Μια Κυριακή…

Σε βλέπω να γυρνάς μέσα στο σπίτι σαν χαμένη. Καμουφλάρεις την απόγνωσή σου με την πραγματοποίηση καθημερινών ανούσιων οικιακών εργασιών. ‘Πρέπει να καθαρίσουμε για να μην μας καταπιεί η σκόνη’ η μόνιμη επωδός σε κάθε σου κίνηση. ‘Πρέπει να κινούμαστε για να μην σκεφτόμαστε’ συμπεραίνω και σε κοιτάω να περιστρέφεσαι στον χώρο σαν χορεύτρια επάνω στους πάγους. Με κινήσεις πλαστικές, με κινήσεις γρήγορες και ακριβείς.

Υπόκρουση μόνο ξένη μουσική. Φοβάσαι να ακούσεις στίχους που τους καταλαβαίνεις αμέσως και μπορεί να σου φέρουν στο μυαλό θύμισες παλιές και πονεμένες. Που και που ο ρυθμός των τραγουδιών σε συνεπαίρνει και το στροβίλισμά σου γίνεται πιο γρήγορο και ρυθμικό. Δεν με αφήνεις να αλλάξω σταθμό ραδιοφώνου. Ξαναγυρνώ στο διάβασμα των κυριακάτικων εφημερίδων.

Κάθεσαι στον υπολογιστή. Ανοίγεις σελίδες γνωστές. Ψάχνεις στα ‘Αγαπημένα’ σου. Αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι εκεί μέσα. Δεν σε ρωτάω φυσικά. Προτιμώ να κρατήσω την απατηλή ελπίδα της ύπαρξής μου εκεί μέσα από την τυχόν αρνητική απάντηση, η οποία όμως εμπεριέχει την βεβαιότητα που αναζητώ σε όλη μου την ζωή.

Που και που, με την άκρη του ματιού μου σε βλέπω να ταξιδεύεις το βλέμμα σου μέσα στον χώρο. Προσπαθείς να τον αποκωδικοποιήσεις. Προσπαθείς να τον ανιχνεύσεις. Να του δώσεις στίγμα και προσωπικότητα. Το δικό σου στίγμα, την δική σου προσωπικότητα. Στην πορεία του βλέμματός σου, εμπόδιο και καταφύγιο μαζί, υπάρχει η δική μου φιγούρα. Γνώριμη και ξένη συνάμα, σαν εκείνες τις φωτογραφίες των παιδικών μας αναγνωστικών που αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στο DNA μας αλλά ποτέ δεν τις ζήσαμε.

Μου γελάς. Ξαναφεύγεις γρήγορα, προτού προλάβω να σηκώσω τα μάτια μου από το φύλλο της εφημερίδας που έχω μπροστά μου, κοιτάξω τα δικά σου και σου ομολογήσω ότι ‘σ’ αγαπώ’. Ένα ακόμη βλέμμα μου χτυπάει την πλάτη σου και ένα ακόμη ‘σ’ αγαπώ’ μου χαϊδεύει την πίσω κοιλότητα των αυτιών σου και αντί ο ήχος του να κατευθυνθεί στο μυαλό σου, διαχέεται στο δωμάτιο.

Πληκτρολογείς γρήγορα. Η σκέψη σου προσηλωμένη στην ακολουθία των γραμμάτων, των στίξεων των λέξεων και των αντιστίξεων των συνειρμών. Διαβάζεις κείμενα, σχολιάζεις σε διάλογο με τον εαυτό σου, δίνεις συγχαρητήρια σιωπηρά στον γράφοντα τα κείμενα. Σε συνεπαίρνει η διαδικασία. Ξεχνιέσαι. Αφήνεσαι ανάμεσα σε λέξεις και νοήματα.

Εικόνες και video αποτυπώνονται στην οθόνη. Γρήγορα. Ανακατεμένα. Προλαβαίνεις να μαζέψεις μόνο εκείνες που σου αφήνουν ένα άλλο αισθητικό αποτέλεσμα. Διαμαρτύρεσαι για εκείνες που διαταράσσουν την αισθητική σου.

Έτσι περνάει η ώρα. Έτσι περνάει η μέρα. Όσο το δυνατόν πιο ανέγγιχτα. Όσο το δυνατόν πιο επιδερμικά.

Και ‘γώ σε παρακολουθώ. Από απόσταση, αν και τόσο κοντά. Σε περιμένω. Στο λέω συνέχεια. Περιμένω την παρουσία σου. Να την τοποθετήσω δίπλα στην δική μου. Να την κάνω σύνολο. Να την κάνω ένα…

(‘On their Way’ by Denis Jully)

Advertisements

6 comments on “Μια Κυριακή…

  1. Μια Κυριακή … σαν πολλές άλλες.
    Μια ζωή … σαν πολλές άλλες.
    Δύο ζωές … σαν πολλές άλλες.
    Δυό άνθρωποι … σαν όλους μας μα όχι όμοιούς μας.

    Πολύ πολύ ανθρώπινο κείμενο!!!

  2. συμφωνώ, πολύ ανθρώπινο κείμενο, που αναφέρεται στο ‘σφίξιμο’ του ενός απέναντι στον άλλον, κι όχι στη σύσφιξη της ίδιας της σ΄χεσης, στην αναμόχλευση της μοναξιάς που σκληραίνει γιατί αρνιόμαστε να μαλακώσουμε ο ένας απέναντι στον άλλον, έστω κι αν υπάρχει αγάπη…
    αφήστε τα να πάνε…
    ωστόσο ένα κείμενο δεν είναι μόνο τι λέει.
    το πώς το λέει είναι πανέμορφο…
    τρυφερό, κυλά σα νεράκι στα μάτια όλων εμάς που αναγνωρίζουμε την ίδια μοναξιά και το ίδιο παράπονο!

    την καλησπέρα μου!

  3. «Θέλω να σε δω»
    Αντώνης Βαρδής

    Η νύχτα έπεσε νωρίς
    πού να με βρεις κι εγώ απόψε πού να ψάξω
    στο δρόμο δυο περαστικοί
    κι από το μπαρ η μουσική

    Στην πόλη σύννεφα καπνού
    πες μου ποιανού την ερημιά να καταγράψω
    εγώ εδώ κι εσύ εκεί
    κι οι δυο στην ίδια φυλακή…»

  4. Καθώς μεγαλώνουμε, «εκπαιδευόμαστε» να κάνουμε τις ερωτήσεις εκείνες, τις απαντήσεις των οποίων είμαστε σε θέση ν’ αντέξουμε. Τι κρίμα… Που στο δρόμο χάνουμε την παιδικότητά μας και την επιμονή στις πιο ακατάλληλες ερωτήσεις… Καλησπέρες. Ωραίος ο Σκούρτης, από κάνω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s