Greek bloggers party…

greekbloggersparty.jpgΈχετε παρατηρήσει την νηνεμία που επικρατεί στο blogοχωριό;;;
Δεν σας κάνει εντύπωση;;;
Δεν σας μοιάζει σαν την ‘ηρεμία πριν την καταιγίδα’;;;
Ούτε μία σύλληψη ενός Blogger, ούτε ένα κλείσιμο ενός Aggregator, τίποτα…

Και εκεί που αναρωτιόμουν τι θα γίνει, ήρθε η ιδέα του παράφωνου και άλλαξε τα δεδομένα…

Πάμε για party
Το ελληνικό blogοχωριό διοργανώνει το 2ο του party

ΟΥΑΟΥ!!!!!!!!

Η ιδέα υπέροχη…
Η παρέα συγκλονιστική…
Η μουσική ανεβασμένη…
Η διάθεση προδιαγεγραμμένη…

Πάμε party, σαν το ‘πάμε πλατεία’…

Θα είμαστε εκεί, να τα πούμε και να τα πιούμε…

Καλά να περνάμε και ευχαριστούμε παράφωνε

Εραστές…

desire-by-paul-curtis.jpegΕίχε στα χέρια του το κορμί της…
Ένα σώμα μικροκαμωμένο…
Από εκείνα, που φοβάσαι να ακουμπήσεις, μήπως και τα σπάσεις στο παραμικρό λάθος άγγιγμα…
Τον θησαυρό του…
Την κοιτούσε στα μάτια και προσπαθούσε να διαβάσει τις σκέψεις της…
Το κατάφερνε πάντα…
‘Σ’ αγαπώ και σε θέλω τρελά’ του είπαν…
Έσκυψε και την φίλησε στο στόμα…
‘Φίλα με κι’ άλλο’ του φώναξε με φωνή ξεψυχισμένη από την ηδονή, όταν εκείνος πήρε τα χείλη του από τα δικά της…
‘Εγώ κάνω κουμάντο εδώ. Εσύ, απλά απολαμβάνεις’ της ψιθύρισε στο αυτί…
Μύρισε τα μαλλιά της…
Το χαρακτηριστικό άρωμα του σαμπουάν που τα έλουζε, πλημμύρισε τον εγκέφαλό του…
‘Κλείσε τα μάτια σου’ την πρόσταξε και πέρασε το χέρι του πάνω από τις ερεθισμένες θηλές της…
Ηλεκτρισμένη από το άγγιγμά του, τεντώθηκε…
‘Ηρέμησε μωρό μου. Απόλαυσε’ της φώναξε και οδήγησε την γλώσσα του ανάμεσα από τα πόδια της…
Απόλαυση…
Αυτό που ήθελε να προσφέρει…
Δική του ή δική της;;;
Και των δύο…
Αυτός ήταν ο σκοπός του…
Η γλώσσα του, έπαιζε με τα υγρά που ανέβλυζαν από μέσα της…
Η μύτη του, εξερευνούσε τα αρώματα που συνόδευαν τις εκκρίσεις της…
Ταξίδι στη χημεία του έρωτα’ το ονόμαζε…
Και δεν έπεφτε έξω…
Εξάλλου, γι’ αυτή τη χημεία δεν μίλαγαν όλοι;;;

Αυτή, ένοιωθε ένα κάψιμο να την διαπερνά…
Άφηνε τον εαυτό της στα χάδια του…
Αυτός ο άντρας την ερέθιζε τόσο…
Την έκανε να παραληρεί και να εκστασιάζεται…
Τον ήθελε συνέχεια επάνω της, συνέχεια μέσα της…
Σχεδόν τον παρακάλαγε…
Το απολάμβανε…
Δεν είχε παρακαλέσει ποτέ πριν…
Όσο υποτιμητικό κι’ αν της φαινόταν, άφηνε τον εαυτό της να το ζητήσει…
Και του το έλεγε…
Ζαλιζόταν από πόθο…
Το δωμάτιο γύριζε…
Προτιμούσε να έχει τα μάτια κλειστά…
Έτσι, για να νοιώθει εγκεφαλικά και να φαντασιώνεται την πραγματικότητα…
‘Πάρε με τώρα. Σε θέλω μέσα μου’…

Του άρεσε που την γευόταν τόσο υγρή…
Στο κάλεσμά της, δεν άργησε να ανταποκριθεί…
Και αυτός, από την μεριά του, ήταν πολύ ερεθισμένος…
Μπήκε μέσα της…
Με παλμικές κινήσεις, εισχωρούσε όλο και πιο βαθιά…
Δεν ήθελε να τελειώσει έτσι…
Σταμάτησε…
Ξάπλωσε δίπλα της…
Της είπε, να ανέβει επάνω του…
Να τελειώσουν μαζί…

Ανέβηκε επάνω του…
Οι κινήσεις του σώματός της, προστάζονταν από τους ήχους μιας πανάρχαιας μελωδίας ερωτικής συνεύρεσης, που μόνο τα αυτιά της άκουγαν…
Τρανταζόταν ολόκληρη επάνω του…
Τα μαλλιά της, έπεφταν ελεύθερα μπροστά στο πρόσωπό της, δίνοντάς της μία όψη εξωτικής γοητείας…
Το πρόσωπό της παραμορφωνόταν από την ένταση της ηδονής…
Οι κινήσεις της, γινόντουσαν εντονότερες και δυνατότερες…
Δεν άργησε να βγει από τα βάθη του λαιμού της, μία κραυγή εκτόνωσης…

‘Για σένα μωρό μου’…

Έγειρε στο πλάι, και τα υγρά του κύλησαν καυτά ανάμεσα στα πόδια της…
Τα έκλεισε, για να φυλακίσει μέσα της αυτή τη ζεστασιά…
Να κρατήσει ανάμεσά της, εκείνον…
Να κρατήσει ανάμεσά της, τον πόθο και την έντασή του…

Την πήρε αγκαλιά και της φίλησε το μέτωπο…
Έκαιγε…
Έκλεισε τα μάτια του και αφουγκράστηκε τον ήχο από τις καρδιές τους…

(‘Desire’ by Paul Curtis)

(Το κείμενο το εμπνεύστηκα από τις λέξεις της marilenas. Την ευχαριστώ.)

Γραμμάριο ζωής…

alone-by-jean-crenshaw.jpeg
‘Γραμμάριο ζωής’…
Έτσι θα τις ονόμαζε…
Τις στιγμές μαζί του…
Τόσες λίγες, τόσο έντονες…

‘Δοκιμή σχέσης ή σχέση σε δοκιμή’ του είχε πει…
Δεν της απάντησε…
Απλά, την φίλησε και την έκανε δική του…
Χωρίς αντίσταση, χωρίς ενδοιασμό…
Το πρώτο φιλί, σε κείνο το παγκάκι στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου…
Και μετά, σε κείνο το ξενοδοχείο στην Πατησίων…
Δυνατές οι αισθήσεις, αδύνατες οι απαντήσεις…

‘Σε θέλω’…
‘Σε έχω ανάγκη’…
‘Σε ποθώ’…
‘Μείνε δίπλα μου’…
‘Φεύγω’…
‘Μη’…
‘Γεια’…
‘…’…

Ποιος θα ομολογήσει ότι ο ‘βασιλιάς είναι γυμνός’;;;
Κανένας…
Ούτε εκείνη, ούτε εκείνος…
‘Γυμνή σχέση ή σχέση γύμνιας’;;;
Κορμιά ακίνητα …
Ψυχές αμίλητες…

‘Γραμμάριο ζωής’…
Λίγη ποσότητα…
Μικρή διάρκεια…
Ασύμφορο…

(το κείμενο γράφηκε με αφορμή τις λέξεις της ion. την ευχαριστώ πολύ)

(‘Alone’ by Jean Crenshaw)

5 + 5 λέξεις…

circe-invidiosa-by-john-waterhouse.JPGΈτρεχα μέσα σε ένα δάσος, με πυκνόφυλλα δέντρα. Ενώ ήταν πρωί, το ηλιακό φως δεν μπορούσε να περάσει μέσα από τις φυλλωσιές τους. Ήμουν ξυπόλητος, αλλά τα πόδια μου δεν ένοιωθαν τίποτε άλλο, πέρα από την υγρασία του χώματος. Έτρεχα, έχοντας έναν απροσδιόριστο φόβο μέσα στην καρδιά μου. Κάποια στιγμή, διέκρινα φως μπροστά. Το δάσος τελείωνε. Έτρεξα γρηγορότερα προς το φως. Τα μάτια μου αντίκρισαν το θέαμα που απλωνόταν φωτισμένο από έναν καθαρό ήλιο μπροστά μου. Ψιλόκοκκη άμμος και καθάρια θάλασσα. Λες και ήμουν σε κάποιο εξωτικό νησί. Πάτησα την άμμο, που έκαιγε. Ένοιωσα ανακούφιση, τα πόδια μου ζεστάθηκαν. Σταμάτησα και κοίταξα γύρω. Πουθενά κανένας, πουθενά ψυχή. Μόνο εγώ, η άμμος, η θάλασσα μπροστά, το δάσος πίσω. Ένας διαφορετικός φόβος με έκανε να ξεκινήσω ξανά το τρέξιμο. Ευθεία και όπισθεν δεν μπορούσα να πάω. Αποφάσισα να πάω αριστερά. Έτρεχα, έτρεχα και η άμμος πια μου έκαιγε τα πόδια σε σημείο να μην αντέχω άλλο. Φοβόμουν να πάω προς τη θάλασσα, φοβόμουν να ξαναμπώ στο δάσος.
Ξαφνικά, άκουσα από πίσω μου μια φωνή να με καλεί. Έκπληκτος, γιατί δεν είχα δει κάποιον άλλο τόση ώρα, σταμάτησα και έστρεψα τα σώμα μου προς την πηγή της φωνής. Μια νεαρή κοπέλα, πολύ όμορφη, βγαλμένη από τις φαντασιώσεις μου στεκόταν μπροστά μου και με καλούσε. Δεν έλεγε τίποτε άλλο, παρά μόνο το όνομά μου, και μου ένευε να την πλησιάσω. Φορούσε ένα χιτώνα και έμοιαζε με αρχαία εταίρα. Κίνησα προς το μέρος της. Όσο την πλησίαζα, τόσο αυτή έφευγε και πήγαινε προς το δάσος. Δεν με απέτρεψε αυτό. Την ακολούθησα. Ένοιωθα σιγουριά, πουθενά φόβος. Μπήκαμε μέσα στο δάσος, μπρος αυτή και λίγο πιο πίσω εγώ. Χωρίς να μιλάμε. Χωρίς να βλεπόμαστε. Περπατήσαμε κάμποσο. Δεν ξέρω για πόσο. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Με οδήγησε σε μία ξύλινη καλύβα, μέσα στο δάσος. Άνοιξε την πόρτα, στάθηκε δίπλα της και περίμενε να μπω μέσα. Διστακτικά, το έκανα. Ο χώρος ήταν σχεδόν άδειος από έπιπλα, αλλά στρωμένος με χαλιά απ’ άκρη σε άκρη. Στην μέση του χώρου, έκαιγε ένα μαγκάλι, χαρίζοντας απλόχερα ζέστη στο χώρο. Ένα παλιό καντήλι λαδιού, φώτιζε με το αχνό φως του, τρεμοπαίζοντας. Διάφορα μπουκάλια ήταν τακτοποιημένα σε μία άκρη. Μου έδειξε να κάτσω δίπλα στο μαγκάλι. Έκατσα. Αυτή, κάθισε απέναντί μου.
Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
‘Με ακολούθησες εύκολα. Ήθελες διαφυγή και την βρήκες σε μένα. Αφέθηκες να οδηγηθείς στο άγνωστο. Έδειξες πίστη και θα σε ανταμείψω. Θα σου δώσω να πιεις κάτι. Θα σου αποκαλύψω τα κρυμμένα μυστικά του μυαλού σου. Μη φοβάσαι, όπως δεν φοβήθηκες μέχρι τώρα. Δεν είμαι μάγισσα, δεν είμαι θεά. Δεν κάνω μαγγανείες, δεν κάνω ξόρκια. Είμαι αυτό που θα ήθελες να έχεις. Είμαι η απαντοχή σου. Με ήξερες από πάντα και με εμπιστεύτηκες όταν με ακολούθησες. Αυτό να κάνεις και τώρα με το ποτό που θα σου δώσω. Δεν θα βγεις χαμένος.’
Λέγοντας αυτά τα λόγια, πήρε ένα μπουκάλι με κόκκινο περιεχόμενο, κρασί μάλλον, που έλαμπε καθάριο όταν έπεφτε το φως επάνω του, έριξε λίγο μέσα σε ένα ασημένιο κύπελλο και το έβαλε επάνω στο ζεσταμένο μαγκάλι. Έριξε μέσα του κάποια βότανα που έβγαλε από ένα άλλο γυάλινο δοχείο, και το άφησε να ζεσταθεί καλά. Ο χώρος πλημμύρισε από αρώματα όμορφα. Ηρέμησα. Αισθάνθηκα τον εαυτό μου να καθεύδει και να ηρεμεί. Και αυτή είχε κλείσει τα μάτια της και ανέπνεε πιο βαθιά. Στα μάτια μου τώρα, φάνταζε σαν την αρχαία Πυθία στους Δελφούς. Μείναμε έτσι για κάμποση ώρα. Πρώτη, σύνελθε αυτή από την κατάσταση ηρεμίας που είχαμε περιέλθει. Έπιασε το κύπελλο από το μαγκάλι. Παραδόξως, δεν έδειξε να καίγεται. Έριξε το περιεχόμενο σε ένα πήλινο κύπελλο και μου το πρότεινε. Το πήρα στα χέρια μου. Το έβαλα στο στόμα μου και ήπια. Είχε την γεύση που έχει το νάμα όταν μεταλαμβάνεις. Γεύση μαυροδάφνης και απόκοσμης ενέργειας. Κύλησε μέσα στα σωθικά μου και να με έκαψε. Ένα γλυκό κάψιμο, θεμιτό. Το ήπια όλο. Το σώμα μου ενεργοποιήθηκε. Το μυαλό μου ξύπνησε από τον λήθαργο που είχε πέσει και ένοιωσα διαύγεια πρωτοφανή. Όλος μου ο κόσμος πέρασε μπροστά από τα μάτια μου και όλες μου οι μύχιες σκέψεις εμφανίστηκαν μπροστά στα μάτια μου, σαν ταινία.
Η κοπέλα σηκώθηκε από την θέση της και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Την άνοιξε και γυρίζοντας σε μένα, μου είπε:
‘Είσαι έτοιμος τώρα. Μπορείς να φύγεις. Πήγαινε να με βρεις στον κόσμο σου. Θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω.’
Σηκώθηκα και βγήκα από την καλύβα. Το έδαφος πια δεν μου φαινόταν υγρό. Όλα γύρω έβγαζαν μια γλυκιά ζεστασιά. Ακόμη και ο ήλιος, φαινόταν ανάμεσα από τα φυλλώματα. Ένας δρόμος παρουσιάστηκε μπροστά μου. Οδηγούσε κατευθείαν στο σπίτι μου. Τον περπάτησα και έφτασα εκεί.’

Ξύπνησε αναστατωμένος από το όνειρό του…
Πρώτη φορά είχε δει τόσο ζωντανό όνειρο…
Γύρισε και έπιασε την εφημερίδα που είχε δίπλα του…
Πριν κοιμηθεί, είχε διαβάσει για την ανακάλυψη ενός παπύρου, που αναφερόταν σε μία μάγισσα του μεσαίωνα και τις ιδιότητες πρόβλεψης του μέλλοντος που είχε…
Κάτι σαν τον Νοστράδαμο…
Γέλασε και σηκώθηκε από το κρεβάτι…
Έπρεπε να ετοιμαστεί για το randez-vous που είχε…
Δεν έπρεπε να αργήσει…
Πρώτο randez-vous, έπρεπε να ήταν συνεπής στην ώρα του…
Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέπτη, γελώντας…
Λες να είχαν αλλάξει τα πράγματα;;;
Κάτι μέσα του, του έδινε θετική απάντηση…
Άνοιξε το νερό στο ντους και μπήκε από κάτω…

Η ιστορία αυτή, γράφηκε με αφορμή την πρόκληση των ονείρων γη και φεγγαραγκαλιασμένης. Ευχαριστώ πολύ.
Με την σειρά μου, προτείνω τις λέξεις ασήμαντο, ετεροχρονισμένο, έξη, ανασκευή, διαχείριση και προτρέπω τις: αγαπημένη μου, θαλασσομπερδεμένη, καπετάνισσα, όλη της η ζωή, χνούδι να επιχειρήσουν να μας δώσουν ένα κείμενο χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις. Τις ευχαριστώ πολύ.

(Circe Invidiosa’ by John Waterhouse)

Σχέση ενός χρόνου…

vitruvian-man-by-leonardo-da-vinci.jpegΜάρτιος 2006 – Μάρτιος 2007

Δειλά-δειλά ξεκίνησα, όπως όλοι μας πιστεύω…
Στην πορεία, ξεθάρρεψα, άνοιξα φτερά, πέταξα…
Δεν ξέρω αν κάνω χαμηλές ή υψηλές πτήσεις…
Ξέρω όμως, ότι πετάω…
Κάνω κάτι για μένα, κάτι που με ευχαριστεί και με ‘γεμίζει’…
Στο πέταγμα αυτό, βρήκα κι’ άλλους ιπτάμενους…
Όλους εσάς, που κάνουμε παρέα…
Να είστε καλά…
Να πετάτε πάντα…
Είτε με καλό, είτε με άσχημο καιρό…
Για μας ο καλός, για μας και ο άσχημος…

Ένα χρόνο τώρα, καταθέτω την ψυχή μου…
Σας ευχαριστώ που την τιμήσατε…
Να είστε καλά…

(‘Vitruvian Man’ by Leonardo da Vinci)

Το παιχνίδι των πέντε…

the-figure-5-in-gold-by-charles-demuth.jpegΜία ακόμη κουραστική μέρα στο γραφείο είχε τελειώσει…
Οι υποχρεώσεις στην εργασία του καθημερινά αυξανόντουσαν και αυτό τον κούραζε πολύ…
Είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά του πριν από καμιά ώρα…
Είχε φάει, είχε φτιάξει καφέ και καθόταν μπροστά στον υπολογιστή του…
Τον άνοιξε, συνδέθηκε στο internet και έκανε login στο προσωπικό του blog…
Διάβασε τα σχόλια στο τελευταίο post που είχε ‘ανεβάσει’ την προηγούμενη ημέρα…
Μέσα σ’ αυτά, υπήρχε και μία πρόσκληση να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι που λάμβανε μέρος μεταξύ των bloggers…
Το παιχνίδι λεγόταν ‘Το Παιχνίδι των Πέντε’ και ζητούσε από τον προσκεκλημένο να δώσει πέντε προσωπικά του στοιχεία στη δημοσιότητα…
‘Ενδιαφέρον. Σαν να κάνουμε striptease στον εαυτό μας’ σκέφτηκε…
Η πρόσκληση – πρόκληση του κέντρισε το ενδιαφέρον…
Οι προσκλήσεις πάντα ήταν καλοδεχούμενες, οι προκλήσεις πάντα αποδεκτές…
Άνοιξε το ‘Microsoft Word’ και ξεκίνησε να πληκτρολογεί ένα κείμενο…

Ζητάτε να σας πω πέντε πράγματα για μένα. Ζητάτε την αποκάλυψη πέντε πραγμάτων για τον εαυτό μου. Ζητάτε να σας κάνω κοινωνούς με τον κόσμο μου. Η πρόσκλησή σας γίνεται δεκτή και η πρόκληση αποδεκτή.
Έχουμε και λέμε:
1. Ζω τα αισθήματά μου και τα βιώνω στο βαθμό που μου επιτρέπεται. Όταν δεν μπορώ να το κάνω αυτό, καταπιέζομαι και ξεσπάω. Τα αισθήματά μου πληρούν την ύπαρξή μου. Πολλές φορές, γίνονται οδηγοί των πράξεών μου. Με έχουν πονέσει, με έχουν χαροποιήσει.
2. Πιστεύω στους ανθρώπους. Πιστεύω στην καλοσύνη και στον σεβασμό. Σέβομαι εμένα και τους γύρω μου.
3. Λατρεύω την μουσική. Αγαπώ τους ήχους και τις μελωδίες. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική. Η μουσική είναι πηγή ζωής για μένα. Με την μουσική και τα τραγούδια εκφράζω συναισθήματα. Όταν με συνεπαίρνει, χορεύω. Λατρεύω το ζεϊμπέκικο.
4. Η ζωή μου έχει φερθεί, μέχρι τώρα, με καλοσύνη. Πέρασα ήρεμα παιδικά χρόνια, μέσα στην αγάπη και την προστασία. Μεγάλωσα, σπούδασα, αγάπησα, παντρεύτηκα, χώρισα. Δεν έχω παράπονο. Γεμάτη ζωή, γεμάτες εμπειρίες.
5. Νοιώθω τυχερός, που οι γυναίκες τις ζωής μου, με αγάπησαν, η κάθε μία με τον τρόπο της. Με βοήθησαν να γνωρίσω τις γυναίκες. Προσπαθώ, ακόμη, να τις μάθω και να τις καταλάβω. Και νοιώθω διπλά τυχερός, που στη ζωή μου υπάρχει το αστεράκι μου.

Το κείμενο είχε, εν μέρει, ολοκληρωθεί…
Απόμενε ένα ακόμη μέρος…
Έπρεπε να προτείνει ακόμη πέντε bloggers για την συνέχεια αυτής της ιδιότυπης αλυσίδας…
Δεν άργησε να τους βρει…

Αναστασία

Μπλε Smartούλα

Ναταλία

Λύσιππος

Νίκος Περάκης

Τα πέντε δικά του πράγματα είχαν αποτυπωθεί και οι πέντε bloggers είχαν ονοματιστεί…
Δεν απέμενε τίποτε άλλο, παρά να ανεβάσει το κείμενο…
Δεν άργησε να το κάνει…
Το καράβι θα συνέχιζε το ταξίδι του, παίρνοντας πέντε δικά του πράγματα στις αποθήκες του…

(‘The Figure 5 in Gold’ by Charles Demuth)

Α ρε Γ. Τράγκα τι μας κάνεις…

‘Τα είχαμε χύμα, ήρθαν και τσουβαλάτα’…
‘Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε’…
‘Αν δεν σ’ αρέσει, μπορείς να φορέσεις το φουστάνι σου και να φύγεις’…
‘Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα’…

Δημώδη & διαχρονικά…

Κι’ αν δεν καταλάβατε, παρακαλώ διαβάστε: εδώ

Θα συμφωνήσω με τον Μαύρο Γάτο & τον Pascal

‘Πλυντήριο’…


– Σ’ αγαπώ.
– Λες να φτάνει μόνο αυτό;
– Δεν ξέρω.
– Και τι ξέρεις;
– Ότι σ’ αγαπώ.
– Όμως είναι αδιέξοδο.
– Γιατί; Τόσο καιρό δεν ήταν.
– Τώρα όμως είναι.
– Τι άλλαξε; Έκανα κάτι.
– Μα, αυτό ακριβώς έγινε. Δεν έκανες τίποτα.
– Μα, σ’ αγαπώ. Αυτό είναι τίποτα;
– Όταν είναι απλά λόγια και όχι πράξεις, είναι τίποτα.
– Και τι πρέπει να κάνω για να δεις και έμπρακτα πως σ’ αγαπώ;
– Εγώ θα σου πω τι να κάνεις; Εσύ δεν ξέρεις;
– Μα επειδή ξέρω, κάνω αυτό που ξέρω ότι ζητάς.
– Τότε δεν με ξέρεις.
– Μα, αυτά που έκανα σ’ άρεσαν.
– Απλά, τα ανεχόμουν.
– Μα ήσουν καλά.
– Σωστός χρόνος. ‘Ήμουν’. Δεν είμαι.
– Βαρέθηκα να σε ακούω να αρνείσαι.
– Βαρέθηκα να σε ακούω να απαρνιέσαι.
– Να απαρνιέμαι τι;
– Εμένα.
– Εγώ; Εγώ δεν είμαι αυτός που σ’ αγαπώ; Πως σε απαρνιέμαι.
– Μένοντας άπραγος.
– Μα, σ’ αγαπώ. Δεν είναι η υπέρτατη πράξη;
– Μάλλον, η υπέρτατη αυταπάτη. Αυταπάτη ζωής. Το χαλί που κρύβουμε από κάτω του τις ασχήμιες της ζωής μας.
– Μα το ‘χαλί’ μας είναι πολύχρωμο.
– Ήταν πολύχρωμο. Στρώθηκε ως πολύχρωμο. Αλλά από τα ‘πατήματα’ κατάντησε μονόχρωμο και βρώμικο. Όχι στην επιφάνεια, αλλά από μέσα.
– Και δεν παίρνει πλύσιμο;
– Ότι ήταν να πλύνω, το έπλυνα. Όσο ‘απορρυπαντικό’ και να είχα, το χρησιμοποίησα. Δεν έμεινε τίποτα πια.
– Μα, έχω εγώ ‘απορρυπαντικό,. Διαφορετικό και σε ποσότητα μεγάλη. Δεν το θέλεις;
– Κάποτε, μπορεί να το ήθελα. Μπορεί να έφτανε για τις πλύσεις που απέμειναν μέχρι το τέλος. Τώρα είναι ανώφελο. Το ‘πλυντήριο’ έκλεισε. Χρεοκόπησε και έκλεισε. Δεν θέλει πια ‘απορρυπαντικά’.
– Δεν γίνεται τίποτα δηλαδή;
– Όχι.
– Μα, σ’ αγαπώ.
– Και ‘γω, αλλά βαρέθηκα το πλύσιμο…

(το παρών γράφηκε με αφορμή το post του συμμαθητή της κούκλας «Η Ιερή μας Αλητεία»)

Γιατί;;;

Τι έγινε ρε παιδιά;;;
Γιατί όλη αυτή η αναχώρηση;;;
Γιατί φεύγετε όλοι και όλες;;;
Ναι… Σε σας μιλάω… Στους συνbloggers…
Σ’εσάς που διαβάζαμε και μας διαβάζατε…
Που πήγατε όλοι;;;
Σας ξελόγιασε καμμιά παραλία;;;
Ή μήπως μας βαρεθήκατε;;;
Αν μας ακούτε (Χνούδι, Βασιλική, Ανδρομέδα και τόσοι άλλοι) που πήγατε;;;
Γυρίστε πίσω…
Μας έχετε λείψει…
Κι’αν δεν έρθετε, να είστε καλά εκεί που είστε…
Πάντα θα σας έχουμε στην καρδιά και στο μυαλό μας…
Καλά να περνάτε…

Τα πρώτα εκατό είναι δύσκολα…

Τα πρώτα ΕΚΑΤΟ post είναι δύσκολα…
Μετά, συνηθίζει κανένας…

Πέρα από το χιουμοριστικό του θέματος,
θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους
για τη συνεισφορά σας,
για την επικοινωνία μας,
για τις απόψεις σας,
για το ότι επισκέπτεστε το φτωχικό μου…

Ξεκίνησε σαν μία προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης
αισθημάτων, απόψεων, ιδεών…

Και έτσι θα συνεχίσει…

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς θα συνεχίσουν να έρχονται,
αλλά όλοι θα είστε ευπρόσδεκτοι…

Σας ευχαριστώ…

Blogάρετε;

Εσείς blogάρετε γιατί:
1. θέλω να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να με αναγνωρίζει κανένας
2. θέλω να κριτικάρω ότι γουστάρω και να κρύβομαι στην ανωνυμία μου
3. είμαι ποιητής/συγγραφέας και κανένας εκδοτικός οίκος δεν μου γούσταρε
4. είμαι ποιητής/συγγραφέας και κανένας εκδοτικός οίκος δεν μου έδινε σημασία
5. μελετώ τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα
6. αγάπησα πολύ και λάθος άτομα
7. είμαι μία ελεύθερη ψυχή κλεισμένη σε λάθος σώμα
8. όταν ήμουν μικρός/-ή με είχανε φτυμένο και τώρα παίρνω το αίμα μου πίσω
9. μικρός/-ή ήθελα να γίνω παπάς να εξομολογώ και δεν μπόρεσα και τώρα ήρθα στα ίσα μου
10. γιατί το κάνει και ο φίλος μου
11. γιατί μου το είπε ο μπαμπάς μου που γνωρίζει πολύ κόσμο
12. είμαι Παναθηναϊκός/Ολυμπιακός/ΑΕΚ και είμαι πολύ πικραμένος
13. είμαι ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/ΚΚΕ/ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και είμαι πολύ πικραμένος
14. έχει πολύ πλάκα
15. γουστάρω να γνωρίζω κι’ άλλους πειραγμένους όπως είμαι εγώ
16. έτσι γουστάρω, λογαριασμό θα σου δώσω;
17. δεν ξέρω / δεν απαντώ
18. …… (ελεύθερη επιλογή)

Απαντήστε και δεν θα χάσετε… Πλούσια δώρα… Για περάστε, για θαυμάστε…