσει στην χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξης της, πριν από κάμποσα χρόνια ομολογουμένως, που το θεωρούσε σαν το μοναδικό της πράγμα που τις έφερνε μνήμες αθώες και ζεστές. Δεν άργησε να νοιώσει το κλάμα της να κυλάει στο πρόσωπό της.

Είναι σκληρό για μια γυναίκα να ‘ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.
Όση και να ‘ναι η δύναμή μου,
θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει…

Ο ήχος του ψυγείου της που ξεκινάει την κυκλοφορία του εσωτερικού υγρού του, έσπασε την ησυχία της. Πόσο της έλειψε η εκφορά του ονόματός της από χείλη που είχε φιλήσει με πάθος το προηγούμενο βράδυ. Πόσο της είχαν λείψει δυο μάτια λαμπερά να την κοιτάνε. Άναψε ένα τσιγάρο. Φύσηξε τον καπνό. Τον έβλεπε να ανεβαίνει ελαφρύς προς το ταβάνι. Σκέφτηκε ότι αυτός τουλάχιστον είχε την δύναμη να ανέβει ψηλά και να ξεφύγει. Μειδίασε.

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα ‘κανε όλα ωραία.

Άργησε να σηκωθεί να πάει για ύπνο. Το άδειο διπλό κρεβάτι της φαινόταν πολύ μικρό. Σκεπάστηκε με επιπλέον κουβέρτα. Κρύωνε. Στον ύπνο της ήλθε πάλι εκείνος. Και έφυγε πάλι στο ίδιο όνειρο. Πετάχτηκε απότομα. Το κρεβάτι συνέχιζε να είναι απείραχτο στην πλευρά του. Πήρε ένα υπνωτικό χάπι από το συρτάρι δίπλα της. Την βοηθούσε να μην ονειρεύεται…

(Ο τίτλος & οι στίχοι που είναι σκορπισμένοι ανάμεσα στο κείμενο ανήκουν στην Χαρούλα Αλεξίου)

(‘Portrait of Marjorie Ferry’ by Tamara de Lempicka)

Advertisements

4 comments on “Πανσέληνος…

  1. πραγματικά δύσκολα τα πράγματα…
    να ελπίζουμε τουλάχιστον σε μια μελλοντική καλοκαιρινή ιστορία με ένα εξίσου γεμάτο φεγγάρι αλλά με λιγότερη μοναξιά;

    καλώς σας βρήκα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s