Προσωπικοί μύθοι…


Προσωπικοί μύθοι γένους αρσενικού, πτώσης ενικού και με επιπτώσεις σε πληθυντικό αριθμό…

Είμαστε τυμβωρύχοι ζωών, ελεγχόμενων μόνο για νομιμότητα και όχι για σκοπιμότητα. Ψάχνουμε μέσα σε τάφους σκοτεινούς να βρούμε το φως που θα μας οδηγήσει…

Κάναμε δειγματοληπτικούς ελέγχους ζωής που εγκρίθηκαν από το περιβάλλον μας και τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά τα δείγματα κρίθηκαν εν τέλει ακατάλληλα, προς βρώσιν και προς πόσιν, από την ίδια την ζωή που ζήσαμε…

Αφήσαμε αναπνοές επάνω σε καρέκλες άβολες και γραφεία ασφυκτικά. Όταν έφτασε η ώρα να τις χρησιμοποιήσουμε για να ξεφύγουμε από το τέλμα, συνειδητοποιήσαμε ότι μας είχαν απομείνει μόνο εκείνες που ήταν προαπαιτούμενες για να συνεχίσουμε να ζούμε…

Ο έρωτας και η μοναξιά, τελικά, έχουν την ίδια ρίζα. Εκείνη που εμείς ποτίζουμε με κάθε δάκρυ που κυλάει όταν οι αναμνήσεις δίνουν την θέση στη ζωή μας…

(‘Street at night’ by Tamara de Lempicka)