Εικόνες καλοκαιρινές…

Γυρίζω το βλέμμα μου στον χώρο. Εικόνες ανθρώπων και σκαριφήματα χώρων καταγράφονται ακούσια στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Εικόνες καθημερινότητας και συνήθειας. Εικόνες μοναδικές σαν τα γυναικεία κορμιά, που χρωματισμένα με εκείνο το καφέ της έκθεσης στον ήλιο, ενδύονται ρούχα λιτά και πολύχρωμα, αφήνοντας σε κοινή θέα προκλητικά μέρη του κορμιού τους, μαγνητίζοντας τα αντρικά, διψασμένα για γυμνή σάρκα, βλέμματα. Σήμα κατατεθέν πια ενός καλοκαιριού ερωτικού που περικλείεται από σκέψεις ανέραστες.

Παραλίες γεμάτες κορμιά ξαπλωμένα σε πετσέτες βαμβακερές και ξαπλώστρες ξύλινες, δίπλα σε ποτήρια με καφέ ή χυμό γεμάτα ή μισοάδεια που περιμένουν στωικά πάνω σε ένα τραπέζι, έρμαια της τύχης τους για κατανάλωση. Αφημένα κορμιά στην αγκαλιά ενός κοκτέιλ θαλασσινού αέρα και καυτών μεσημεριάτικων ηλιακών ακτινών. Αχνιστά κορμιά που ορίζουν μία αύρα γύρω τους και εκλύουν ορμόνες στον χώρο, ειδοποιώντας τους επίδοξους θύτες ή τα ανυποψίαστα θύματά τους ότι είναι εκεί, περιμένοντας την σειρά τους για εκδίκηση από έναν εαυτό αποστειρωμένο και ερωτικά ανεκπλήρωτο. Κορμιά έτοιμα να πληρώσουν το οποιοδήποτε τίμημα ενός έρωτα εφήμερου και αβάσιμου. Και πάνω από αυτά τα κορμιά, ομπρέλες ανοιγμένες σαν κουβούκλια απεικόνισης μελλοντικής εικονικής πραγματικότητας, ενός κόσμου γεμάτου από λόγια ηθικοπλαστικής διαπαιδαγώγησης μικρών παιδιών.

Ζευγάρια ερωτευμένα να γυρνάν τις πρώτες απογευματινές ώρες σε δωμάτια ξενοδοχείων πέντε αστέρων, με κορμιά αλμυρά και ζεστά, να αποδύονται τα μαγιό τους και να ενδύονται το γυμνό τους κορμί, έτοιμοι να γευτούν ο ένας στον άλλο εκείνο το κομμάτι του έρωτα τους που τους λείπει για να γίνουν μικροί θεοί μέσα σε ένα μεγάλο κόσμο. Και το τραγούδι ενός τζίτζικα, εκείνου του μοναχικού τραγουδιστή του καλοκαιριού που ζει μία ζωή σύντομη και ένα θάνατο αιώνιο, σπάει την έσω σιωπή και χρωματίζει με τον μονότονο ήχο του την ζέστη της ατμόσφαιρας.

Και όταν εκείνος αγκαλιάσει εκείνη με περισσή χάρη και φροντίδα, θα την καθίσει στην αναπαυτική κόκκινη υφασμάτινη πολυθρόνα στην γωνία του δωματίου, θα τοποθετήσει τα πόδια της στα μπράτσα της, θα σκύψει ευλαβικά και θα προσκυνήσει το αιδοίο της, γλύφοντας με την γλώσσα του την αλμύρα της θάλασσας που έχει εναποτεθεί επάνω στο υγρά χείλη του και θα μυρίσει εκείνο το άρωμα που πάντα τον γοήτευε σε ‘κείνη. Θα χώσει την γλώσσα του βαθιά μέσα της, θα την ακούει να αναστενάζει από ηδονή και θα την νοιώθει να συσπάται, προσφέροντάς της την γυναίκα μέσα της.

Και κείνη όμως, θα του προσφέρει με την σειρά της, εκείνη την στάση του κορμιού της που ξέρει ότι τον κάνει να τρελαίνεται. Θα σηκωθεί από την πολυθρόνα, θα γυρίσει την πλάτη της σε κείνον, θα σκύψει μπροστά και θα ακουμπήσει τα χέρια της στα μπράτσα της πολυθρόνας. Θα του δηλώσει την υποταγή της και θα τον προσκαλέσει να μπει μέσα της με το μόριό του, σκληρό και πλήρως αιματωμένο. Θα τον νοιώσει βαθιά μέσα στην μήτρα της και θα τον προσκαλέσει να τελειώσει μέσα της. Και εκείνος, αποδεχόμενος την πρόσκληση, θα τελειώσει αλαλάζοντας σαν Βεδουίνος πολεμιστής μιας άλλης εποχής.

Και το βράδυ θα τους βρει στο κρεβάτι αποκαμωμένους, από τον ήλιο, την θάλασσα και τον έρωτα…

Καλό καλοκαίρι σε όλους. Καλές βουτιές σε θάλασσες γαλάζιες και ήλιους ελληνικούς. ‘Καλή αντάμωση αδέρφια’ όπως λέει και ο Μίλτος

(‘Sun and Sand I’ by Chris Simpson)