Απο-μνημόνευση…

Κάθισες στην πολυθρόνα σου και ξεκίνησες την διαδικασία. Άνοιξες τις πόρτες του μυαλού σου και ξεχύθηκαν λέξεις και νοήματα. Άδειασες από εικόνες. Έπεσαν στο πάτωμα και σχημάτισαν μαύρο λεκέ στο μεταξωτό χαλί ‘μπουχάρα’ του πατώματος. Δεν έκανες τίποτα για να τον μαζέψεις. Έμεινες να τον κοιτάς να εξαπλώνεται γοργά επάνω στα περίτεχνα σχήματα και να τα σβήνει από το οπτικό σου πεδίο. Τον άφησες να ποτίσει το χαλί.
Έκλεισες ξανά το μυαλό σου και πήγες για ύπνο.
Το επόμενο πρωί, άκουσες φωνές και φασαρία από το αποκάτω διαμέρισμα. Η ηλικιωμένη κάτοικος του εν λόγω διαμερίσματος με την συνδρομή υδραυλικού, μάζευαν τις στάλες ενός μαύρου υγρού που έσταζε από το ταβάνι της. Κάποια στιγμή σου χτύπησε την πόρτα και σε ρώτησε αν είχαν σπάσει οι σωληνώσεις του καλοφιρέρ στο διαμέρισμά σου. Απάντησες αρνητικά και της έκλεισες την πόρτα. Γύρισες το βλέμμα σου στο χαλί. Ο λεκές είχε φύγει εντελώς, αφήνοντας μόνο το περίγραμμά του επάνω του.
‘Παράξενο πράγμα η μνήμη’ σκέφτηκες. ‘Το μόνο που μένει τελικά από αυτή, είναι ένα περίγραμμα από λεκέ πάνω σε ένα μεταξένιο ποικιλόμορφο χαλί, υφασμένο από όνειρα και προσδοκίες’…

(‘Echoes through the First Gate’ by John McCormick)

Advertisements