Greek bloggers party…

Έχετε παρατηρήσει την νηνεμία που επικρατεί στο blogοχωριό;;; Δεν σας κάνει εντύπωση;;; Δεν σας μοιάζει σαν την ‘ηρεμία πριν την καταιγίδα’;;; Ούτε μία σύλληψη ενός Blogger, ούτε ένα κλείσιμο ενός Aggregator, τίποτα… Και εκεί που αναρωτιόμουν τι θα γίνει, ήρθε η ιδέα του παράφωνου και άλλαξε τα δεδομένα… Πάμε για party… Το ελληνικό blogοχωριό διοργανώνει…

Εραστές…

Είχε στα χέρια του το κορμί της… Ένα σώμα μικροκαμωμένο… Από εκείνα, που φοβάσαι να ακουμπήσεις, μήπως και τα σπάσεις στο παραμικρό λάθος άγγιγμα… Τον θησαυρό του… Την κοιτούσε στα μάτια και προσπαθούσε να διαβάσει τις σκέψεις της… Το κατάφερνε πάντα… ‘Σ’ αγαπώ και σε θέλω τρελά’ του είπαν… Έσκυψε και την φίλησε στο στόμα……

Γραμμάριο ζωής…

‘Γραμμάριο ζωής’… Έτσι θα τις ονόμαζε… Τις στιγμές μαζί του… Τόσες λίγες, τόσο έντονες… ‘Δοκιμή σχέσης ή σχέση σε δοκιμή’ του είχε πει… Δεν της απάντησε… Απλά, την φίλησε και την έκανε δική του… Χωρίς αντίσταση, χωρίς ενδοιασμό… Το πρώτο φιλί, σε κείνο το παγκάκι στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου… Και μετά, σε κείνο το ξενοδοχείο…

5 + 5 λέξεις…

Έτρεχα μέσα σε ένα δάσος, με πυκνόφυλλα δέντρα. Ενώ ήταν πρωί, το ηλιακό φως δεν μπορούσε να περάσει μέσα από τις φυλλωσιές τους. Ήμουν ξυπόλητος, αλλά τα πόδια μου δεν ένοιωθαν τίποτε άλλο, πέρα από την υγρασία του χώματος. Έτρεχα, έχοντας έναν απροσδιόριστο φόβο μέσα στην καρδιά μου. Κάποια στιγμή, διέκρινα φως μπροστά. Το δάσος…

Σχέση ενός χρόνου…

Μάρτιος 2006 – Μάρτιος 2007 Δειλά-δειλά ξεκίνησα, όπως όλοι μας πιστεύω… Στην πορεία, ξεθάρρεψα, άνοιξα φτερά, πέταξα… Δεν ξέρω αν κάνω χαμηλές ή υψηλές πτήσεις… Ξέρω όμως, ότι πετάω… Κάνω κάτι για μένα, κάτι που με ευχαριστεί και με ‘γεμίζει’… Στο πέταγμα αυτό, βρήκα κι’ άλλους ιπτάμενους… Όλους εσάς, που κάνουμε παρέα… Να είστε καλά……

Το παιχνίδι των πέντε…

Μία ακόμη κουραστική μέρα στο γραφείο είχε τελειώσει… Οι υποχρεώσεις στην εργασία του καθημερινά αυξανόντουσαν και αυτό τον κούραζε πολύ… Είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά του πριν από καμιά ώρα… Είχε φάει, είχε φτιάξει καφέ και καθόταν μπροστά στον υπολογιστή του… Τον άνοιξε, συνδέθηκε στο internet και έκανε login στο προσωπικό του blog… Διάβασε τα σχόλια…

Α ρε Γ. Τράγκα τι μας κάνεις…

‘Τα είχαμε χύμα, ήρθαν και τσουβαλάτα’… ‘Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε’… ‘Αν δεν σ’ αρέσει, μπορείς να φορέσεις το φουστάνι σου και να φύγεις’… ‘Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα’… Δημώδη & διαχρονικά… Κι’ αν δεν καταλάβατε, παρακαλώ διαβάστε: εδώ… Θα συμφωνήσω με τον Μαύρο Γάτο & τον Pascal…

‘Πλυντήριο’…

– Σ’ αγαπώ. – Λες να φτάνει μόνο αυτό; – Δεν ξέρω. – Και τι ξέρεις; – Ότι σ’ αγαπώ. – Όμως είναι αδιέξοδο. – Γιατί; Τόσο καιρό δεν ήταν. – Τώρα όμως είναι. – Τι άλλαξε; Έκανα κάτι. – Μα, αυτό ακριβώς έγινε. Δεν έκανες τίποτα. – Μα, σ’ αγαπώ. Αυτό είναι τίποτα; –…

Γιατί;;;

Τι έγινε ρε παιδιά;;; Γιατί όλη αυτή η αναχώρηση;;; Γιατί φεύγετε όλοι και όλες;;; Ναι… Σε σας μιλάω… Στους συνbloggers… Σ’εσάς που διαβάζαμε και μας διαβάζατε… Που πήγατε όλοι;;; Σας ξελόγιασε καμμιά παραλία;;; Ή μήπως μας βαρεθήκατε;;; Αν μας ακούτε (Χνούδι, Βασιλική, Ανδρομέδα και τόσοι άλλοι) που πήγατε;;; Γυρίστε πίσω… Μας έχετε λείψει… Κι’αν δεν…

Τα πρώτα εκατό είναι δύσκολα…

Τα πρώτα ΕΚΑΤΟ post είναι δύσκολα… Μετά, συνηθίζει κανένας… Πέρα από το χιουμοριστικό του θέματος, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για τη συνεισφορά σας, για την επικοινωνία μας, για τις απόψεις σας, για το ότι επισκέπτεστε το φτωχικό μου… Ξεκίνησε σαν μία προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης αισθημάτων, απόψεων, ιδεών… Και έτσι θα συνεχίσει… Δεν ξέρω…

Blogάρετε;

Εσείς blogάρετε γιατί: 1. θέλω να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να με αναγνωρίζει κανένας 2. θέλω να κριτικάρω ότι γουστάρω και να κρύβομαι στην ανωνυμία μου 3. είμαι ποιητής/συγγραφέας και κανένας εκδοτικός οίκος δεν μου γούσταρε 4. είμαι ποιητής/συγγραφέας και κανένας εκδοτικός οίκος δεν μου έδινε σημασία 5. μελετώ τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα 6….