Μικρό παραμύθι…

Μια φορά και ένα καιρό, ένας αετός πέταγε ψηλά στον καθάριο ουρανό. Αν και του άρεσε η αίσθηση της ελευθερίας που του έδινε το πέταγμά του, κουράστηκε από τις πολλές ώρες που βρισκόταν στον αέρα και είπε να ξεκουραστεί στην κορυφή ενός κακοτράχαλου βουνού. Έκανε λοιπόν μία έτσι με τα φτερά του και προσγειώθηκε επάνω στο ψηλότερο σημείο.
Αγναντεύοντας τον κόσμο από ψηλά, ένοιωσε ιδιαίτερος, μοναδικός. Κοίταξε γύρω. Το μάτι του έπεσε σε ένα μικρό σκουλήκι που ασθμαίνοντας προσπαθούσε να ανέβει και αυτό στην κορυφή του βουνού.
Κάπου το λυπήθηκε και είπε να το βοηθήσει. Όμως, η αποκρουστική του εμφάνιση τον έκανε να σκεφτεί δεύτερη φορά το εγχείρημα.
Κάποια στιγμή, το σκουλήκι κατάφερε να φτάσει στην κορυφή. Ο αετός εντυπωσιάστηκε από την επιμονή του σκουληκιού. Δεν άντεξε και του μίλησε.
– Τα κατάφερες τελικά σκουλήκι. Σε παρακολουθούσα όση ώρα ξαπόσταινα εδώ στην κορυφή.
– Ναι αετέ μου. Εσύ, μπορείς και πετάς και πας οπουδήποτε. Εγώ, μόνο γλύφοντας, έρποντας και με τα κέρατά μου μπορώ να φτάσω εκεί που εσύ βρίσκεσαι.
– Και δεν σε κουράζει αυτό;
– Έχω μάθει πια αετέ μου.
– Ξέρεις, θα μπορούσα να σε κάνω μία χαψιά χωρίς να το πάρεις είδηση.
– Δεν αντιλέγω. Θα μπορούσες. Όμως, τι να με κάνεις εμένα. Ένα γλοιώδες σκουλήκι είμαι. Τίποτα παραπάνω. Το πολύ-πολύ να ένοιωθες αηδία με την γεύση μου. Εσύ, είσαι συνηθισμένος σε άλλα γεύματα.
– Δίκιο έχεις.
– Και βέβαια έχω. Ξέρεις πόσους αετούς έχω συναντήσει και όμως βρίσκομαι τώρα εδώ μαζί σου και μιλάμε;;;

(Για όλους τους αετούς και τα σκουλήκια της ζωής μας)

(‘The Tree of Life’ by Gustav Klimt)

Advertisements

5 comments on “Μικρό παραμύθι…

  1. Εχμμμμμμ… Έλειψα λίγο, λόγω «πλήρους ωραρίου»
    κι ευτυχών συγκυριών και γυρίζω
    και τι βλέπω; Τρία ποστ κιόλας! Από πού ν’ αρχίσω; Απ’ την
    αρχή φαντάζομαι… Ένα σκουλήκι είναι ένα σκουλήκι κι ένας
    αετός αετός – κι αυτά είναι «συνθήκες» που δεν αλλάζουν ποτέ,
    κατά πώς βλέπω εγώ τα πράματα δηλαδή.
    Δεν γίνεται ούτε ένας αετός να μετατραπεί σε σκουλήκι μα ούτε
    και τ’ αντίθετο. Το ζήτημα είναι με ποιον θέλει να ΄ναι ο καθένας.
    Με ποιον ταυτίζεται. Γιατί τελικά με τον μόνο που ζούμε ως
    το τέλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
    (Plus, λατρεύω τον Klimt).
    Το ακριβώς από κάτω δεν τ’ αγγίζω καν. ΠΟνάει. ΓΙα πολλούς λόγους.
    Ακόμα πιο κάτω…
    Όταν η μουσική ντύνεται με αφορμές,
    τότε, τότε, δεν έχω λόγια… Αυτό. Άλλωστε, οι τέχνες, τα τραγούδια,
    οι έρωτες και τα ταξίδια (όχι απαραίτητα μ’ αυτήν τη σειρά)
    μας ανοίγουν τα μάτια, μας κάνουν πιο ανθρώπους.
    Τα σέβη μου. Και τα φιλιά μου.

  2. Ανοστα τα πρωτεϊνούχα σκουλήκια, ;; και όταν καταπέσει ο αητός ο άνθρακάς του μέσω αυτών ανακυκλώνεται. & γενιές σεσηπότων σκουληκιών! 😡

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s