Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο…

Τελικά, δεν ξέρω τι είναι πιο ‘μεγάλο’, πιο ‘δυνατό’, πιο ‘ανθρώπινο’. Η κατάβαση ή η ανάβαση; Ο Τάφος ή η Ανάσταση;

40 χρόνια τώρα, ζω και το ένα και το άλλο, καθημερινά. Και ακόμη απάντηση δεν βρήκα. Ίσως γιατί οι απαντήσεις είναι γι’ αυτούς που δεν έχουν ερωτήσεις. Ίσως γιατί οι απαντήσεις είναι γι’ αυτούς που δεν έχουν συναντήσει αναβάσεις και καταβάσεις, Τάφους και Αναστάσεις…

Ότι μας λύπησε, δίπλα μας να το βάλουμε. Ότι μας πόνεσε, παρέα να το κρατήσουμε. Για να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι. Για να θυμόμαστε ότι είμαστε θνητοί…

Καλή Κατάβαση στα βάθη της ψυχής μας να έχουμε.

Καλή Ανάσταση στα απύθμενα της Ύπαρξής μας να βρούμε.

Και του χρόνου γεροί…

Πανσέληνος Απριλίου…

Μία ολοστρόγγυλη πανσέληνος
φωτίζει
τις ανέραστες ατραπούς των ονείρων
με συνοδεία το άρωμα των ανοιξιάτικων μπουμπουκιών
των πρόωρα ανθισμένων
(ξεγελασμένων θα μπορούσες να πεις)
νερατζιών των δρόμων…

Κι’όμως,
το φως αυτό είναι μία
εν δυνάμει φωτεινή πηγή
κάποιων
εν δυνάμει νέων προσδοκιών…