ID-ογράφως…

Έγραψα κείμενο ‘κλεμμένο’ από τον Γιώργο Σκούρτη από την συλλογή με σκέψεις του με τίτλο ‘Νύχταθλο – όσα γράφτηκαν στις μπάρες’. Συγγραφέας αγαπημένος και ιδιαίτερος. Το scan-άρησα και το post-αρα, όπως προστάζει το εγχείρημα. Στην διαδικασία με έβαλε η κοπελιά από εδώ. Την ευχαριστώ πολύ. Προσκαλώ όλους εσάς που δεν έχετε αποτυπώσει την ιδιαίτερη προσωπική…

Σελίς 123…

Καιρό είχα να ακολουθήσω τους κανόνες ενός διαδικτυακού (sic) παιχνιδιού. Λάθος μου και μεγάλη γαϊδουριά μου θα μπορούσα να προσάψω στον εαυτό μου. Από όσους με σκεφτήκατε και δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά σας, ζητάω συγνώμη. Και αποφασίζω να μην το ξανακάνω. Θα γίνω καλό και υπάκουο παιδί. Και για του λόγου του αληθές, παίρνω φόρα…

Εν συνεχεία…

Μέρες μέρες να χτυπήσει το τηλέφωνο μήνες χρόνια; Δεν ηχείς. Εκλήθη ο έμπιστός μου ωριλά μου έκανε ακουόγραμμα μια χαρά, μου λέει, ακούς τι σ’ έπιασε. Εκλήθη εν συνεχεία ξανά ο τεχνικός. Δεν χτυπάει του είπα. Σε ξεβίδωσε, σ’ έκανε φύλλο και φτερό καλώδια μπαταρίες λάδωμα στην φωνή σου εντάξει η συσκευή η ζημιά είναι…

Προορισμοί…

Βράδυ καλοκαιριού, ζεστού και ασφυκτικού, σαν το φετινό. Όχι πολλά χρόνια πριν. Ίσως και κανένα. Δεν έχει σημασία. Εξάλλου, κάθε ιστορία πρέπει να είναι διαχρονική, να μην έχει περιορισμένα πλαίσια χρόνου και χώρου. Δυο κορμιά. Πάνω σε ένα σιδερένιο κρεβάτι. Γυμνά, ιδρωμένα, αναστατωμένα, με τη μυρωδιά του έρωτα διάχυτη επάνω τους. Εκείνος, με ακουμπισμένο το…

Ρωτώντας μαθαίνεις…

Τελικά, πρέπει να ρωτάς για να μαθαίνεις τον άλλο. Δεν είναι όμως αδιακρισία; Όχι. Αρκεί η πρόθεση να είναι ευγενής. Η καλή φίλη ταραντέλα το αποτόλμησε, δίνοντάς μου το ‘Ερωτηματολόγιο του Proust’ και να το αποτέλεσμα: 1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι; Απόλυτη ευτυχία; Υπάρχει; Κι’ αν υπάρχει, πως βιώνεται; Κάθε φορά ανανεώνεται και…

Τα ζεϊμπέκικά μου…

Τη ζωή μου, την έχω άρρηκτα συνδεδεμένη με την μουσική… Με το άκουσμά της και ότι αυτό γεννάει μέσα μου… Λύπη, θυμό, νοσταλγία, ελπίδα, θύμησες πολλές… Ιδιαίτερα, τα ζεϊμπέκικα λειτουργούν επάνω μου σαν ‘καθαρτήρια ψυχής και σώματος’… Ο ρυθμός τους, τα 9/8, νομίζω ότι ανταποκρίνεται στο ρυθμό που κυλάει το αίμα στις φλέβες μου, ανταποκρίνεται…

Εραστές…

Είχε στα χέρια του το κορμί της… Ένα σώμα μικροκαμωμένο… Από εκείνα, που φοβάσαι να ακουμπήσεις, μήπως και τα σπάσεις στο παραμικρό λάθος άγγιγμα… Τον θησαυρό του… Την κοιτούσε στα μάτια και προσπαθούσε να διαβάσει τις σκέψεις της… Το κατάφερνε πάντα… ‘Σ’ αγαπώ και σε θέλω τρελά’ του είπαν… Έσκυψε και την φίλησε στο στόμα……

Γραμμάριο ζωής…

‘Γραμμάριο ζωής’… Έτσι θα τις ονόμαζε… Τις στιγμές μαζί του… Τόσες λίγες, τόσο έντονες… ‘Δοκιμή σχέσης ή σχέση σε δοκιμή’ του είχε πει… Δεν της απάντησε… Απλά, την φίλησε και την έκανε δική του… Χωρίς αντίσταση, χωρίς ενδοιασμό… Το πρώτο φιλί, σε κείνο το παγκάκι στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου… Και μετά, σε κείνο το ξενοδοχείο…

5 + 5 λέξεις…

Έτρεχα μέσα σε ένα δάσος, με πυκνόφυλλα δέντρα. Ενώ ήταν πρωί, το ηλιακό φως δεν μπορούσε να περάσει μέσα από τις φυλλωσιές τους. Ήμουν ξυπόλητος, αλλά τα πόδια μου δεν ένοιωθαν τίποτε άλλο, πέρα από την υγρασία του χώματος. Έτρεχα, έχοντας έναν απροσδιόριστο φόβο μέσα στην καρδιά μου. Κάποια στιγμή, διέκρινα φως μπροστά. Το δάσος…

Το παιχνίδι των πέντε…

Μία ακόμη κουραστική μέρα στο γραφείο είχε τελειώσει… Οι υποχρεώσεις στην εργασία του καθημερινά αυξανόντουσαν και αυτό τον κούραζε πολύ… Είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά του πριν από καμιά ώρα… Είχε φάει, είχε φτιάξει καφέ και καθόταν μπροστά στον υπολογιστή του… Τον άνοιξε, συνδέθηκε στο internet και έκανε login στο προσωπικό του blog… Διάβασε τα σχόλια…