Αναπαραγωγή και Επιβίωση

Κάθισε στο γραφείο της και άνοιξε τον υπολογιστή. Εδώ και κάποιες μέρες ένιωθε μία δυστοκία στην συγγραφή του πρώτου της πονήματος. Ένας από τους ήρωές της έμοιαζε λειψός. Έπρεπε να τον συμπληρώσει με συγκεκριμένα στοιχεία, αντίθετα μα και συνάμα συμπληρωματικά ως προς τον κυρίως χαρακτήρα της. Κάτι σαν το δίδυμο λίμνη με Νάρκισσος. Έψαχνε έναν…

Πανσέληνος Απριλίου…

Μία ολοστρόγγυλη πανσέληνος φωτίζει τις ανέραστες ατραπούς των ονείρων με συνοδεία το άρωμα των ανοιξιάτικων μπουμπουκιών των πρόωρα ανθισμένων (ξεγελασμένων θα μπορούσες να πεις) νερατζιών των δρόμων… Κι’όμως, το φως αυτό είναι μία εν δυνάμει φωτεινή πηγή κάποιων εν δυνάμει νέων προσδοκιών…

Ένα Σαββατιάτικο πρωινό…

Ένας παραμορφωτικός καθρέπτης ανάμεσά μας. Παραμορφώνει και μορφώνει τις συνειδήσεις και τα αισθήματά μας. Παρόρμηση και απώθηση. ‘Πόσο λίγο με ξέρεις τελικά’ σκέφτομαι και ανάβω ένα τσιγάρο. Από εκείνα τα άκαυτα. Που τα ρουφάς και χάνεις ζωή. Χάσιμο ζωής αναπληρούμενο από την εισροή αέρα θανατηφόρου. Ταξίδι μου έταξες κάποτε και ‘γώ σε πίστεψα. Λες και…

Ανάμνηση πραγματικότητας…

Αφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία. Κάπως έτσι σε φαντάστηκα μέσα στην άχλη του ονείρου μου. Όταν ξαπλωμένος σε ένα διπλό κρεβάτι ονειρεύτηκα όλες εκείνες τις στιγμές της πλήρωσης, που έγιναν πλάι σου στιγμές εκπλήρωσης. Και έμεινες εκεί, μέσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, να ζεις έναν έρωτα, αντίγραφο πίνακα αναγεννησιακού ζωγράφου, απόμακρη και κοντινή, έρωτά μου….

Απο-μνημόνευση…

Κάθισες στην πολυθρόνα σου και ξεκίνησες την διαδικασία. Άνοιξες τις πόρτες του μυαλού σου και ξεχύθηκαν λέξεις και νοήματα. Άδειασες από εικόνες. Έπεσαν στο πάτωμα και σχημάτισαν μαύρο λεκέ στο μεταξωτό χαλί ‘μπουχάρα’ του πατώματος. Δεν έκανες τίποτα για να τον μαζέψεις. Έμεινες να τον κοιτάς να εξαπλώνεται γοργά επάνω στα περίτεχνα σχήματα και να…

Εικόνες καλοκαιρινές…

Γυρίζω το βλέμμα μου στον χώρο. Εικόνες ανθρώπων και σκαριφήματα χώρων καταγράφονται ακούσια στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Εικόνες καθημερινότητας και συνήθειας. Εικόνες μοναδικές σαν τα γυναικεία κορμιά, που χρωματισμένα με εκείνο το καφέ της έκθεσης στον ήλιο, ενδύονται ρούχα λιτά και πολύχρωμα, αφήνοντας σε κοινή θέα προκλητικά μέρη του κορμιού τους, μαγνητίζοντας τα…

Εξωτερικεύσεις στα 9/8…

Μια ζωή ζεϊμπέκικο. Στα 9/8. Δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Ακριβώς. Ή κάπως έτσι. Τι είναι λάθος; Τι είναι σωστό; Ποια είναι η αλήθεια; Δεν ξέρω. Απαντήσεις δεν έχω. Μόνο ερωτήσεις. Και η νύχτα μακριά σου δεν παλεύεται. Με βαρύ τσιγάρο σέρτικο. Βήματα τρελού ή παραδομένου στα πάθη του; Το ίδιο δεν είναι; Έχει κάποιος…

Ανείπωτες μέρες…

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου Δεν έχει κλείσει μία εβδομάδα που έχω μετακομίσει εδώ. Στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, ακριβώς κάτω από το δικό σου. Δικό σου ή δικό σας; Δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει. Σε βλέπω συχνά μόνη σου. Συμπέρανα την μοναξιά και της δικής σου κατοίκησης. Τα ονόματα στο κουδούνι της εισόδου με μπερδεύουν. Ίσως και…

Μικρό παραμύθι…

Μια φορά και ένα καιρό, ένας αετός πέταγε ψηλά στον καθάριο ουρανό. Αν και του άρεσε η αίσθηση της ελευθερίας που του έδινε το πέταγμά του, κουράστηκε από τις πολλές ώρες που βρισκόταν στον αέρα και είπε να ξεκουραστεί στην κορυφή ενός κακοτράχαλου βουνού. Έκανε λοιπόν μία έτσι με τα φτερά του και προσγειώθηκε επάνω…

Έκτρωση…

Το σώμα της γυμνό επάνω στο χειρουργικό κρεβάτι. Κρύωνε. Δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στην άνιση μάχη με το άψυχο και παγωμένο μέταλλο του κρεβατιού. Ο χώρος γύρω, ένας διάδρομος με πόρτες δεξιά και αριστερά. Μυρωδιά αντισηπτικού και βάμματος ιωδίου να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Μόνη. Που και που καμιά νοσοκόμα να βγαίνει από μία πόρτα και…

Hangover…

Γύρισε πλευρό στο διπλό της κρεβάτι. Το χέρι της κατευθύνθηκε στο χώρο που εκτείνεται από την μέση του κρεβατιού προς την άλλη άκρη του. Συνηθισμένη από την ερημιά που επικρατούσε τα πρωινά της σε εκείνη την πλευρά, παραξενεύτηκε όταν έπιασε την σάρκα ενός ξένου σώματος δίπλα της. Το χθεσινοβραδινό ξενύχτι και η κατανάλωση λίτρων ποτού…

Μια Κυριακή…

Σε βλέπω να γυρνάς μέσα στο σπίτι σαν χαμένη. Καμουφλάρεις την απόγνωσή σου με την πραγματοποίηση καθημερινών ανούσιων οικιακών εργασιών. ‘Πρέπει να καθαρίσουμε για να μην μας καταπιεί η σκόνη’ η μόνιμη επωδός σε κάθε σου κίνηση. ‘Πρέπει να κινούμαστε για να μην σκεφτόμαστε’ συμπεραίνω και σε κοιτάω να περιστρέφεσαι στον χώρο σαν χορεύτρια επάνω…

Χρόνια πολλά μητέρα…

Πέρυσι, τέτοια μέρα, έγραψα ένα κείμενο με τίτλο «’Εν δυνάμει’ μητέρα». Είχα σκοπό να γράψω και φέτος ένα κείμενο για την γιορτή της μητέρας. Διαβάζοντάς το όμως σήμερα το πρωί, αποφάσισα ότι τα φετινά μου λόγια δεν μπορεί να είναι καλύτερα από εκείνα που πέρυσι αποτύπωσα στο χαρτί. Γι’ αυτό λοιπόν σας το παραδίδω ξανά….

Ένα ταξίδι στην καρδιά & ένα φιλί στα χείλη…

Το γνωστό ψητοπωλείο ήταν εκεί πάνω από εκατό χρόνια. Αυτή, το ήξερε τα τελευταία είκοσι. Το έμαθε, αρχικά, από τους πελάτες της και τις ανάσες τους που μύριζαν κρεμμύδι, σκόρδο και μπαχαρικά. Μετά, πελάτης και η ίδια, το γνώρισε και από μέσα. Στέκι απλό, χωρίς ιδιαίτερες ‘φιοριτούρες’ και ‘δήθεν’ διακόσμηση. Πουλούσε λαϊκό αίσθημα χωρίς περιτύλιγμα…