Σε είδα…

Σε είδα. Εκεί μέσα. Στο μαύρο Opel Astra. Τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν την ώρα που κοιτούσες τον πλαϊνό καθρέφτη του αυτοκινήτου σου και τακτοποιούσες τα ξανθά σου μαλλιά. Έκανες πως δεν με είδες, αλλά τα χέρια σου κινήθηκαν πιο έντονα όταν οι ματιές μας όρισαν ευθεία στον χώρο. Έβαλες ταχύτητα και πέρασες το φανάρι με περισσή αυτοπεποίθηση. Διερωτήθηκα, όση ώρα περίμενα να ξανανάψει πράσινο, για την δύναμη της ενστικτώδους ματιάς στο είδωλο ενός καθρέπτη. Άναψε πράσινο. Οι σκέψεις διαλύθηκαν.

Και εσένα είδα. Μη νομίζεις. Μέσα στο ασημί Hundai Accent. Που έβαφες με την μαύρη mascara σου τις βλεφαρίδες. Εκεί. Στην διάρκεια δύο πράσινων αναμάτων του φαναριού. Με τον τροχονόμο μπροστά, να αναρωτιέται για την χαμένη του ζωή μέσα στην κίνηση του πρωινού και για την αστοχία του στο ‘Στοίχημα’ του προηγούμενου Σαββατοκύριακου. Οι κινήσεις σου ρομποτικής ακρίβειας. Κάθε μάτι βαμμένο στον ελάχιστο χρόνο. Και το αποτέλεσμα τέλειο. Έμεινα να σε κοιτάω με θαυμασμό.

Εσάς σας άκουσα. Από το ανοικτό παράθυρό μου. Οι φωνές της κυρίας σου διαπερνούσαν τα κλειστά παράθυρα του κόκκινου Suzuki Vitara. Και εσύ αμίλητος. Στωικά να υπομένεις το ξέσπασμά της. Αλήθεια, δεν έχει καταλάβει ότι έχεις κουραστεί να την ακούς να σου κάνει το ίδιο κήρυγμα κάθε πρωί; Αλήθεια, δεν έχει καταλάβει ότι δεν την ακούς πια; Με κοίταξες με απορημένο βλέμμα και γύρισες το χέρι σου στο ραδιόφωνο. Άνοιξες την ένταση του ήχου και έπνιξες τις φωνές της μέσα στους λαρυγγισμούς που άφηνε το ξενόφερτο τραγούδι που ακουγόταν.

Τέλος, εσένα. Ναι, εσένα που αποβιβάστηκες από το γαλάζιο Citroen Xsara. Που αποχαιρέτησες τον καλό σου, έσκυψες το κεφάλι και κατευθύνθηκες για τον Σταθμό του ΜΕΤΡΟ στην Κατεχάκη. Που έβγαλες από την τσάντα σου το κινητό και πληκτρολόγησες ένα αριθμό. Που γέλασες, κοιτώντας γύρω σου, μόλις άκουσες την φωνή από την άλλη πλευρά. Στάθηκες ακίνητη. Για ένα λεπτό, μέχρι να τελειώσεις το τηλέφωνο. Πάλι με γέλιο. Ξέρω. Το σήμα χάνεται καθώς κινείσαι. Το ξέρω καλή μου…

(Διαδρομή Ζωγράφου – Κοκκινοπούλου – Κατεχάκη – Μεσογείων)

(‘Bulls Eye II’ by Anke Schofield)

Advertisements

7 comments on “Σε είδα…

  1. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές… Κι αν αυτός που ανέβαινε τις σκάλες του μετρό ενώ εγώ κατέβαινα είναι το άλλο μου μισό; Κι αν είναι αυτό το βλέμμα μέσα από τον καθρέφτη που με προσπέρασε; Κι αν το μυστικό βρίσκεται στη στροφή που ΔΕΝ πήρα τελικά; Κι αν σε είδα χωρίς να σε δω; Θα μείνω χωρίς εσένα σε όλη μου τη ζωή; Αλλά πάλι, αν δεν ανατρίχιασα στο πέρασμά σου, αν δεν σηκώθηκαν οι τρίχες στον αυχένα μου, όπως ένα βράδυ, στο Γαλάτσι, τότε αποκλείεται να ήσουν εσύ. Αποκλείεται.
    (Τα σέβη μου)

  2. καλησπέρα μας…

    @θεία λένα
    και όχι μόνο…

    @an-lu
    στιγμές προσωπικής ματιάς…
    τίποτε περισσότερο…

    @αγαπημένη μου
    για να το λες, έτσι θα είναι…
    εξάλλου, ξέρεις πόσο πολύ σέβομαι την άποψή σου…

    @ζουζούνα
    εσύ ήσουν η κοπέλα που με κοίταζε επίμονα;;;
    αύριο, αν δεις κάποιον να σου κουνάει σαν τρελός το χέρι του μέσα από ένα γαλάζιο αυτοκίνητο,
    θα είμαι εγώ…
    να με χαιρετήσεις, εντάξει;;;

    @άννα
    αποκλείεται καλή μου…
    σίγουρα…
    και τα δικά μου δεσποινίς…

    @σίλια
    σ’ ευχαριστώ γλυκειά μου…
    με τιμάς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s