Εργασιακή βορά…

Βαρέθηκα να ακούω τις εργαζόμενες μητέρες να σέρνουν στον εργασιακό διάβα τους, τα κατορθώματα, τις αρρώστιες, τα προτερήματα και τα ελαττώματα των παιδιών τους, σαν παράσημα της δικής τους άγονης ζωής. Με λόγια παχιά και πλατιά, όπως ποτέ δεν μίλησαν για τον δικό τους εαυτό ή για τον σύντροφο της ζωής τους.

Όχι. Δεν έχω κάτι προσωπικό εναντίον τους. Ίσα-ίσα. Τις αγαπώ και τις σέβομαι όλες. Και πάνω απ’ όλα τις θεωρώ τυχερές και ευλογημένες γιατί μπόρεσαν να κυοφορήσουν μία ζωή στα σπλάχνα τους. Μπόρεσαν να συμμετάσχουν, ψυχή τε και σώματι, στην δημιουργία της ζωής. Στην συνέχεια του κόσμου. Στην διαιώνιση του είδους.

Όμως, καμία συλλογική σύμβαση εργασίας ή ιδιωτικό συμφωνητικό δεν μου υπαγορεύει ότι στον εργασιακό μου χώρο θα είμαι αναγκασμένος να ακούω όλα αυτά τα γλυκανάλατα σχόλια για τα καμάρια της καθεμιάς.
Και από την άλλη, ρώτησαν ποτέ αυτά τα καμάρια αν θέλουν η προσωπική τους ζωή να γίνεται βορά στα αδηφάγα αυτιά του καθενός συναδέλφου, όσο καλοπροαίρετος και αν είναι;

(‘Les Jeux Terribles’ by Giorgio De Chirico)

Advertisements

12 comments on “Εργασιακή βορά…

  1. Γειάσου φίλε…ναί έχεις δίκιο έχω να πώ…είναι αρκετά εκνευριστικό…σου δίνουν την εντύπωση ότι μό-νο αυτές μεγάλωσαν εννιά μήνες ένα παιδί στη κοιλιά τους…και ότι αυτές και άλλη καμία…και μένα μου τη δίνει αυτό…με αηδιάζει έχω να πώ και φρικτά…και μένα η μητέρα μου πόνεσε φρικτά να με φέρει στον κόσμο..(ήταν μια απίστευτα δύσκολη γέννα,δεδομένου ότι ο μαλάκας γιατρός που την είχε αναλάβει,(πρίν τριάντα χρόνια μιλάω τώρα αυτό)…την είχε αφήσει να πονά μιά ολόκληρη νύχτα…και δεδομένου ότι εγώ έχω γεννηθεί με μιά πολύυυυυυ σπάνια αναπηρία και πονάει και αυτή μαζί μου από την ώρα που γεννήθηκα και τραβάει και αυτή τα δικά μου βάσανα τριάντα χρόνια τώρα πόνους,χειρουργία,νοσηλείες στα νοσοκομεία..έχει τραβήξει τα κέρατά της η γυναίκα με μένα….τί να λέω τώρα…από 27 χρονών κοπελίτσα τα τραβάει…όμως..ΔΕΝ την άκουσα ούτε ένα λεπτό,ούτε ένα αλήθεια τόοοοσο χρόνια τώρα να πεί το παραμικρό…να πεί έστω κάτι…μιά λέξη,μιά κουβέντα..ότι βαρέθηκε,να πεί γιατί εγώ;;;τίποτε…μα τίποτε…εκεί συνεχίζει…επιμένει..μιά ζωή….τριάντα ολόκληρα χρόνια τώρα…ασταμάτητα…με επιμονή και υπομονή..ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι ΠΟΥ στο καλό βρίσκει αυτή τη δύναμη…από ΠΟΥ αντλεί αυτή τη δύναμη… και πραγματικά με εκπλήσει αυτό…μου κάνει τόοοση εντύπωση…πιστέυω ότι εγώ δε θα είχα το κουράγιο να μεγαλώσω ένα παιδί έτσι..όπως με μεγάλωσε αυτή εμένα..με τόση αγάπη,φροντίδα,σεβασμό…και πολλά άλλα…και όλα αυτά ΔΕΝ τα έγραψα επειδή είναι η δική μου μητέρα…αλλά…δεν είναι καταπληκτικό;;;αυτό;;;εγώ το βρίσκω εξέσιο..φιλάκια,Αθανασία.

  2. Έχω μία, που δεν έχει άλλο θέμα… Κάποια πρωινά μάλιστα κι ώσπου να κλείσω με ανακούφιση
    την πόρτα του
    γραφείου μου, την ακούω να κλαίγεται ή να καμαρώνει, στο λόγο μου, για το πόσο σφιχτά ή αραιά είναι τα…
    κακάκια του γιόκα της! Μετά συγχωρήσεως! Έλεος! Κι αρκετά πια με όλη αυτήν την καραμέλα του σεβασμού της
    μητρότητας και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Γιατί έτσι αδικούνται οι γυναίκες που
    δεν φέρνουν τα προσωπικά στη δουλειά τους και δείχνουν να έχουν ένα σωρό ενδιαφέροντα
    μαζί με το κυρίαρχο που σαφώς πρέπει να είναι το παιδί τους! Get a life πια!
    Ως πότε κάποιοι θα χρησιμοποιούν ακόμα και το παιδί τους ως όχημα της ανυπαρξίας τους;;;;;;

    Κατά τα λοιπά… Κατάφερα να ξαναρθώ… Ωραίο θέμα. Ταιριαστό. Και απελευθερωτικό.
    Γιατί αρκετά με τη μουγγαμάρα όσων και καλά δεν πρέπει να αγγίζουμε.
    Και η φωτό υπέροχη…
    Και το αποκάτω ποστ. Όμορφα…
    Καλησπέρες…
    (Είσαι απ’ αυτούς που «αποδέχονται» ή όχι; Χα, χα…)

  3. Aχαχαχαχα

    Ναι, καταντάει βαρετός ο συνεχής εκθιασμός (με μέτρο είναι ωραίος), αλλά τουλάχιστον αποδεικνύει πως όσο και να το παίζουν καριερίστριες, η φύση τους και αυτό που τους πάει στη ζωή είναι να είναι μάνες. Κρίμα που το καταπιέζουν…

  4. Εδω και 2,5 χρόνια έχω αποκτήσει ενα βαπτηστηρι και δεν εννοώ απο την στιγμη της βαπτισης αλλα 2,5 χρόνια απο το πρώτα λεπτά που αντίκρυσε τον κόσμο…
    Σαφώς και υπάρχουν περιπτώσεις που η συζήτηση ¨το καμάρι μου¨ανοίγει απλά γιατι δεν υπάρχει αλλο θέμα ώστε να δηλώσουν πως υπάρχουν στο χώρο και διεκδικούν μεσω του παιδιού τους λίγη προσοχη…ομως βλέποντας τον ευατό μου και τις αντίδράσεις μου όσο αφορά ενα πλασματάκι που δεν κυοφόρησα εγώ αλλα είναι οτι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή μου, στο μυαλό μου,στην καρδιά μου, μπορώ να καταλάβω και αυτές τις μανούλες…μέχρι ενα σημείο σαφώς…

  5. Εδω και 2,5 χρόνια έχω αποκτήσει ενα βαπτιστηρι και δεν εννοώ απο την στιγμη της βαπτισης αλλα 2,5 χρόνια απο το πρώτα λεπτά που αντίκρυσε τον κόσμο…
    Σαφώς και υπάρχουν περιπτώσεις που η συζήτηση ¨το καμάρι μου¨ανοίγει απλά γιατι δεν υπάρχει αλλο θέμα ώστε να δηλώσουν πως υπάρχουν στο χώρο και διεκδικούν μεσω του παιδιού τους λίγη προσοχη…ομως βλέποντας τον εαυτό μου και τις αντίδράσεις μου όσο αφορά ενα πλασματάκι που δεν κυοφόρησα εγώ αλλα είναι οτι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή μου, στο μυαλό μου,στην καρδιά μου, μπορώ να καταλάβω και αυτές τις μανούλες…μέχρι ενα σημείο σαφώς…

  6. παρολο που εχω κι εγω μια αδυναμια σε καποια συγεκριμενα παιδακια, εντουτοις πρεπει να πω οτι απλα βαριεμαι οταν ακουω συνεχομενα τετοιες συζητησεις. Και στη δικη μου δουλεια εχουμε πολλες μαμαδες. καθε φορα συνειδητοποιω οτι ευτυχως δεν εχω ακομη παιδια!!
    καλο βραδυ.

  7. XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ !
    Κομψά το έγραψες το παραπάνω. Με την απαραίτητη διακριτικότητα και ευγένεια που σε διακρίνει. Κατάλαβα. ….
    Διότι εγώ όταν πάρω ανάποδες, δεν γράφω διόλου κομψά.
    http://zouzouna-agoodlife.blogspot.com/2008/09/blog-post.html, ρίξε μια ματιά.

    Φιλιά πολλά να είσαι καλά πάντα !

  8. «ποτέ δεν μίλησαν για τον δικό τους εαυτό ή για τον σύντροφο της ζωής τους.»
    χαχ Προφανως αυτα τα θεωρουν προσωπικα τους θεματα και τα συζητανε μεταξυ τους!
    Γιατι πιστεψε με καμμια φορα τυχαινει να υπαρχουν και φιλιες μεταξυ συναδελφων γυναικων ειδικα οταν αυτεσ μοιραζονται τονν ιδιο χωρο για καποια χρονια! Προφανως δεν εισαι μελος της πιο κλειστηης τους παρεας και απλα σου ζαλιζουνε τ αυτια με τα των «βλασταριών» τους που ειναι και τα πιο ανωδυνα! Σκεψου κι αυτη την εκδοχη!
    εχεις παιδι? Μαλλον οχι. Αν ειχες ισως το εβλεπες απο αλλη πλευρα το θεμα!
    Την Καληνυχτα μου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s