Πρωινό…

Ξύπνησε και έτρεξε αμέσως να ανοίξει τον υπολογιστή. Σε λίγη ώρα θα ήξερε τα πάντα. Δεν άργησε να συνδεθεί στο internet και στα mail του. Ήταν εκεί, πρώτο – πρώτο στην λίστα με τα ‘Εισερχόμενα’. Το άνοιξε και έκατσε να το διαβάσει. ‘Αγόρι μου, Έχει πάει τρεις η ώρα και ακόμη δεν έχω καταφέρει να…

Σελίς 123…

Καιρό είχα να ακολουθήσω τους κανόνες ενός διαδικτυακού (sic) παιχνιδιού. Λάθος μου και μεγάλη γαϊδουριά μου θα μπορούσα να προσάψω στον εαυτό μου. Από όσους με σκεφτήκατε και δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά σας, ζητάω συγνώμη. Και αποφασίζω να μην το ξανακάνω. Θα γίνω καλό και υπάκουο παιδί. Και για του λόγου του αληθές, παίρνω φόρα…

Γίναμε ΘΕΜΑ…

Ε, δεν θα το πιστέψετε. Γίναμε ΘΕΜΑ την περασμένη Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008. Ποιοί; Εμείς. Οι επίδοξοι συγγραφείς και αθεράπευτα ονειροπόλοι. Δεν με πιστεύετε; Ψάξτε εδώ. Να και η φωτό ντοκουμέντο: Ναι. Το βιβλίο μας παρουσιάστηκε από την εφημερίδα ‘παρέα’ με το βιβλίο της αγαπητής Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, κατ’εμάς «Αθήναιου». Δεν είναι υπέροχο;;;

Το νέο μου ‘παιχνίδι’…

Ήρθε στα χέρια μου το απόγευμα του Σαββάτου. ‘Όμορφο περιτύλιγμα’ η πρώτη σκέψη. Το άνοιξα με προσοχή. ‘Και το εσωτερικό δείχνει ενδιαφέρον’ σκέφτηκα καθώς το περιεργαζόμουν. Πάτησα τα κουμπιά του. Πολλά, πολύχρωμα, ιδιόμορφα. Προχώρησα με προσοχή στους δαιδαλώδης διαδρόμους του. Ανακαλύπτοντας ολοένα και καινούργια πράγματα, καινούργιες σκέψεις. Όχι. Δεν πήρα κανένα νέο παιχνίδι για τον…

Ουιουιουιουιουιουιουιου…

Νοιώθω πολύ λίγος όταν διαβάζω κείμενα σαν κι’ αυτό… Σ’ ευχαριστώ χνούδι… Καλή χρονιά να έχουμε αδέρφια…

Bloggers – Ιστορίες του Διαδικτύου…

Το ταξίδι ξεκίνησε πριν από τέσσερις, περίπου, μήνες. Ένα ταξίδι άγνωστο σε μένα, αλλά παράλληλα ερεθιστικά ενδιαφέρον. Το ταξίδι είχε προορισμό την συγγραφή, από κοινού, ενός βιβλίου με κείμενα από blogger. Μου έγινε πρόταση και ‘γώ την αποδέχτηκα. Τώρα, αν έπραξα σωστά ή όχι, αυτό το αφήνω στην κρίση σας. Το σκαρί ναυπηγήθηκε στα τυπογραφεία…

Καλά Χριστούγεννα…

Χρόνια Πολλά… Χρόνια Καλά… Με Υγεία και Ευτυχία… Δίπλα σε Αγαπημένα Πρόσωπα. Πρόσωπα που θα φέρνουν στιγμές ήρεμες και γεμάτες… Και για όσους μόνοι είναι, εύχομαι του χρόνου να έχουν δίπλα τους αυτό που πραγματικά τους ταιριάζει και τους γεμίζει… υ.γ. Για το βιβλίο, θα μιλήσω μετά τα Χριστούγεννα…

Αποτυχημένο ποστάρισμα…

Μάταια προσπάθησα να ‘ανεβάσω’ ένα post. Το WordPress αντιστέκεται σθεναρά. Μάλλον μου κάνει πόλεμο νεύρων. Δεν πειράζει. Κάθε εμπόδιο για καλό δεν λένε; Τουλάχιστον τα μάτια που ήθελα να το διαβάσουν το διάβασαν. Έτσι, είναι σαν να το ‘ανέβασα’. Την καλημέρα μου και Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Από Εβδομάδα τα λέμε. Φιλιά…

Το περιβάλλον & ‘γώ…

Το περιβάλλον είσαι εσύ, εγώ, αυτός, αυτή, εμείς… Σεβασμός προς εκείνο, σημαίνει σεβασμός προς εσένα, αυτήν, αυτόν, εσάς και πάνω απ’ όλα προς τον ίδιο μου τον εαυτό… Και προσωπικά, αυτό με νοιάζει περισσότερο. Να σέβομαι εμένα… Ας κάνουμε τον σεβασμό προς το Περιβάλλον, τρόπο ζωής… Της δικής μας ζωής… Blog action day

One world…

Ένας κόσμος μικρός… Μέσα από το πάτημα ενός κουμπιού… Μέσα από τα μάτια ενός ταξιδευτή… Μέσα από την ανάμνηση μιας μυρωδιάς… Μέσα από την αίσθηση ενός φιλιού… Γεμάτος εικόνες και χρώματα… Ζωηρά, μουντά, φωτισμένα, νυχτερινά… Ένας κόσμος μικρός… Όχι πολύ μακριά… Εδώ δίπλα, αντίκρυ… Μπροστά σε κουρασμένα και άυπνα μάτια… Ένας κόσμος εδώ…

Τα 300 μου…

1, 2, 3, …, 300. Τόσα έγραψα έως τώρα. Τόσα ανέβασα. Τόσα πόνεσα. Τόσα έδωσα. Τόσα ασπαστήκατε. Είναι η δική μου η Βουλή. Οι Τριακόσιοι μου. Σαν αυτούς του Λεωνίδα. Στέκουν εδώ, φιλώντας τις Θερμοπύλες του νου μου. Ενάμιση χρόνο τώρα περίπου. Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας. Σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση….

Προορισμοί…

Βράδυ καλοκαιριού, ζεστού και ασφυκτικού, σαν το φετινό. Όχι πολλά χρόνια πριν. Ίσως και κανένα. Δεν έχει σημασία. Εξάλλου, κάθε ιστορία πρέπει να είναι διαχρονική, να μην έχει περιορισμένα πλαίσια χρόνου και χώρου. Δυο κορμιά. Πάνω σε ένα σιδερένιο κρεβάτι. Γυμνά, ιδρωμένα, αναστατωμένα, με τη μυρωδιά του έρωτα διάχυτη επάνω τους. Εκείνος, με ακουμπισμένο το…

Για την Αμαλία…

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του» (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992) «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της…

Ρωτώντας μαθαίνεις…

Τελικά, πρέπει να ρωτάς για να μαθαίνεις τον άλλο. Δεν είναι όμως αδιακρισία; Όχι. Αρκεί η πρόθεση να είναι ευγενής. Η καλή φίλη ταραντέλα το αποτόλμησε, δίνοντάς μου το ‘Ερωτηματολόγιο του Proust’ και να το αποτέλεσμα: 1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι; Απόλυτη ευτυχία; Υπάρχει; Κι’ αν υπάρχει, πως βιώνεται; Κάθε φορά ανανεώνεται και…

Τα ζεϊμπέκικά μου…

Τη ζωή μου, την έχω άρρηκτα συνδεδεμένη με την μουσική… Με το άκουσμά της και ότι αυτό γεννάει μέσα μου… Λύπη, θυμό, νοσταλγία, ελπίδα, θύμησες πολλές… Ιδιαίτερα, τα ζεϊμπέκικα λειτουργούν επάνω μου σαν ‘καθαρτήρια ψυχής και σώματος’… Ο ρυθμός τους, τα 9/8, νομίζω ότι ανταποκρίνεται στο ρυθμό που κυλάει το αίμα στις φλέβες μου, ανταποκρίνεται…