Πρωινό…

Ξύπνησε και έτρεξε αμέσως να ανοίξει τον υπολογιστή. Σε λίγη ώρα θα ήξερε τα πάντα. Δεν άργησε να συνδεθεί στο internet και στα mail του. Ήταν εκεί, πρώτο – πρώτο στην λίστα με τα ‘Εισερχόμενα’. Το άνοιξε και έκατσε να το διαβάσει.

‘Αγόρι μου,

Έχει πάει τρεις η ώρα και ακόμη δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ. Σε σκέφτομαι συνέχεια. Μου λείπεις. Όμως, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Σου είχα υποσχεθεί ‘κάτι’. Αυτό το ‘κάτι’ το έχεις μπροστά στα μάτια σου και το διαβάζεις. Δεν περιμένω κάποια απάντηση άμεση. Αυτό που θέλω είναι να καταλάβεις τις έννοιες και τα συναισθήματά μου πίσω από τις λέξεις μου.

Αποφάσισα να σου γράψω αυτό το γράμμα, γιατί αποδείχτηκε ότι δεν μπορείς να ακούσεις πια τα λόγια μου, αν τα άκουσες ποτέ. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί κουράστηκα να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια πράγματα τόσες φορές. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί πονάω να σκοτώνω την αγάπη μας κάθε φορά που μπαίνω στη διαδικασία να σου μιλήσω για τους λόγους που χωρίσαμε.

Θέλω να ξέρεις, ότι αυτό το γράμμα θα αποτελέσει την τελευταία προσπάθειά μου να συνειδητοποιήσεις τι μας συμβαίνει, έτσι όπως το βλέπω εγώ, και φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Δεν ξέρω το αποτέλεσμα αυτού του εγχειρήματος, αλλά δεν μου έχεις αφήσει περιθώρια για τίποτε άλλο.

Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά τα οποία έχουμε περάσει μαζί και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν περίμενα ποτέ εμείς οι δύο να καταλήξουμε έτσι. Καταφέραμε να οδηγήσουμε, ο καθένας από την πλευρά μας, την σχέση μας σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που κοστίζει και στους δύο μας, άσχετα αν πιστεύεις ότι εγώ πονάω περισσότερο, ως γυναίκα. Και οι δύο πονάμε. Και οι δύο σπαράζουμε.

Άντρα μου μοναδικέ, πιστεύω να ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπάω. Πιστεύω να ξέρεις τον πόνο που νοιώθω τώρα που είσαι μακριά μου. Όμως, έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να περνάμε αυτή την κατάσταση; Έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να είμαστε χώρια; Έχεις διερωτηθεί που φταίξαμε;

Από τις συζητήσεις που κάνουμε, δεν μου δείχνεις κάτι τέτοιο. Με τρομάζει το γεγονός ότι δεν έχεις κάτσει να δεις τι έχει φταίξει στη σχέση μας, στον τρόπο συμπεριφοράς του ενός προς τον άλλο, στη ζωή μας την ίδια.

Θέλεις να είναι ο συνεχής αγώνας για επιβίωση, θέλεις να είναι η ρουτίνα που, αναπόφευκτα, υπήρξε ανάμεσά μας, θέλεις να είναι η έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος μεταξύ μας; Δεν ξέρω. Όμως, εγώ το ψάχνω. Εσύ, έχεις επαναπαυτεί στα δικά μου λόγια και στις δικές μου αιτιολογήσεις και δεν έχεις κάνει καμία κίνηση, καμία σκέψη προς αυτή την κατεύθυνση.

Μου έλεγες, και συνεχίζεις να μου λες, ότι με αγαπάς. Ότι δεν αντέχεις μακριά μου, ότι όλα θα αλλάξουν, ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί να είμαστε μαζί. Και σε ρωτάω: πως μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί, όταν εσύ δεν έχεις κάνει καμία προσπάθεια να μου αποδείξεις ότι μπορώ να βασιστώ επάνω σου, ότι η ζωή μας δεν θα είναι ίδια όπως πριν. Δεν ζητάω θεαματικές αλλαγές. Ζητάω απλά κατανόηση και συμμετοχή στην κοινή μας ζωή. Ζητάω, απλά, να είσαι εκεί. Και για μένα και για σένα. Δεν αντέχω να σε βλέπω να ζεις απλά για να αναπνέεις. Δεν αντέχω να σε βλέπω να είσαι εκεί ‘ωσεί παρόν’. Δεν το αντέχω. Σ’ αγαπάω πολύ για να σε βλέπω έτσι.

Μέχρι τώρα, πάλευα και για τους δυο μας. Κουράστηκα. Δεν λέω, το έκανα από αγάπη για σένα, για τη ζωή μας, για την οικογένειά μας. Όμως, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Στο φώναζα καιρό. Στο φώναζα. Σε παρακαλούσα να με βοηθήσεις. Σε παρακαλούσα να μου δώσεις το χέρι σου. Όμως εσύ, στον κόσμο σου. Όμως εσύ, στην βόλεψή σου. Πίστευες, ότι επειδή δεν μιλούσαμε, όλα ήταν καλά. Όλα ήταν ήρεμα και γαλήνια. Είχες ξεχάσει, προφανώς, ότι η ηρεμία πριν την καταιγίδα έτσι είναι. Και δεν έκανες τίποτα να αποτρέψεις αυτήν την καταιγίδα.

Αγόρι μου, κάνω μία απέλπιδα προσπάθεια να σε ‘ξυπνήσω’, να σε αφυπνίσω. Μου λείπεις, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι θα είμαστε ξανά μαζί άνευ όρων. Δεν πάει να πει ότι θα ξεχάσω ότι έχει συμβεί και θα ζήσουμε πάλι μαζί. Κάνε κάτι. Μίλα μου. Σκέψου. Νοιώσε τα λάθη μας. Βρες τα και σβήσε τα. Μπορείς. Το ξέρω. Σε εκλιπαρώ. Σε παρακαλώ. Μην μας πετάξεις έτσι. Μην μας διαλύσεις έτσι. Και κάνε το σύντομα, γρήγορα. Δεν θέλω να ζήσω τους στίχους του Αλκαίου: ‘είναι που κάποτε θα ‘ρθεις κι’ αγάπη θα ‘χει φύγει’. Δεν θέλω. Μη με πετάς. Σε παρακαλώ. Μη με πετάς.

Αγόρι μου, δεν αντέχω να σου γράψω άλλο. Ελπίζω και εύχομαι να κατάλαβες. Εύχομαι να ‘δεις’ και να ενεργήσεις. Είμαι εδώ. Μην αργήσεις.Το κορίτσι σου’

Έμεινε να κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή αποσβολωμένος. Δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Δεν τον είχε προϊδεάσει για κάτι τέτοιο. Πήρε να ξαναδιαβάσει το κείμενο. Περνούσαν οι λέξεις μπροστά του και τις ένοιωθε σαν χτυπήματα σφυριού στο κεφάλι του. Έκλεισε τα μάτια και έγειρε πίσω στην καρέκλα. Θα μπορούσε να κλάψει για να εκτονώσει την πίεση που ένοιωθε, αλλά ένας άντρας ποτέ δεν κλαίει. Σηκώθηκε και πήγε στην τουαλέτα να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του. Έφτιαξε καφέ και έκατσε στην πολυθρόνα να κάνει και ένα τσιγάρο. Έμεινε να σκέφτεται το γράμμα που διάβασε. Τράβηξε μια ρουφηξιά και ήπιε μια γουλιά καφέ. Έπρεπε να κάνει κάτι.

-.-.-

Ξαναδιάβασε το γράμμα πριν το στείλει. Ήξερε ότι περίμενε ‘κάτι’ από αυτή. Σίγουρα θα τον αιφνιδίαζε αυτό το ‘κάτι’, αλλά μόνο με ένα ξάφνιασμα μπορεί να τον έκανε να λειτουργήσει ξανά. Της θύμιζε μηχανή που έπρεπε να της ρίξεις το κατάλληλο λιπαντικό για να λειτουργήσει σωστά και σύμφωνα με τις δυνατότητές της. Πίστευε ότι αυτό το γράμμα θα δουλέψει σαν το καλό λιπαντικό για την καρδιά και το μυαλό του. Έτσι πίστευε ή τουλάχιστον, έτσι ήθελε να πιστεύει. Πάτησε το ‘Αποστολή’ και αφού σιγουρεύτηκε ότι το mail στάλθηκε σωστά, έκλεισε την σύνδεση με το internet και τον η/υ. Πήγε για ύπνο με την ελπίδα ότι η επόμενη μέρα θα ήταν διαφορετική.

-.-.-

Την αγαπούσε και δεν καταλάβαινε γιατί πίστευε εκείνη ότι αυτός δεν κάνει κάτι για την σχέση τους. Πίστευε ότι η αγάπη του αρκούσε για να είναι για πάντα μαζί. Ήταν δίπλα της και στα καλά και στα άσχημα. Τι ζητούσε τώρα; Είχε προσπαθήσει να την καταλάβει, να καταλάβει τους λόγους, αλλά έφτανε πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: ‘τρώγεται με τα ρούχα της’. Αυτό πίστευε τώρα, αυτό πίστευε πάντα. Πίστευε ότι κάνει καπρίτσια που θα της περάσουν. Έτσι έκανε πάντα. Καπρίτσια. Και αυτός ήταν πάντα εκεί να τα ανέχεται και να τα υπομένει. Αυτός, που γινότανε χαλί να τον πατήσει, που της πρόσφερε τα πάντα. Τι φταίει αυτός αν δεν μπορεί να μπει στην ψυχοσύνθεσή της και να καταλάβει τι θέλει; Μήπως του είχε δώσει να καταλάβει; Όλο γενικόλογα και θεωρίες. Ποτέ κάτι συγκεκριμένο. Εξάλλου και οι φίλοι του το ίδιο του έλεγαν. Ότι κάθε γυναίκα συμπεριφέρεται έτσι. Είναι στα γονίδιά τους η πολυπλοκότητα και η ιδιαιτερότητα στην ψυχοσύνθεση. Ούτε ο πρώτος που το περνάει είναι, ούτε και ο τελευταίος. Τον συμβούλεψαν να υπομείνει για μία ακόμη φορά. Να πάει με τα νερά της και όλα θα γίνουν όπως πριν. Αλλά, το σημερινό γράμμα της δεν το είχε προβλέψει κανένας. Την αποτύπωση των λεγόμενών της σε γραπτό λόγο δεν την είχε προβλέψει κανένας. Και κανένας δεν θα ήξερε τι έπρεπε να κάνει τώρα. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό.

-.-.-

Ξύπνησε με ένα συναίσθημα κενού. Μία διαίσθηση κακή. Μπορούσε να προβλέψει από πού εκπορευόταν αυτό το συναίσθημα, αλλά δεν ήθελε να προκαταλάβει οτιδήποτε. Θα περίμενε. Για μία ακόμη φορά θα περίμενε. Σηκώθηκε και πήγε να πλυθεί. Άνοιξε το νερό στην μπανιέρα, γδύθηκε και μπήκε να κάνει ένα μπάνιο. Άφησε το νερό να πλημμυρίσει τις σκέψεις της και ένοιωσε καλύτερα. Σκουπίστηκε, έπλυνε τα δόντια της και πήγε να κάνει έναν καφέ. Σήμερα είχε ρεπό από την δουλειά της. Θα έμενε σπίτι και θα περίμενε.

-.-.-

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα και ξανακάθισε μπροστά στην οθόνη του η/υ. Ξαναδιάβασε το γραπτό της. Προσπάθησε να αδειάσει τον εαυτό του από οποιοδήποτε συναίσθημα και από οποιαδήποτε σκέψη για να μπορέσει να διαβάσει με ‘άλλο μάτι’ το κείμενο. Έκλεισε τα μάτια, αφουγκράστηκε την αναπνοή του και πήρε βαθιές ανάσες. Ξανάνοιξε τα μάτια και ξεκίνησε το διάβασμα. Διάβαζε φωναχτά για να λαμβάνουν μέρος όσες περισσότερες από τις αισθήσεις του γινόταν. Το διάβασε δύο και τρεις φορές. Ξανά και ξανά. Με παύσεις, με διαφορετικό τόνο στην φωνή, πιο ήρεμα, πιο έντονα. Τίποτα το διαφορετικό όμως. Τίποτα. Κατευθύνθηκε στο τηλέφωνο. Το σήκωσε. Πληκτρολόγησε τον αριθμό του κινητού της. Θα της ζητούσε μία συνάντηση.

-.-.-

Το κινητό της ήχησε στο δωμάτιο, σπάζοντας εκκωφαντικά την σιωπή της. Απάντησε. Ήταν εκείνος. Της ζητούσε συνάντηση για να συζητήσουν το κείμενο που του έστειλε. Δεν παρέλειψε να της αναφέρει ότι τον είχε βρει απροετοίμαστο αυτή της η κίνηση. Μάλλον περίμενε μία δήλωση επανασύνδεσης από μέρους της παρά κάτι τέτοιο. Του απάντησε ότι την ξέρει πολύ λίγο τελικά. Έκλεισαν το τηλέφωνο. Δεν κανόνισαν καμία συνάντηση. Δεν υπήρχε λόγος. Εξάλλου, ο καθένας πορεύεται στην ζωή του κατά το πώς νοιώθει και αισθάνεται. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κανέναν να καταλάβει, αν ο ίδιος δεν το θέλει. Έμεινε μόνη με τις σκέψεις της. Τουλάχιστον, αυτή τις καταλάβαινε.

-.-.-

Έκλεισε το τηλέφωνο και πήγε να ντυθεί. Ένοιωθε να πνίγεται μέσα στο σπίτι και ήθελε να βγει μια βόλτα. Θα πέρναγε να δει και τους φίλους του. Θα συζήταγαν τα γεγονότα και θα προσπαθούσαν να καταλάβουν τι πήγε στραβά. Σίγουρα, οι γυναίκες είναι πιο απρόβλεπτες κι’ από το πιο απρόβλεπτο σενάριο ζωής. Ποιος ήταν αυτός που θα τις καταλάβαινε; Ο Θεός; Αυτός, ένας απλός άντρας ήταν εξάλλου…

(Το ως άνω κείμενο αποτυπώθηκε στο βιβλίο ‘Bloggers – Ιστορίες του Διαδικτύου’. Περισσότερα, διαβάστε εδώ)

(‘Black and White Morning’ by Harold Silverman)

Advertisements

19 comments on “Πρωινό…

  1. Γιώργο Χρόνια πολλά για την γιορτή σου
    Χριστός Ανέστη και καλό μήνα
    Στεναχωρήθηκα μ΄αυτό το κείμενο !!!!!
    Με έβαλε σε σκέψεις !!!!!

  2. Δεν φτάνει μόνο η αγάπη. ΠΟτέ δεν έφτανε anyway… Από μόνη της. ΟΙ γυναίκες είναι πολυεπίπεδα πλάσματα. Όντως. Αν με ρωτάς, όλο και πιο πολύ πιστεύω πια στον τελικό θρίαμβο της πιο λιτής απλότητας. Βαριέμαι τρομερά τα πολλά επίπεδα. Όπως ακριβώς τα malls και τα multiplex cinemas. Βλέπεις, νομίζω πως τελικά η εξήγηση πολλές φορές είναι συγκλονιστικά απλούστερη από τις ατέρμονες αναλύσεις. Κάπως έτσι ξαναγυρνάμε στην αρχή: πως η αγάπη δεν αρκεί. Από μόνη της. Άλλωστε, τέλος είναι το σημείο απ’΄όπου ξαναρχίζουμε. Καλό μήνα darling.

  3. διαβάζοντας το κείμενό «της» σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να το είχα γράψει κι εγώ. Βλέποντας τις αντιδράσεις «του» είμαι σίγουρη πως έτσι θα έκανε κι εκείνος στον οποίο θ’ απευθυνόμουν…

    …πολύπλοκες ή απλοϊκές σκέψεις σε διασταυρώσεις της ζωής, που συνθέτουν ιστορίες ανθρώπων…

    μονοπάτια πολλά, αλλά οι συμπεριφορές μας ίδιες. Τι μπορεί να πηγαίνει στραβά; Τίποτα και πολλά. Μπορούμε να στηριχτούμε όμως στα πιο δυνατά;

    φιλιά βρόχινα…

  4. Πολύ ωραίο κείμενο! Να συνεχίζεις να μας χαρίζεις τα γραπτά σου 🙂

    Όσο για την ουσία της ιστορίας… ένα mail γεμάτο παράπονο αλλά κενό περιεχομένου και δυο άτομα που ο καθένας «καταλαβαίνει» το δικό του μιλώντας γι’ αγάπη χωρίς να την νιώθει πραγματικά. Εννοείται ότι δεν θα στεχοχωρηθούμε γι’ αυτό…

  5. Καλό μήνα Γιώργο! Δεν υπάρχει πιό δύσκολο πράγμα από τη συμβίωση δύο ανθρώπων. Κάποτε ήταν ο Θεός και η κοινωνία για ν ακρατάει τα ζευγάρια ενωμένα, τώρα δεν μετράει κανένας από τους δύο αυτούς μπαμπούλες και ζούμε την εποχή της μοναξιάς ως επιλογή. Κουράγιο συνοίληκε, κάπου θα υπάρχει μια γυναίκα να μπορούμε να συνεννοηθούμε, δε μπορεί…

  6. Γιωργο
    σου ευχομαι ολοψυχα χρονια πολλα για τη γιορτη σου και Χριστος Ανεστη..

    το κειμενο σου ειναι τοσο αληθινο και τοσο ανθρωπινο
    μια ιστορια σαν πολλες ..οπου οι ανθρωποι εχουν τοσα να πουν και τα ξρατουν μεσα τους μεχρι να αποσχιστουν ολοι οι ιστοι της σχεσης ..
    και μετα μαλλον ειναι αργα…

  7. Χρόνια πολλά, Γιώργο.
    Να είσαι καλά, και να χαίρεσαι (και να σε χαίρονται) αυτούς που έχεις δίπλα σου!
    Γιατί έχεις μεγάλη αγάπη στην καρδιά σου, το βλέπω 🙂

  8. Γειά σου Γιώργο! Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον αυτό που διάβασα και μου θύμισε πολλά… Η εμπειρία μου στη ζωή μ’έχει κάνει πλέον να πιστεύω ότι οι σχέσεις των ανθρώπων, ενός άντρα και μιας γυναίκας, δεν είναι καθόλου πολύπλοκες – τουναντίον: είναι απλούστατες. Όταν βρεις τον άνθρωπό σου όλα κυλάνε ομαλά, καταλαβαίνεσαι χωρίς να μιλάς και σίγουρα δεν τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, το μήνυμα είναι μόνο ένα: η σχέση δεν είναι σωστή, ο άνθρωπος αυτός δεν είναι το άλλο σου μισό…
    Την καλημέρα μου!

  9. » Φοβάμαι τις Δευτέρες
    Θάνος Καλλίρης »

    Φοβάμαι τις Δευτέρες που είναι ίδιες με τις Κυριακές
    Τόσο μικρές και μελαγχολικές σαν καλημέρες πάντα τυπικές
    Φοβάμαι τις Δευτέρες που μοιάζουν λίγο με καινούργια αρχή
    Και μας χωρίζουν όλο πιο πολύ
    Μα έτσι είναι πάντα στη ζωή

    Γυρίζω πίσω στο δικό σου σ’ αγαπώ
    Στο σπίτι μου το πατρικό
    Και βρίσκω πάλι σκόνες και φαντάσματα
    Με τα δικά σου γράμματα…

    Κάθε μέρα που περνάει σε μια σχέση με προβλήματα, δημιουργεί μια τεράστια χαράδρα οπου πέφτει κάθε προσπάθεια, κάθε λέξη…πάντα είναι αργά, το χθές δεν γυρίζει πίσω, τα λάθη δεν σβήνουν…Οσο πιο γρήγορα φύγεις απο μια τέτοια σχέση, όσες λιγότερες λέξεις χρησιμοποιήσεις για να επιβεβαιώσεις το τέλος, τόσο λιγότερο θα πονέσουν και οι δυο…
    Δεν πιστεύω σε καινουργιες αρχές…πάντα θα σε βασανίζουν δευτερες σκέψεις…οπότε φευγεις… ¨»ετσι απλά» οσο απλή είναι και η αγάπη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s