Η μοίρα κι’ ο καιρός…


“Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα

Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα

Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια

Η μοίρα κι ο καιρός το ‘χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει

Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω

Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που ‘δαν το κακό
και το ‘χουν στ’ όνομά τους κεντημένο

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θερίζει την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο

Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ’ τον Άδη κι απ’ τον κόσμο

Η μοίρα κι ο καιρός…”

Σήμερα πονάω. Πολύ. Δεν έχω λόγια. Στέρεψαν και αυτά. Μόνο δάκρυα. Δάκρυα που έρχονται στο χείλος των ματιών και δεν βγαίνουν. Χαμένα λόγια, χαμένα χρόνια. Κατάντησαν, με την βοήθειά μας βεβαίως, την χώρα μας ένα μπάχαλο. Φτάνει πια. Ως εδώ. Ως εδώ και μη παρέκει…

Πουθενά να πιαστείς. Πουθενά να αποθέσεις ελπίδες και οράματα. Ένα κράτος διαλυμένο. Ένα έθνος χαμένο μέσα σε κομπλεξικά υποκατάστατα ευτελούς ζωής. ως εδώ. Ως εδώ και μη παρέκει…

Πονάω. Πολύ…

(Οι στίχοι είναι του μέγιστου Μάνου Ελευθερίου. Μελοποιήθηκαν αξεπέραστα από τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Τέτοιες περίπου εποχές όπως οι σημερινές, πολλά χρόνια πριν…)

(η φωτογραφία είναι από το Reuters)

Advertisements

3 comments on “Η μοίρα κι’ ο καιρός…

  1. Καλέ μου Γιώργο, δε θα το πιστέψεις, μα το συγκεκριμένο αλλά και παρόμοια τραγούδια τούτη την άσχημη περίοδο που ποτέ δε φανταζόμασταν πως θα ζήσουμε, συντροφεύουν και το δικό μου πόνο
    Παραπονεμένη καληνύχτα,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  2. «Άνθρωπε καθημερινέ,
    άνθρωπε ματωμένε,
    άνθρωπε που δεν ορίζεις το φως σου.
    Άνθρωπε που με βλέπεις κάθε πρωί
    να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου,
    άνθρωπε που ταΐζεις με ψίχουλα
    τη χαρά σου,
    άνθρωπε της ερημιάς,
    ακατάδεχτε άνθρωπε,
    ανίκητε του αιώνα!
    Κι’ άν ακόμα κάψουν τα δάση
    μαζί με τα ωδικά πουλιά,
    αν ξατμιστούν τα ποτάμια
    κι’ ο ήλιος πνιγεί
    μές στη νεκρή θάλασσα,
    άν η βροχή πλημμυρίσει
    το σπίτι που δέν σου ανήκει,
    άν οι καρδιές καταγγείλουν την ποίηση
    επί οπλοφορία μην καλέσεις το θάνατο.
    Ξέρεις πολύ από δάκρυα,
    ξέρεις από πληγές, ξέρεις από ορφάνια.
    Μη ζητήσεις το θάνατο.
    Περιτρέχει τη σφαίρα άγριος θάνατος.
    Περιβρέχει τις ψυχές μας σκόνη απ’ τον όλεθρο.
    Περιέχει η καρδιά μας την αγωνία.
    Έργο δικό σου ο θάνατος.
    Άνθρωπε καθημερινέ
    μην ξεχνάς κάθε πρωί να μοιράζεις χαμόγελα.
    Μιά πληγή που χαμογελά είναι ο κόσμος.»
    (Αθανασούλης Κρίτων)

    …πηγαινα δημοτικο οταν επεσε στα χερια μου…20-18 χρονια πριν. Ειχε γραψει στην ψυχη και την μνημη μου και τωρα…σημερα τα βλεπω στο παρον στο αυριο…κριμα για ολους μας, κριμα για τα παιδια που παντα ονειρευομουν να φερω στον κοσμο…

  3. Ξέρω πως πια θε να ματώσω
    το αίμα θα τρέξει ,δεν θα σώσω
    για να το δει ίσως αυτός
    που μόνο είναι ικανός
    να με γλυτώσει από το κακό
    και είναι ο ίδιος μου εαυτός .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s