Απο-μνημόνευση…

Κάθισες στην πολυθρόνα σου και ξεκίνησες την διαδικασία. Άνοιξες τις πόρτες του μυαλού σου και ξεχύθηκαν λέξεις και νοήματα. Άδειασες από εικόνες. Έπεσαν στο πάτωμα και σχημάτισαν μαύρο λεκέ στο μεταξωτό χαλί ‘μπουχάρα’ του πατώματος. Δεν έκανες τίποτα για να τον μαζέψεις. Έμεινες να τον κοιτάς να εξαπλώνεται γοργά επάνω στα περίτεχνα σχήματα και να τα σβήνει από το οπτικό σου πεδίο. Τον άφησες να ποτίσει το χαλί.
Έκλεισες ξανά το μυαλό σου και πήγες για ύπνο.
Το επόμενο πρωί, άκουσες φωνές και φασαρία από το αποκάτω διαμέρισμα. Η ηλικιωμένη κάτοικος του εν λόγω διαμερίσματος με την συνδρομή υδραυλικού, μάζευαν τις στάλες ενός μαύρου υγρού που έσταζε από το ταβάνι της. Κάποια στιγμή σου χτύπησε την πόρτα και σε ρώτησε αν είχαν σπάσει οι σωληνώσεις του καλοφιρέρ στο διαμέρισμά σου. Απάντησες αρνητικά και της έκλεισες την πόρτα. Γύρισες το βλέμμα σου στο χαλί. Ο λεκές είχε φύγει εντελώς, αφήνοντας μόνο το περίγραμμά του επάνω του.
‘Παράξενο πράγμα η μνήμη’ σκέφτηκες. ‘Το μόνο που μένει τελικά από αυτή, είναι ένα περίγραμμα από λεκέ πάνω σε ένα μεταξένιο ποικιλόμορφο χαλί, υφασμένο από όνειρα και προσδοκίες’…

(‘Echoes through the First Gate’ by John McCormick)

Advertisements

8 comments on “Απο-μνημόνευση…

  1. Πράγματι παράξενο…
    Για ένα περίεργο λόγο, όσα σε πόνεσαν κάποτε….απλά το περίγραμμα έχει μείνει….
    ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΚΛΑΟ ΜΗΝΑ!!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  2. Γειάσου αγαπητέ φίλε και πάλι…εξαιρετικό κείμενο…πάρα πολύ ωραίο..πολύ ωραίο.. δεν έχει και άδικο να σου πώ…ναί είναι αυτό που στη ψυχολογία ονομάζεται το ‘ίχνος’ είναι αυτό που μένει από κάτι που πέρασε μέσα σε αυτήν αποθηκέυτηκε…. και με τον καιρό έσβησε;;;σιγά-σιγά…σβήνουν τα »ιχνη’της μνήμης;;;εγώ πιστέυω ότι πάντα κάτι μένει μέσα μας..έστω και ‘αχνό’..όσο και αν θέλουμε να το σβήσουμε αυτό παρ αυτά παραμένει…ίσως και επειδή έτσι είναι πλασμένο το μυαλό μας…ο εγκέφαλός μας…να ‘αποθηκέυει’…και μετά να μετατρέπει αυτά που αποθήκευσε σε ‘αναμνήσεις’ που έρχονται στην επιφάνεια ‘ανακαλούνται’με κάποιο εξωτερικό ‘ερέθισμα’όπως λέγεται στην ψυχολογία…(άρωμα,ήχο,εικόνα,γέυση)…και να τις ξαναζούμε μέσα από αυτό…δεν είναι θαυμαστή η διαδικασία αυτή;; αλήθεια;;; και ας πονάει πολλές φορές αυτό που βγαίνει στην επιφάνεια…εγώ το βρίσκω καταπληκτικό…φιλάκια,Αθανασία.

  3. καλημέρα σας…

    @κάβειρος
    το ξέρω αγαπητέ μου…
    το κάνω συχνά και ‘γώ…

    @γλαρένια
    δεν είναι περίεργο πιστεύω…
    άμυνα του εαυτού μας είναι…
    επιβίωση λέγεται…

    @αγαπημένη μου
    ξέρεις ποια είναι η τραγικότητα;
    πολλές φορές συγχέουμε το ‘μέσα’ με το ‘έξω’…
    και τότε ζούμε τον πλήρη παραλογισμό…
    ένα όνειρο, χωρίς αρχή μέση και τέλος…

    @didymina
    όλα στο χέρι μας είναι καλή μου…
    ή, για να ακριβολογούμε, στο μυαλό μας…
    εκεί βρίσκεται η ουσία…

    @μαριέλα
    καλώς ήρθες καλή μου…
    δεν έχεις άδικο…

    @αθανασία
    γεια σου και σένα…
    δεν το ‘είδα’ μέσα από το πρίσμα της ψυχολογίας…
    μάλλον, μέσα από το πρίσμα της αυτοσυντήρησης…

    καλό φθινόπωρο σε όλους μας…
    να είμαστε καλά να τα λέμε…

  4. Υπέροχο κείμενο, πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που έφερες το υποσυνείδητο πρώτο κομμάτι σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, με έκανε να γελάσω. Ωραία έμπνευση

    Αυτό το στίγμα στο χαλί μπορεί με ένα μικρό ερέθισμα να ξαναγίνει λεκές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s