Ημερολόγιο πλοίου 14.03.06

Και ξαφνικά το απόλυτο κενό… Η απόλυτη σιωπή και απόρριψη…
Και ξαφνικά καταλαβαίνεις τον πόνο που σου προκαλεί η απώλεια και η αδιαφορία του άλλου…
Ενός ανθρώπου που σου τον θυμίζει κάθετι…
Ενός ανθρώπου που, ενώ δεν του το είχες πει ποτέ, δεν πίστευες ότι θα έφευγε από δίπλα σου. Οτι θα περίμενε να σε δει να αλλάζεις και να ξαναερχόταν κοντά σου…
Και τότε σε πιάνει η τρέλλα και η απελπισία…
Και τρέχεις να βρεθείς κοντά της, να της πεις αυτά που δεν της είχες πει τόσο καιρό, αλήθειες που έκρυβες από τον εαυτό σου και από εκείνη…
Λάθη που έκανες ή συνεχίζεις να κάνεις…
Αλυτα μέσα σου προβλήματα που μόνο μαζί της μπορείς να λύσεις…
Απαντήσεις που ξέρεις και φοβάσαι να τις της πεις…
Και της ζητάς να της μιλήσεις… Και δεν δέχεται… Αργησες; Το πιθανότερο…
Τόσο όμως ώστε να μην πέρνει μια μικρή παράταση; Δεν θέλεις να το πιστέψεις…
Της ζητάς, για ένα τελευταίο ίσως δίωρο, μία τελευταία συνάντηση…
Δεν θέλεις και δεν μπορείς να δεχτείς ότι έχεις δώσει τόσο λάθος εντύπωση σε έναν άνθρωπο που σου έδωσε τόσα… Δεν είσαι τόσο άχρηστος… Ούτε κανα ρεμάλι και αλήτης, όπως θέλει να σου φέρεται… Ούτε τόσο καιρό φερόσουν έτσι…
Δεν ζητάει δεύτερη ευκαιρία, αν και θα το ήθελε πολύ… Να της προσφέρει πια αυτά που της στέρησε τόσο καιρό…
Ξέρει ότι μπορεί να πάρει αρνητική απάντηση… Ξέρει ότι ο χρόνος έπαψε να λειτουργεί υπέρ του… Ομως δεν το βάζει κάτω…
Θα είναι εδώ και θα περιμένει… Οποτε νοιώσεις έτοιμη… Οποτε και αν το θελήσεις…
Πέρασε πολλά αυτό το διάστημα… Βούτηξε στα έγκατα της ψυχής του και τελικά ξέρει τι θέλει… Δεν πρόλαβε να σου το φωνάξει…
Δώσε του τουλάχιστον την ευκαιρία να σου τω πει… Και μετά κρίνεις…
Πόνεσε και ένοιωσε… Εκλαψε και άδειασε…

Ανάθεμά τον….

(από το προσωπικό ημερολόγιο επιβάτη)

Ημερολόγιο πλοίου 13.03.06

Καλημέρα μικροί εξερευνητές.
Εξερευνητές του καινού και του ωραίου.
Εχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα και ποιά ταξίδια πρέπει να κάνουμε για να βρούμε αυτό που πραγματικά η ψυχή μας λαχταράει; Αυτό που είναι το απώτερο όνειρό μας;
Αναλισκόμαστε σε πράγματα πεπερασμένα χωρίς να ψάχνουμε την ιδιαίτερη αίσθηση που έχει κάθετι γύρω μας. Βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος.
Το ταξίδι μας πρέπει να είναι ταξίδι ουσιαστικό. Να μπορούμε να φτάσουμε στη δική μας Ιθάκη. Να περιπλανηθούμε σαν τον Οδυσσέα σε τόπους και μέρη μακρυνά, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσουμε τον προορισμό μας, την προσωπική μας Ιθάκη. Και αν σ’αυτή την Ιθάκη υπάρχει και μία Πηνελόπη που θα μας περιμένει, τότε ακόμη καλύτερα.
Πρέπει να προτρέψουμε τον εαυτό μας να γίνει ταξιδευτής, ονειροπόλος και εξερευνητής. Να μπει μέσα σε πολλές καταστάσεις και συγκυρίες. Να μάθει και να πάθει. Εξάλλου, μόνο έτσι η ψυχή μας θα βρει αυτό που της πρέπει. Θα «αγιάσει» όπως τραγουδάει και ο Σωκράτης.
Αυτό το ταξίδι μπορεί να κοστίζει, μπορεί και όχι. Εξαρτάται από το τι είσαι διατεθημένος να χάσεις, αρκεί να βρεις αυτό που ψάχνεις. «…όσα κοστίζουν μια δραχμή, γι’άλλους κοστίζουν μια ζωή, δεν είναι κρίμα;;;» τραγουδάει κάπου αλλού ο ίδιος. Και είναι πράγματι κρίμα…
Ονομάστε όπως θέλετε το πλοίο μας. Είναι στη διάθεσή σας κάθε όνομα που σκεφτείτε. Είναι όνομα που ταιριάζει στον καθένα χωριστά. Και ξεκινήστε. Ανοίξτε πανιά. Ακολουθήστε μας.
Καλημέρα και καλά νερά…

Ημερολόγιο πλοίου 10.03.06

Καλημέρα συνταξιδευτές…
Επειδή η ψυχή μας ζητάει ταξίδια και το κορμί μας οριζέται σαν το καράβι που θα την πάρει στους τόπους που επιθυμεί, της χαρίζω το παρακάτω, να έχει να πωρεύεται…

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα ‘ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ’ άφησε ν’ ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Να είστε καλά και καλά ταξίδια…

Ημερολόγιο πλοίου 09.03.06

Καλημέρα συνταξιδιώτες.
Συνταξιδιώτες σ’αυτό το παράξενο ταξίδι έκφρασης των εσωτερικών αναζητήσεων και σκέψεων. Συνταξιδιώτες σε ένα μαγευτικό ταξίδι παράθεσης απόψεων που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσαμε να τις εκφράσουμε ποτέ. Πόσοι από εμάς δεν βρέθηκαν κάποια στιγμή της ζωής τους σε περιβάλλον που τους έκανε να νοιώθουν ότι δεν τους καταλαβαίνουν και άλλα θέλαν να πουν και άλλα λέγαν.
Το πλοίο αυτό προσφέρει την διέξοδο των ψυχών μας σε ένα ταξίδι χωρίς όρια και καλούπια, χωρίς «πρέπει» και «δεν», γεμάτο όνειρα και ελπίδα.
Αφήνουμε λοιπόν τον εαυτό μας να ονειρευτεί απρόσκοπτα, να εκφράσει το όνειρό του χωρίς λογοκρισία και να προκύψει εσωτερικά ανάταση ψυχής.
Ξέρετε πολύ καλά ότι ζούμε σε ένα κόσμο που επικρατούν αυτά που η ψυχή μας απορρίπτει. Ομως η σωτηρία μας φαίνεται στον ορίζοντα. Αυτή η παρέα που δημιουργείται και ο τρόπος της επικοινωνίας μας προσφέρει αυτή τη σωτηρία.
Το ταξίδι μας θα είναι για κόσμους ονειρικούς, τόπους ψυχής. Το πλοίο σήκωσε κάβους και ξεκίνησε. Ας ορίσει ο καθένας τον τόπο προορισμού του και θα τον οδηγήσουμε εκεί.
Καλό μας ταξίδι.

Ημερολόγιο πλοίου 07.03.06

Καλημέρα και πάλι.
Αποφάσισα να γράψω στην μητρική μου γλώσσα, μιας και η έκφραση των σκέψεων και συλλογισμών μεταφέρεται καλύτερα σε κείμενο όταν χρησιμοποιείς το λεξιλόγιο των προγόνων σου και όχι κάποιο άλλο.
Νοιώθω σαν να κάνω διάλεξη σε ένα αόρατο κοινό, ελπίζω να υπάρχει κοινό, και ότι πρέπει να πω πράματα που θα ενδιαφέρουν αυτό το κοινό.
Είναι παράξενο πράγμα να γράφεις σκέψεις και αισθήματα και να μπορείς να τα μοιραστείς με τόσο κόσμο, άγνωστο σε σένα και χωρίς να μπορείς να δεις τις αντιδράσεις του.
Να τις μάθεις όμως δεν είναι δύσκολο, μιας και απάντηση στα γραφόμενά σου μπορείς να λάβεις. Και αυτό είναι που θα ήθελα να μου συμβεί. Απαντήσεις και σκέψεις πάνω στα λεγόμενα (γραφόμενα) μου.
Γι’αυτό είναι ευπρόσδεκτη κάθε σκέψη από κάποιον έξω εκεί…
Ευχαριστώ και θα τα λέμε…

Ημερολόγιο πλοίου 08.03.06

Καλημέρα στο πλήρωμα…
Εύχομαι να είστε όλοι καλά. Βροχερός ο καιρός σήμερα, μέσα και έξω.
Τελικά τι πάει καλά; Κάποτε είχαμε το μοτό «έξω πάμε καλά», αλλά και αυτό είναι πια παρελθόν.
Επικρατεί μία κατήφεια και μία απογοήτευση η οποία δεν έχει τελειωμό και προοπτική να αλλάξει. Από όπου και να πιάσεις το πράγμα βλέπεις ότι δεν έχεις εναλλακτικές.
Για το λόγο αυτό, κλείνεσαι στο καβούκι σου, ζεις τη ζωή σου με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις και το μόνο που σου μένει είναι το τέλος του έργου.
Μιλάμε για μεγάλη απογοήτευση.
Αλήθεια, εσείς πως νοιώθετε;