Εξωτερικεύσεις στα 9/8…

Μια ζωή ζεϊμπέκικο. Στα 9/8. Δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Ακριβώς. Ή κάπως έτσι. Τι είναι λάθος; Τι είναι σωστό; Ποια είναι η αλήθεια; Δεν ξέρω. Απαντήσεις δεν έχω. Μόνο ερωτήσεις. Και η νύχτα μακριά σου δεν παλεύεται. Με βαρύ τσιγάρο σέρτικο. Βήματα τρελού ή παραδομένου στα πάθη του; Το ίδιο δεν είναι; Έχει κάποιος…

Η θάλασσα και ‘σύ…

Πως μπορεί και δεν σε ακουμπάει μία παράκληση τραγουδισμένη έτσι; Ξέρω. Θα μου πεις ότι εσύ δεν είσαι από εκείνα τα κορίτσια που κλαίνε πάνω από πτώματα παλαιών ερώτων. Πάνω από αρένες ατέλειωτων ερωτικών στεναγμών. Κι’ όμως, μέσα στα μάτια σου είδα μια λάμψη στο άκουσμα ενός ερωτικού τραγουδιού. Τότε, που η πρωινή αύρα της…

Ανείπωτες μέρες…

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου Δεν έχει κλείσει μία εβδομάδα που έχω μετακομίσει εδώ. Στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, ακριβώς κάτω από το δικό σου. Δικό σου ή δικό σας; Δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει. Σε βλέπω συχνά μόνη σου. Συμπέρανα την μοναξιά και της δικής σου κατοίκησης. Τα ονόματα στο κουδούνι της εισόδου με μπερδεύουν. Ίσως και…

Έρωτας ανάσα, αγάπη αν…

Ανοίγω το μυαλό μου να βγάλει λέξεις μικρές και εύκολες. Με λίγα γράμματα. Αφαιρώ τους τόνους από επάνω τους. Άτονες και ελαφριές. Για να ταξιδέψουν ευκολότερα στις ακουστικές οδούς σου και στον λαβύρινθο του μυαλού σου. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι το αίμα μου να κυλάει στις φλέβες μου, γρήγορο και καυτό. Παίρνω λίγη από…

Βαλίτσα…

Θα αγοράσω μια βαλίτσα σε μαύρο χρώμα. Από αυτές τις χαριτωμένες, με ροδάκια και επεκτάσιμο χερούλι. Αν και θα λερώνει εύκολα, δεν με πειράζει. Να μπορώ να την μεταφέρω παντού. Εύκολα και ακοπίαστα. Να μην χρειάζεται να καταναλώνω ενέργεια για τα υπάρχοντά μου. Θα χωράει πράγματα. Όχι πολλά. Ουσιαστικά. Όχι γιορτινά που πιάνουν όγκο. Καθημερινά….

Μικρό παραμύθι…

Μια φορά και ένα καιρό, ένας αετός πέταγε ψηλά στον καθάριο ουρανό. Αν και του άρεσε η αίσθηση της ελευθερίας που του έδινε το πέταγμά του, κουράστηκε από τις πολλές ώρες που βρισκόταν στον αέρα και είπε να ξεκουραστεί στην κορυφή ενός κακοτράχαλου βουνού. Έκανε λοιπόν μία έτσι με τα φτερά του και προσγειώθηκε επάνω…

Έκτρωση…

Το σώμα της γυμνό επάνω στο χειρουργικό κρεβάτι. Κρύωνε. Δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στην άνιση μάχη με το άψυχο και παγωμένο μέταλλο του κρεβατιού. Ο χώρος γύρω, ένας διάδρομος με πόρτες δεξιά και αριστερά. Μυρωδιά αντισηπτικού και βάμματος ιωδίου να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Μόνη. Που και που καμιά νοσοκόμα να βγαίνει από μία πόρτα και…